Wie bepaalt wanneer een contract telt?
Het zijn opmerkelijke uitspraken van Pedro Acosta. Niet omdat de Spanjaard na dit seizoen naar Ducati vertrekt, maar vanwege de reden waarom hij onder geen enkele voorwaarde bij KTM wil blijven. Tijdens de Grand Prix van Indonesië reageerde Acosta op uitspraken van KTM-CEO Gottfried Neumeister. Die had eerder verklaard dat Acosta naar Ducati vertrekt omdat hij Marc Márquez op hetzelfde materiaal wil verslaan.
Acosta vertelde echter een ander verhaal. Hij wil bij Ducati juist leren van Márquez en beschikken over het beste materiaal. Maar de reden waarom hij niet met KTM wilde onderhandelen, ligt volgens hem bij zijn ervaringen van vorig jaar. Toen wilde hij eveneens vertrekken, maar hield KTM hem aan zijn bestaande overeenkomst.
Volgens Acosta heeft hij nooit over een nieuw contract onderhandeld. KTM stuurde hem een voorstel, hij wees dat af en maakte vervolgens duidelijk dat verder praten geen zin had. De Spanjaard herinnerde zich nog maar al te goed hoe KTM hem in 2025 had voorgehouden dat hij zijn contractuele verplichtingen niet nakwam.
Daarom wilde hij zichzelf nooit meer in dezelfde situatie brengen. Zelfs niet voor al het geld van de wereld. Daarmee krijgt zijn vertrek een andere betekenis. Natuurlijk wil Acosta op de best mogelijke motor rijden, maar zijn weigering om zelfs maar over een nieuw KTM-contract te onderhandelen, laat zien hoe ernstig het vertrouwen in de fabrikant is beschadigd.
Wie terugkijkt op de geschiedenis van KTM in de MotoGP, ontdekt dat Acosta bepaald niet de eerste coureur is die met de Oostenrijkse fabrikant overhoop ligt. Steeds opnieuw duiken dezelfde ingrediënten op: contractuele verplichtingen, moeizame onderhandelingen, coureurs die willen vertrekken maar niet zomaar weg mogen, en rijders die juist plaats moeten maken wanneer KTM andere plannen heeft. In vrijwel al die dossiers speelt één man een centrale rol: KTM-motorsportdirecteur Pit Beirer.
Johann Zarco: voortijdig aan de kant
De eerste grote breuk dateert van 2019. KTM had Johann Zarco aangetrokken als ervaren kopman voor zijn ambitieuze MotoGP-project. De Fransman had bij Tech3 Yamaha indruk gemaakt en moest KTM helpen de aansluiting met de top te vinden. Maar de samenwerking liep vrijwel onmiddellijk vast. Zarco kon niet overweg met de RC16 en verloor steeds meer vertrouwen in de ontwikkeling van de motor. Tijdens de Oostenrijkse Grand Prix vroeg hij KTM om zijn tweejarige contract aan het einde van 2019 te beëindigen.
KTM stemde daarmee in. Zarco zou het seizoen afmaken en daarna vertrekken. Tenminste, dat was aanvankelijk de bedoeling. Na de Grand Prix van San Marino besloot KTM hem per direct uit de racebezetting te halen. Mika Kallio nam zijn plaats over voor de resterende wedstrijden. Zarco had zelf om zijn vertrek gevraagd, maar wilde het seizoen wel degelijk afmaken. De beslissing kwam dan ook hard aan.
Beirer verdedigde het ingrijpen door te stellen dat hij zijn team moest beschermen tegen de negatieve houding van Zarco. De Fransman had volgens hem onvoldoende vertrouwen in de verbeteringen die KTM doorvoerde. Daarmee was de toon gezet. Zarco wilde zijn contract voortijdig beëindigen, maar KTM bepaalde uiteindelijk ook wanneer hij voor het laatst op de motor mocht stappen.
Het was bovendien een voorbode van de contractuele conflicten die in de daaropvolgende jaren zouden ontstaan.
Jorge Martín: KTM trekt de teugels aan
Een jaar later verloor KTM opnieuw een belangrijke coureur. Ditmaal ging het om Jorge Martín, die in de Moto2 voor KTM Ajo reed. Martín had nog nooit voor KTM in de MotoGP gereden, maar maakte wel deel uit van het opleidingstraject waarmee de Oostenrijkers talenten naar de koningsklasse wilden brengen. Voor 2021 koos de Spanjaard echter voor Pramac Ducati.
