Test: Honda Rebel vs Kawasaki Vulcan S

Tekst: Vincent Burger
Fotografie: Vincent Burger, Ed Smits

Het nieuwe cruisen

We zouden een grijze moeten hebben. Want Honda Benelux heeft een grijze Rebel als persdemo. Maar omdat wij geen geduld hadden en de demo van Ten Kate motoren nét iets eerder ingereden was, konden we deze meenemen. Volgens Ed wel een beetje jammer omdat die grijze er zo gaaf uitziet, maar rood is toch ook niet lelijk. Kiekeboe! Komt er eentje achter een struik vandaan hoorEn naast de witgroene Vulcan moet je sowieso heel erg je best doen niet helemaal in de schaduw te komen. Het is wel prima zo.

Nou is het altijd wel een beetje spannend om een voorstelling te maken van hoe een motor het zou doen in een direct vergelijk, als je van een introductie terugkomt. Je hebt net een goede indruk gekregen van één motor en moet je maar voorstellen hoe dat blijft ten opzichte van een ander. Maar dat we dit wel moesten doen, dat lag zo voor de hand. Deze twee motoren hebben nou eenmaal heel veel gemeen: ze zitten in ruwweg dezelfde klasse, prijsklasse en hebben ook qua stijl een hoop gemeen. Dus dan is het niet minder dan logisch dat je het heel graag zou willen weten.

Ook het concept is vergelijkbaar: komen we bij Kawasaki dezelfde motor ook tegen in de Z650, Ninja 650 en Versys 650, Honda past de 500cc twin toe in de CB500F, CBR500 en CB500X. Eén platform voor vier verschillende modellen. En we zien het vaker gebeuren, ook in zwaardere modellen.

Het was eerst Kawasaki die de customwereld weer een beetje nieuw bloed gaf met de Vulcan S, met een moderne twist. Zo is het lijnenspel een stuk moderner en hoeft de afkomst van het blok ook niet volledig verhuld te worden. Sterker, het blok kreeg nog net een kleine facelift om nog beter in de styling van de motor te passen. Met wat minimale interne aanpassingen werd ook de vermogensafgifte net wat vriendelijker gemaakt en bruikbaarder bij lage toeren, het gebied waarin je op een dergelijke motor in de praktijk toch vaak rijdt.

Wat schetst vervolgens onze verbazing als Honda dit jaar het doek licht van de Rebel. Kleine custom, moderne styling... het blok is uiterlijk gelijk gebleven aan de CB500, maar was destijds al slim gestyled om van opzij te lijken op het machtige blok van de Fireblade. En ja hoor... daar is z'n maatje ookHoeft niks meer aan te gebeuren dus. Slechts een paar kleine interne aanpassingen om het maximumvermogen en koppel bij een iets lager toerental al te bereiken, het gebied waarin je op een dergelijke motor in de praktijk toch vaak rijdt.

Verder hebben we een lagere zit (dan z’n familieleden), langere wielbasis (dan z’n familieleden), kleinere tank, meer relaxte balhoofdhoek, alles om het rijden met de motor op een veel meer relaxte manier aangenaam te maken. Zo is zelfs bij beide motoren het duozadel in een paar tellen te verwijderen voor een mooi onbelemmerd zicht op het achterspatbord. Als dat er nog op zit tenminste, want ook dat is in een handomdraai losgemaakt voor een echte stoere Bobber-look. Beide motoren lenen zicht best goed voor customizen, bedoeld of niet.
Al direct zie je veel verschil qua insteek... maar laat je niet gek maken door het uiterlijk alleen
We kennen intussen ook al de variaties op de Vulcan, de Honda is erop voorbereid en zal dus binnen afzienbare tijd ook in wisselende gedaantes te zien zijn.

Maar dan is er nog het rijden, met name de verrassing die de Rebel nog in petto had… en de vraag of dit ook in gewone Hollandse omstandigheden nog zoveel zou meetellen. En dus pik ik als eerste de Kawasaki op. Toch weer een jaartje terug dat ik er mee gereden heb en het valt me niet tegen! Het is al snel merkbaar dat de Vulcan op vermogen de overhand heeft. Met het ruitje erop zit je ook op de snelweg nog wel oké ook. En terwijl ik zo mijmerend naar huis rijd realiseer ik me dat ik iets vergeten ben te vragen. Als de Rebel de voetsteunen redelijk recht onder de zetel heeft zitten en dat lijkt te werken, had ik daarvoor de troefkaart van de Kawa in willen zetten: het ERgofit systeem. Dat houdt in dat je de motor op maat kunt maken door verschillende zadeldiktes, stuurhoogtes en posities van de voetsteunen te gebruiken. En dat laatste zou weleens interessant kunnen zijn. Bij thuiskomst blijkt dan toch dat het zo extreem niet verstelbaar is, maar toch...

