Test: Kawasaki Vulcan S in Rotterdam

Tekst: Vincent Burger
Fotografie: Target Press 

Voordelen

Motoren in de stad? Gaat dat goed? Hoewel we altijd proberen zo snel mogelijk de buitenwegen op te zoeken, zijn er nou eenmaal massa’s mensen die juist in de stad het voordeel van de tweewieler inzien. Je zult immers ergens moeten komen en Gewoon een bootje joh, niks geks in deze buurtliefst zonder onnodig oponthoud, dus als je alleen al de rij bij de vele stoplichten kunt overslaan, gaat het best goed. En dan zijn er natuurlijk ook nog steden die zo groot zijn dat je wel een motorvoertuig moét hebben… de stad wordt alleen maar groter. En dus gaan we maar eens een keer motorrijden. In eigen stad. Op z’n toeristisch.

Als wapen van keuze nemen we de Kawasaki Vulcan S, omdat die toch een klein beetje past in zo’n omgeving. Laag, makkelijk, laagdrempelig. En kort genoeg gegeard om het niet helemaal onaangenaam te maken. De Vulcan werkt ook bij lage snelheden, dus gaan we daar nu eens optimaal gebruik van maken. Hoppetee!

Natuurlijk zijn we niet helemaal alleen, maar zijn we op uitnodiging van Kawasaki die de motor nog eens in het zonnetje wilde zetten. Komt goed uit, zon genoeg vandaag. Dus we beginnen… binnen, bij Republic Moto waar we ontvangen worden met een prima bak koffie om de laatste slaap weg te spoelen. Republic Moto kennen we inmiddels allemaal, dat is zo ongeveer de hipste plek van Rotterdam en ver daarbuiten en vooral voor motorrijders een heel goed idee als meetingpunt. Je hebt er koffie, fris of zelfs een biertje, lunch (heel belangrijk!), diner en voor de rest alles wat een motorrijder nog nodig zou hebben. Vet handig dus! Maar dat laten we dus snel achter ons om nu eerst eens flink de Vulcan de sporen te geven.

Eigenlijk heeft de motor geen introductie nodig. Sterker, we hebben er pasgeleden nog mee gereden, inclusief Arrow uitlaat waar de motor een stuk leuker van wordt, waar alle exemplaren van vandaag mee uitgerust zijn. En om het af te maken neem ik plaats op exact dezelfde motor als vorige keer, te herkennen aan een paar eh… typische slijtplekjes.  No worries, we weten dat dit exemplaar precies doet wat we willen en hoe ver ‘ie gaat, dus helemaal pico bello in orde. Vanuit Republic rijden we eerst de Blaak op om de collega’s die niet uit de buurt komen even flink onder de indruk
Eigenlijk kennen we de Vulcan al, maar dat verandert niks aan de details. Ruitje, analoge teller, 

versnellingsindicatir, allemaal mooi compleet. Qua design heeft Kawasaki een heel eigen kijk op 

de cruisermarkt genomen. En het wijkt lekker af van de norm, wat altijd een goed punt is te brengen van kubuswoningen en markthal, voordat we doorrijden en langs het Maritiem museum linksaf gaan richting de Maas. Langs het kantoor van de collega’s van Scooter Express en door de Boompjes op. Dat gaat allemaal kinderlijk eenvoudig, het kleine motortje leent zich eigenlijk best goed voor dergelijke escapades. Valt niet tegen! Natuurlijk zitten we normaal gesproken veel liever op iets anders, maar… dat is normaal gesproken. Dit is niet normaal en daar past de Vulcan nog best goed bij. Wat wil je hebben in de stad? Licht, handelbaar, relaxed? Dat komt aardig overeen. Sterker, zelfs als we baldadig worden (collega’s onder elkaar), dan is het nog steeds leuk. Of nog leuker zelfs. Voordeel van de Vulcan is dan dat je bij een stoplichtsprint niet zomaar op je kokosnoot ligt door ‘reusachtig koppel’ en ‘onbedwingbaar vermogen’, dus kun je naar hartenlust gas geven en de koppeling dumpen. Yeeha! En dan nog gaat het niet ineens onbehoorlijk hard. Dat scheelt dan weer in het huishoudboekje. Tweede versnelling, soms derde en dan weer stoppen voor het volgende licht. Dat hou je lang vol…

Rondje Noordereiland

De Erasmusbrug laten we nog even liggen voor later, we nemen de Willemsbrug. Na daar wat actiefoto’s geschoten te hebben rijden we nog even een rondje over het Noordereiland om te zien hoe Rotterdam vóór het bombardement er uit zag en zetten dan door naar de Kop van Zuid, waar we in de schaduw van De Rotterdam (niet altijd is een naam echt origineel gekozen) nog wat Opgepast, biker in aantocht! poseren met de Erasmusbrug en de noordoever op de achtergrond. Sowieso hebben we nu wel een beetje het mooie deel van de stad te pakken,maar het kan nog nét mooier: bij Hotel New York. Niet vreemd dat het hier stervensdruk is met terrasgangers dus stoppen we hier nu maar even niet. Lastig, zo’n ploeg motorrijders bij je, ik had wel even in het gras willen liggen hier. Niet zo gek dat dit zo’n populaire plek is ook, van hier uit heb je een adembenemend uitzicht over de stad en dat is nog maar vanaf grondniveau. Kun je nagaan als je de hoogte in zou gaan… of misschien juist niet, dit uitzicht is knap uniek in een grote stad, normaliter moét je wel de hoogte in, dankzij de Maas blijft het ook benedenaan ruimtelijk. Nog liever had ik even de brug over gewandeld naar de Kaap voor een biertje en een hapje, dan hadden we ook Hotel New York zelf nog in beeld gehad… maar ja, zoals gezegd: mensen erbij en een programma te volgen. En oh ja, we zijn met de motor.