Daarbij speelde de coronapandemie een belangrijke rol. KTM had contractuele afspraken over zijn toekomst, maar door het uitgestelde Moto2-seizoen kon de fabrikant een optie niet tijdig activeren. Martín maakte gebruik van die situatie om naar Ducati te vertrekken. In hetzelfde jaar verloor KTM ook Pol Espargaro, die voor 2021 naar Honda overstapte.
Voor KTM waren dat twee pijnlijke verliezen. De fabrikant investeerde veel geld in zijn rijdersopleiding, maar zag talenten vervolgens bij concurrerende merken terechtkomen. Alleen werkt de transfermarkt natuurlijk twee kanten op. KTM haalde zelf ook coureurs bij andere fabrikanten weg. Bovendien was KTM destijds nog volop bezig zich in de MotoGP te bewijzen. Het merk had nog niet de sportieve aantrekkingskracht van gevestigde fabrikanten als Honda, Yamaha en Ducati.
De reactie liet niet lang op zich wachten. In september 2022 verklaarde toenmalig KTM-CEO Stefan Pierer tegenover Motorsport.com dat de kwestie-Martín niet opnieuw mocht gebeuren. Daarom was KTM strengere contracten gaan opstellen, met expliciete financiële consequenties voor coureurs die voortijdig wilden vertrekken.
Dat was geen interpretatie van ontevreden rijders, maar een bewuste beleidskeuze die de hoogste baas van KTM zelf bevestigde. Beirer verdedigde dezelfde filosofie vanuit de investeringen die KTM in jonge coureurs deed. De fabrikant wilde voorkomen dat concurrenten profiteerden van talenten die KTM zelf had opgeleid.
Daarmee ontstond een interessante tegenstelling. KTM wilde wel de vrijheid behouden om elders coureurs aan te trekken, maar probeerde tegelijkertijd te voorkomen dat eigen talenten dezelfde vrijheid zouden benutten. Bij Raúl Fernández zou dat probleem bijzonder duidelijk worden.
Raúl Fernández: vertrekken heeft een prijs
Raúl Fernández was in 2021 een van de grootste talenten in de Grand Prix-paddock. De Spanjaard maakte indruk in de Moto2 en eindigde achter zijn KTM Ajo-teamgenoot Remy Gardner als tweede in het wereldkampioenschap. Yamaha had belangstelling, maar KTM wilde hem behouden en naar de MotoGP promoveren.
Fernández had zelf andere ideeën. Hij wilde aanvankelijk liever nog een seizoen Moto2 rijden en zag bovendien mogelijkheden bij Yamaha. KTM hield echter vast aan zijn contractuele positie. Ondanks een afkoopclausule van ongeveer een half miljoen euro kwam een overstap naar Yamaha niet tot stand. Uiteindelijk maakte Fernández in 2022 zijn MotoGP-debuut bij Tech3 KTM, naast Gardner.
Het werd een moeizaam seizoen. Fernández voelde zich niet thuis bij KTM en wilde zo snel mogelijk vertrekken. Maar ook dat bleek ingewikkelder dan gehoopt. Volgens berichtgeving verlangde KTM aanvankelijk meer dan een miljoen euro voor zijn vrijgave. Pas na langdurige onderhandelingen bereikten beide partijen tijdens de Oostenrijkse Grand Prix overeenstemming. Fernández kon vervolgens voor 2023 naar RNF Aprilia overstappen.
De kwestie illustreert precies waarvoor Pierer eerder had gewaarschuwd: wie onder contract stond bij KTM en wilde vertrekken, moest daarvoor betalen. Daar bleef het niet bij. In zijn reactie op de kwestie stelde Pierer ook het gedrag van Fernández en diens familie ter discussie. Volgens de KTM-topman moest respect binnen de organisatie van twee kanten komen.
De relatie was daarmee niet alleen contractueel, maar ook persoonlijk beschadigd.
Remy Gardner: wereldkampioen en afgedankt
De behandeling van Remy Gardner vormt een opmerkelijk contrast met die van Fernández. Waar Fernández zelf wilde vertrekken, hoopte Gardner juist dat hij bij KTM mocht blijven. De Australiër was in 2021 wereldkampioen Moto2 geworden met KTM Ajo. Vervolgens promoveerde hij naar Tech3 KTM, waar hij in 2022 zijn debuut maakte in de MotoGP.