Verrassend groot

Als Ed de volgende morgen op komt dagen heeft hij duidelijk de stand van de voetsteunen van de Rebel ook opgemerkt. Hij is er alleen nog niet helemaal van overtuigd en dus neem ik de motor van hem over. Al snel blijkt dat hij de term Je houdt het niet tegen... als vanzelf komt het kin in je naar boven en ga je gekke dingen doenRebel wel begrepen heeft, als hij op de Kawa niet kan ophouden met overbodig gas geven bij het rode licht… het ding is uitgerust met een aftermarket uitlaat en dat is blijkbaar toch weer sterker dan hemzelf. Ach, het is ‘m gegund.

Het duurt namelijk niet lang meer voordat we van de snelweg af draaien en het echte werk kan beginnen. Wat me overigens niet eens tegenvalt tussen het snelverkeer, ook de Rebel kan nog best meekomen op tempo. Iets minder comfortabel en van onderuit als de Kawa, die is toch merkbaar sterker en beter gegeard voor dit werk, maar zo gek is het op de Honda ook weer niet. Toch zet ik m’n geld op waar het telt: de wegen die komen gaan.

En wat de één doet...

Nou scheelt het altijd als je de weg kent. Waar een ander soms inhoudt of een verrassing over het hoofd ziet, kun je met enige voorkennis veel beter gebruik maken van de weg –op voorwaarde dat je weet wat je doet en wanneer, zoals in ons geval doordeweeks en overdag een route te nemen in plaats van in het weekend, dat scheelt enorm veel verkeer- en dus heel makkelijk doen alsof je sneller bent.
Honda houdt het op een kruising tussen klassiek en modern, met stijlelementen van beide

Het zijn de details. Kaal achterspatbord, aparte plaatsen voor contact en stuurslot Dat lukt vaak, maar niet altijd. En inmiddels al enige jaren ervaring met Ed hebbend weet ik dat dat hem nog nooit heeft tegengehouden. Zo is dus alsnog mijn verbazing best groot als hij niet in mijn spiegel blijft, maar daadwerkelijk kleiner wordt: hij kan het niet bijbenen! Reden te meer voor mij om nog een tandje bij te steken, want de Honda kan makkelijk nog harder.

“Gast… dat is gewoon geen eerlijk vergelijk meer! Die Rebel gaat me er vandoor, niet normaal!” Mooi, dan is mijn opzet geslaagd. Eindelijk die Smits een poepie laten ruiken! En me kapotgelachen onderweg, want van enig oneigenlijk gebruik was wel een soort van sprake. Of niet, want uiteraard wist ik al dat de Rebel er serieus vandoor kan als je er goed voor gaat zitten en de Honda PR zegt het zelf ook: fun to ride slow, fun to ride fast’. Dus ze weten het zelf ook. Maar dat de sterkere Kawa het verlies in de bochten (grondspeling) niet goed kan maken op de rechte stukken, dat hadden we niet verwacht. Dat verbaast niet alleen mij, maar ook Ed als het zijn beurt is geweest op de Rebel. Kleiner ja, lichter ja, maar zoveel sneller? 

En het is echt niet zo dat de Vulcan heel erg het onderspit delft. Als we gaan sprinten is de Kawa eerder weg en weet een bescheiden gaatje te slaan alvorens het verplicht opschakelen de verdere schade beperkt voor de Honda. Dus longinhoud heeft ‘ie echt wel. En als we toch bezig zijn, wheelies maken ze allebei, als je er een beetje (flink) je best voor doet.
Zucht.... heb je hem weer. Je kunt wel maximaal los met deze dingen, gevaarlijk hoog zal nog moeilijk worden En nog redelijk safe ook, want voordat je met deze motoren het balanspunt bereikt is de puf er al lang weer uit.