Met de motor en met collega’s, dus dan kun je erop wachten totdat iemand probeert een burnout te maken bij een volgend rood licht. Of nog zo’n geintje, een dikke streep trekken met de achterrem. Moet je wel eerst het ABS omzeilen, maar dat trucje is snel toegeëigend. Kinderachtig? Absoluut. Maar zó leuk… en de motor maalt er niet om. Tot nu toe doet de Kawa het voorbeeldig. Hard gaat het natuurlijk niet, maar dat hoeft ook niet met dit ding. Je bent wel vlot genoeg weg bij groen licht en de bediening is eenvoudig en licht genoeg om niet te irriteren. En die zithouding is ook nog wel een paar uurtjes langer uit te houden, dus dat doen we dan maar. Op naar de Rotterdam.

Jawel, nóg een Rotterdam. Maar nu het schip, waar we ook nog weer een paar plaatjes schieten. Oh wat is het mooi en zo… dus dat willen de collega’s ook wel even op de foto hebben. Prima, dan rijden we daar toch naartoe? Weer een paar plaatjes, maakt niet uit. Eenmaal klaar zetten we koers naar, jawel daar is ie dan… de Erasmusbrug. Erop en erover en direct door, linksaf, nog eens linksaf en via de Veerhaven rijden we langs de kade naar de Euromast en het typerende gebouw van de Maastunnel.
Voor deze versie heeft Kawa wel een extra beetje haar best gedaan met rimstriping en een frisse

two tone kleurstelling. En dan de extra's natuurlijk, die Arrow maakt het verschil wel

Die groene veer om de schokbreker is dan net weer zo'n detail dat er uit springt Wil je de stad van boven zien, dan is dit een aanrader. Maar dat wist je stiekem al. Dan had je vandaag een zes, zevental witgroene stipjes kriskras door de stad zien trekken. Binnen de lijntjes, dat wel, maar daarbinnen wordt er nogal eens stuivertje gewisseld. Niet zo gek als de fotograaf er tussen rijdt en iedereen toch een keer goed (of juist gek) in beeld wil komen. Versnelling kiezen, derde bijvoorbeeld, en verder niks meer aan doen. Nog meer dan z’n Z of Ninja broertjes is de Vulcan superlui te rijden, van heel laag tot heel hoog in toeren, wat ‘m een enorme souplesse geeft.  En als je niet hoeft te schakelen, kun je dus andere dingen doen… laten we het daar bij houden, maar gelachen hebben we wel.

We rijden direct door, want al dat gestop en gefotografeer heeft nog niks goed gedaan voor de kilometerstand. Onder het spoorviaduct vlakbij Van Nelle, de Schie en Blijdorp nog een paar plaatjes en dan is het gedaan en kunnen we rijden. Brug over, door het industriegebied en koers naar de luchthaven die in de regio gewoon nog steeds Zestienhoven heet. Dan nog heel even overleg, want we hebben tijd over. En aangezien de chef bij Republic Moto een goede lunch heeft beloofd, moeten we hem tijd gunnen. Bovendien zijn we niet ver meer van een van mijn favoriete rollercoasterweggetjes, dus die gooien we er ook gewoon even bij. Door naar Bleiswijk, daar afslaan richting sauna en rijden maar. Ben je de weg kwijt of zo?Nou neem ik die weg normaal omdat je hier echt elke motor in paniek krijgt door de combinatie van hobbels en bochten, dus is het eigenlijk niet eens de schuld van de Vulcan dat die het ook niet meer kan helpen. Integendeel, hij houdt zich nog best kranig. Natuurlijk schiet de vering tekort als je te hard over een drempel heen vliegt en als je dan ook nog eens moet sturen om op je eigen weghelft te blijven kun je het warm krijgen. Maar daar is niks mis mee… de reden dat deze weg zich zo goed leent is de overzichtelijkheid en de aanwezigheid van grasbermen aan weerszijden dus als het al eens anders zou lopen dan gepland, is er nog steeds weinig aan de hand. En gezien de reacties van de collega’s was het geen slechte keus. Volgende keer neem ik een allroad mee, kunnen we helemaal lachen.

Conclusie

Door dit uitstapje komen we van de andere kant de stad weer binnen en krijgen dus nog gratis een klein stukje Kralingen en Crooswijk op de koop toe. Dan is het heel simpel rijden naar de Goudsesingel, waar we weer terugkeren bij Republic Moto voor de beloofde lunch. Voor een ‘rondje stad’ viel het niet tegen! Al zouden we nog veel liever de hele bebouwde kom mijden, als het niet anders kan is zo’n toeristisch tochtje nog best grappig. Bovendien zijn er nog veel, heel veel motoren te kiezen die het minder naar hun zin hebben. Wat dat betreft is het op de Vulcan eigenlijk heel erg prima toeven. Niet te zwaar, niet te snel, niet te moeilijk, maar gewoon licht, laag en wendbaar. En dikke pret. En motorrijden in de stad, da’s altijd een goed idee. Als je het afzet tegen wandelen, OV of de auto is er geen discussie mogelijk. Hoppetee!

Technische gegevens