Zijn eerste seizoen verliep moeizaam. De RC16 was geen gemakkelijke motor voor een debutant en Gardner had moeite om competitief te zijn. Maar KTM besloot al halverwege zijn eerste MotoGP-seizoen dat er geen toekomst meer voor hem was. De regerend Moto2-wereldkampioen was dus feitelijk al na een half seizoen afgeschreven.
Tijdens de Grand Prix van San Marino vertelde Gardner dat hij in Oostenrijk te horen had gekregen dat hij het volgende seizoen niet meer welkom was. Volgens de Australiër was hem meegedeeld dat hij niet professioneel genoeg zou zijn. Een duidelijke uitleg had hij naar eigen zeggen niet gekregen. Voor Gardner kwam dat bijzonder hard aan. Hij had het gevoel dat hij alles had gegeven en dat KTM onvoldoende waardering had voor zijn inzet en zijn Moto2-wereldtitel.
Beirer sprak die lezing vervolgens publiekelijk tegen. Volgens de motorsportdirecteur had niemand binnen de verantwoordelijke KTM-leiding Gardner onprofessioneel genoemd. Bovendien stelde Beirer dat KTM al eind juni had besloten de optie in Gardners contract niet te lichten en dat diens management daarvan op de hoogte was. Gardner hield vol dat hij pas veel later duidelijkheid had gekregen.
Wat er precies tussen de betrokkenen is gezegd, blijft onderwerp van discussie. Maar dat KTM al in juni besloot niet met Gardner verder te gaan, is op zichzelf veelzeggend. De Australiër had op dat moment nog niet eens de helft van zijn debuutseizoen achter de rug. Een seizoen waarin hij bovendien moest wennen aan de MotoGP én aan een motor die ook ervaren coureurs de nodige hoofdbrekens bezorgde.
Daarna verdween Gardner uit de MotoGP en maakte hij de overstap naar het WK Superbike. Later erkende Beirer dat de samenwerking was mislukt, maar tegelijkertijd legde hij een deel van de verantwoordelijkheid bij de negatieve houding van Gardners management tegenover het KTM-project.
Danilo Petrucci en Iker Lecuona: wegwezen
Gardner was niet de eerste coureur die bij Tech3 plaats moest maken. Een jaar eerder had KTM op weinig subtiele wijze afscheid genomen van Iker Lecuona en Danilo Petrucci. Beiden reden in 2021 voor Tech3 KTM, maar kregen al tijdens het seizoen te horen dat ze in 2022 zouden worden vervangen door Gardner en Fernández.
Vooral de manier waarop dat gebeurde, was opmerkelijk. KTM maakte de komst van de twee Moto2-talenten bekend voordat Tech3-teambaas Hervé Poncharal de gelegenheid had gekregen zijn eigen coureurs persoonlijk te informeren. Poncharal liet vervolgens publiekelijk weten dat hij niet gelukkig was met de gang van zaken.
Voor Lecuona werd het nog pijnlijker. Tijdens de officiële MotoGP-test op Misano moest hij zijn motor afstaan aan zijn opvolger Raúl Fernández. Terwijl het seizoen nog volop bezig was, mocht de Spanjaard vanaf de zijlijn toekijken hoe KTM alvast met zijn vervanger aan de slag ging.
Petrucci had op dat moment al twee MotoGP-overwinningen op zijn naam staan. De Italiaan was na zes seizoenen bij Ducati naar Tech3 gekomen, maar kreeg slechts één seizoen om zich op de RC16 te bewijzen. Lecuona had weliswaar twee volledige seizoenen gereden, maar was nog bijzonder jong toen KTM besloot niet met hem verder te gaan.
Achteraf bezien is vooral zijn verdere carrière interessant. Lecuona stapte over naar Honda in het WK Superbike, waar hij jarenlang nauwelijks aansprekende resultaten wist te behalen. De CBR1000RR-R Fireblade bleek in die periode allesbehalve competitief. Dat zegt minstens zoveel over het materiaal als over de coureur.
Dit seizoen rijdt Lecuona voor Ducati en laat hij zien dat hij wel degelijk over de kwaliteiten beschikt om vooraan mee te strijden. Op de competitieve Panigale V4 R komt zijn talent eindelijk beter tot uiting. Dat roept de vraag op of KTM hem destijds niet veel te vroeg heeft afgeschreven.