En ze hebben nog een andere onverwachte eigenschap: je wordt er enórm melig, brutaal en baldadig van. Onder die noemer kunnen we waarschijnlijk ook wel Ed z’n ontdekking scharen. ‘Joh, wist je dat de Kawa uitschakelbaar ABS heeft?     …je hoeft alleen maar een burn-out te maken en hij snapt ’t niet meer’ buldert hij en demonstreert het direct nog een keer.

Maar is er dan geen keerzijde? Is het echt alleen maar pret en fun? Nou… dat is eigenlijk precies het punt. De Rebel is zo speels en lichtvoetig, dat het je moeite kost ‘m serieus te nemen. En al is dat een kwestie van smaak, toch bekruipt ons het gevoel dat de Rebel
Dat ruitje scheelt dan wel weer wat op de snelweg. Cockpitje is natuurlijk nauwelijks anders dan z'n familie

Die uitlaat, tja... Ook dit blok is hetzelfde als de familie, maar is iets meer verstopt
misschien niet voor iedereen is. Dan is de Vulcan toch al een stuk volwassener. Door z’n afmetingen, massa en zithouding kijk je al direct heel anders naar de Vulcan: deze oogt en voelt forser, massiever, terwijl je er met een beetje moeite toch bijna net zo vlot mee bent. Bekijk het vanuit het oogpunt van de Kawa en je zou zeggen dat je de Rebel bij kunt houden… op de meeste routes. En die paar keer dat de Honda op bekend terrein is en zich door de bochten flikflakt, ach, het is ‘m vergeven. Dat compenseer je snel genoeg. Jonge honden moet je los laten rennen.

Punt is: hoewel je natuurlijk alle plezier kunt en mag hebben als je zou willen en ik een groot voorstander ben van fun onderweg –motorrijden is immers al speciaal genoeg, dat mag je best koesteren- zullen veel motorrijders ook best happy worden van af en toe een eh… meer volwassen insteek. Rustig rijden, niet hoeven worden opgejaagd,
Ga je weg met de stichting, dan vraag je er ook een beetje om. Was getekend, het tuig van Motorfreaks

Toch zit er wel een lijntje in hoor. En lelijk kun je het ook niet noemen gewoon helemaal zen je blik op oneindig. En dat kan de Rebel wel, absoluut wel, maar dat kan de Kawa gewoon beter.

Neem bijvoorbeeld een heel normaal scenario: een snelwegritje. Komt vaker voor dan we leuk vinden en dan is het wel zo lekker als je er goed voor zit. Nou had Ed daar na zijn eerste rit een goede opmerking over: hij wenste op de Honda een set forward controls zoals de Vulcan wel heeft. Tegelijkertijd had ik juist gehoopt dat de voetsteunen van de Kawa iets verder naar achter stonden, vooral voor een nog eerlijker vergelijk, maar stiekem ook omdat ik wist wat er nog komen zou. Een dagje snelweg rijden met de Rebel later kan ik zijn idee echter best beamen. Wil je lang goed kunnen zitten, dan moet dat relaxed kunnen. Op de Honda zitten de voetsteunen dan net op een plek waar je toch continu een beetje aan het vechten bent met de rijwind. Heb je op een naked ook geen last van, maar dat komt doordat de steps dan juist nog verder achterwaarts staan. Dan kun je je schrap zetten. Op de Vulcan kun je juist veel beter relaxen, waar op lange tochten ook veel voor te zeggen is. Dat is echt een geldig punt.

Conclusie

Dus als we alles bij elkaar optellen, hebben we toch wel twee duidelijk verschillende machines. Waar de Honda de boel zo min mogelijk serieus neemt, staat de Kawasaki er steevast net een stap achter. Oké, nog één keertje danAls een oudere broer doet hij weldegelijk mee in de kwajongensstreken, maar net iets meer als toezichthouder, met net wat meer levenswijsheid. Totdat je ‘m uitdaagt natuurlijk, en hij laat zien dat je er nog steeds wel rekening mee moet houden. Maar oké, alle beeldspraak terzijde, is het toch de Rebel die het meest verrast. Met z’n lage gewicht, lichtvoetigheid, grotere grondspeling en verrassend snelle motortje, alles voor minder geld, is het haast onmogelijk niet te vallen voor de Rode kwajongen. Tenzij je veel meer van groen houdt. Zo simpel is het.

Technische gegevens