Miguel Oliveira: vier overwinningen en geen fabriekszitje
Ook Miguel Oliveira ondervond hoe snel de plannen van KTM konden veranderen. De Portugees was jarenlang een belangrijke pijler onder het MotoGP-project. Hij groeide via de KTM-opleiding door naar de koningsklasse en bezorgde de fabrikant vier MotoGP-overwinningen.
Twee daarvan behaalde hij in 2020 voor Tech3, waarna hij promoveerde naar het fabrieksteam. Daar volgden in 2021 en 2022 nog twee zeges. Toch bleek zelfs dat niet voldoende om zijn plaats bij KTM veilig te stellen.
Voor 2023 wilde de fabrikant Jack Miller aantrekken. Oliveira moest daardoor plaatsmaken in het fabrieksteam. KTM bood hem een terugkeer naar Tech3 aan, maar de Portugees bedankte daarvoor en koos voor Aprilia.
De ironie is dat Oliveira in Thailand 2022 de laatste MotoGP-overwinning voor KTM behaalde voordat Pedro Acosta dit seizoen eindelijk weer wist te winnen. Vier overwinningen voor de Oostenrijkse fabrikant, waaronder die laatste zege voordat een jarenlange droogte aanbrak, en toch geen nieuw contract voor het fabrieksteam.
Oliveira mocht blijven, zolang hij bereid was de rol te accepteren die KTM voor hem had bedacht. Dat hij liever zijn geluk elders beproefde, valt moeilijk verrassend te noemen.
Pol Espargaro: vijf coureurs, vier motoren
Misschien wel het meest veelzeggende voorbeeld van KTM’s contractpolitiek speelde zich in 2023 af. Pol Espargaro was na twee teleurstellende seizoenen bij Honda teruggekeerd naar KTM. Hij had een tweejarige overeenkomst gesloten voor 2023 en 2024 en zou voor het GASGAS Factory Racing Tech3-team rijden.
Maar KTM had zichzelf in een lastig parket gebracht. Brad Binder en Jack Miller bezetten de twee plaatsen in het fabrieksteam, terwijl Espargaro en Augusto Fernández bij Tech3 reden. Tegelijkertijd wilde KTM Pedro Acosta voor 2024 naar de MotoGP promoveren. Vijf coureurs voor vier motoren.
Uiteindelijk moest Espargaro het veld ruimen. Ondanks zijn doorlopende contract tot eind 2024 stond hij zijn racezitje af aan Acosta en werd hij test- en reserverijder. Officieel gebeurde dat in onderling overleg, zoals Espargaro zelf ook bevestigde.
Maar de uitkomst blijft opmerkelijk. KTM had zichzelf met zijn contractuele verplichtingen klemgezet en loste dat probleem op door een bestaande coureur een andere functie te geven. Espargaro, die jarenlang een belangrijke rol had gespeeld bij de ontwikkeling van de RC16, betaalde daarvoor de sportieve prijs.
Het contrast met de manier waarop KTM andere coureurs aan hun contract hield, spreekt voor zich.
Augusto Fernández: van zekerheid naar uitgang
Toen Pol Espargaro eind 2023 zijn racezitje moest afstaan, was Augusto Fernández juist degene die mocht blijven. De Spanjaard was in 2022 wereldkampioen Moto2 geworden bij KTM Ajo en maakte in 2023 zijn MotoGP-debuut bij GASGAS Tech3. KTM had voldoende vertrouwen in hem om zijn contract voor 2024 te verlengen.
Daarmee leek zijn toekomst voorlopig veiliggesteld. Terwijl KTM een oplossing zocht voor het probleem van vijf coureurs en vier motoren, hield de fabrikant vast aan Fernández. Espargaro moest plaatsmaken voor Pedro Acosta, maar Augusto mocht zijn tweede MotoGP-seizoen afwerken.
Een jaar later zag de wereld er alweer heel anders uit. In juni 2024 maakte KTM bekend dat Enea Bastianini en Maverick Viñales voor 2025 naar Tech3 zouden komen. Daarmee verdwenen de twee beschikbare zitjes en stond Fernández opnieuw buitenspel.
Zijn prestaties waren weliswaar tegengevallen, maar de snelheid waarmee KTM van koers veranderde, blijft opvallend. Eerst kreeg Fernández de voorkeur boven een ervaren coureur als Espargaro, vervolgens bleek ook voor hem geen plaats meer. Na twee MotoGP-seizoenen moest de voormalige Moto2-wereldkampioen zijn carrière elders voortzetten. Uiteindelijk vond hij onderdak als testrijder bij Yamaha.
Het is opnieuw een voorbeeld van de beperkte zekerheid die een coureur bij KTM aan een contract of een eerdere toezegging kon ontlenen. Niet omdat de fabrikant zijn verplichtingen noodzakelijkerwijs schond, maar omdat de sportieve plannen telkens opnieuw konden veranderen.
Brad Binder en Jack Miller: twee maten?
Dat KTM niet iedere coureur na een tegenvallend seizoen aan de kant zette, bewijst Brad Binder. De Zuid-Afrikaan is misschien wel het grootste voorbeeld van loyaliteit aan de Oostenrijkse fabrikant. Hij doorliep het opleidingstraject, werd in 2016 wereldkampioen Moto3 en bezorgde KTM in 2020 zijn allereerste MotoGP-overwinning. Een jaar later won hij opnieuw, ditmaal op de Red Bull Ring. In 2023 verlengde KTM zijn contract zelfs vroegtijdig tot eind 2026.
Die langdurige samenwerking steekt schril af tegen de behandeling van verschillende andere coureurs. Maar was Binder sportief gezien dan zoveel beter? In vergelijking met Jack Miller, die in 2023 en 2024 zijn teamgenoot was, luidt het antwoord volmondig ja.
In 2023 eindigde Binder als vierde in het wereldkampioenschap met 293 punten, terwijl Miller met 163 punten niet verder kwam dan de elfde plaats. Een jaar later werd Binder vijfde met 217 punten en Miller veertiende met 87 punten. Over beide seizoenen verzamelde Binder dus meer dan twee keer zoveel punten als zijn Australische teamgenoot.
Daarmee was het sportief gezien goed te verdedigen dat KTM voor 2025 afscheid nam van Miller en met Binder doorging. De Australiër was juist vanwege zijn ervaring bij Ducati en zijn technische kennis naar KTM gehaald. Beirer had bij zijn komst benadrukt hoe belangrijk die ervaring voor de ontwikkeling van de RC16 kon zijn. Maar na twee tegenvallende seizoenen bleek er geen plaats meer voor hem. Miller vertrok naar Pramac Yamaha.
Bij Binder lag dat anders. Ondanks zijn laatste Grand Prix-overwinning in 2021 bleef KTM hem jarenlang het vertrouwen geven. Ook toen zijn resultaten vanaf 2024 terugliepen en hij in 2025 geen enkele podiumplaats meer behaalde. Dat vertrouwen hield uiteindelijk eveneens op. Voor 2027 koos KTM voor Álex Márquez en Fabio Di Giannantonio, waardoor Binder na zeven seizoenen zijn plaats in het fabrieksteam verloor. De Zuid-Afrikaan zet zijn carrière voort bij BMW in het WK Superbike.
Op zichzelf valt daar weinig op af te dingen. Een fabrikant moet kunnen ingrijpen wanneer resultaten uitblijven. Bovendien bewees Binder in zijn gezamenlijke seizoenen met Miller overtuigend dat hij de betere KTM-coureur was.
Maar de vergelijking met andere rijders blijft interessant. Gardner kreeg nauwelijks een half seizoen om zich te bewijzen. Oliveira verloor ondanks vier overwinningen zijn fabriekszitje. Binder kreeg jarenlang het vertrouwen, ook toen zijn prestaties terugliepen.
Waarom kreeg de ene coureur zoveel meer tijd dan de andere? Waren sportieve prestaties doorslaggevend, speelde de persoonlijke relatie met de fabrikant een rol of telde vooral hoe goed een rijder binnen de plannen van Beirer paste? Een eenduidig antwoord heeft KTM daar nooit op gegeven.
Enea Bastianini: een optie voor één partij
Met de komst van Enea Bastianini en Maverick Viñales voor 2025 wilde KTM een nieuwe stap zetten. Beide coureurs hadden al MotoGP-races gewonnen en moesten Tech3 naar een hoger niveau tillen. KTM benadrukte bij hun presentatie dat ze over volwaardig fabrieksmateriaal zouden beschikken. Van een traditioneel satellietteam was volgens de Oostenrijkers geen sprake meer.
Bastianini kwam over van het Ducati-fabrieksteam, waar hij zijn plaats aan Marc Márquez had verloren. Bij KTM tekende hij een overeenkomst voor 2025 en 2026. Maar achter die tweejarige verbintenis ging volgens berichtgeving een opmerkelijke constructie schuil.
KTM zou namelijk een eenzijdige optie hebben bedongen om de overeenkomst tot eind 2027 te verlengen. De fabrikant moest die optie uiterlijk 30 juni 2026 activeren. Bastianini beschikte zelf niet over een vergelijkbare mogelijkheid.
Daarmee had KTM opnieuw de regie over de toekomst van een coureur in handen. Wilde de fabrikant met Bastianini verder, dan kon hij de optie benutten. Wilde Bastianini zelf zijn toekomst veiligstellen, dan was hij afhankelijk van de beslissing van KTM.
Uiteindelijk kwam het niet tot een verlenging. Bastianini vertrekt na dit seizoen naar Trackhouse Aprilia, waar hij voor twee jaar heeft getekend.
Dat betekent niet dat KTM zijn contractuele verplichtingen tegenover de Italiaan niet is nagekomen. Maar de constructie past wel bij het beleid dat Pierer in 2022 openlijk verdedigde: KTM wilde zoveel mogelijk controle houden over zijn coureurs en hun toekomst.
En terwijl Bastianini uiteindelijk elders onderdak vond, ontstond rond zijn teamgenoot Maverick Viñales een veel openlijker conflict.
Maverick Viñales: getekend en toch geen contract
In 2026 kreeg de discussie over KTM’s contractpolitiek een nieuwe dimensie. Maverick Viñales verklaarde dat KTM hem een nieuw contract had gestuurd, dat hij had ondertekend, waarna de fabrikant hem twee weken later vertelde dat de overeenkomst niet geldig was.
De Spanjaard reed sinds 2025 voor Tech3 en had uitzicht gehad op een promotie naar het fabrieksteam voor 2027. Volgens Viñales had hij bovendien rekening gehouden met contractuele beperkingen die hem tot eind juni beletten om met andere fabrikanten te onderhandelen. Terwijl hij wachtte op duidelijkheid van KTM, raakten elders op de startgrid steeds meer plaatsen bezet.
Tijdens de Grand Prix van Duitsland uitte Viñales zijn frustratie openlijk. Hij stelde dat KTM hem een contract had aangeboden en dat de fabrikant vervolgens op die overeenkomst was teruggekomen.
Beirer gaf daarop een andere lezing. Volgens de motorsportdirecteur veranderden de plannen toen KTM de mogelijkheid kreeg om Álex Márquez en Fabio Di Giannantonio voor het fabrieksteam vast te leggen. Viñales zou vervolgens de kans hebben gekregen om bij Tech3 te blijven, maar daarvoor geen belangstelling hebben gehad.
Ook die verklaring werd later ingewikkelder. Tech3-baas Günther Steiner stelde in september dat Viñales voor 2027 nooit een concreet contractaanbod van zijn team had gekregen.
Drie betrokken partijen, drie verschillende lezingen. Viñales zegt dat hij een contract heeft ondertekend. KTM stelt dat die overeenkomst niet geldig was. En Steiner verklaart vervolgens dat er vanuit Tech3 helemaal geen concreet aanbod lag.
Wie juridisch gelijk heeft, kunnen we zonder inzage in de documenten niet vaststellen. Maar dat is ook niet het enige interessante aan deze kwestie. Veelzeggender is dat een ervaren MotoGP-coureur ervan overtuigd is dat hij een contract heeft, terwijl de fabrikant daar kennelijk heel anders over denkt.
Juist tegen de achtergrond van KTM’s uitgesproken strenge contractbeleid is dat een opmerkelijke situatie. Van coureurs wordt verwacht dat ze hun verplichtingen nakomen, maar wanneer Viñales meent dat KTM zich aan een ondertekende overeenkomst moet houden, blijken de afspraken ineens voor meerdere uitleg vatbaar.
Pit Beirer: loyaliteit op voorwaarden
Wie de geschiedenis van KTM in de MotoGP overziet, ziet geen reeks identieke gevallen. Zarco wilde weg, maar werd eerder dan gepland van de motor gehaald. Martín vertrok uit het opleidingstraject, waarna KTM zijn contractbeleid aanscherpte. Fernández moest langdurig onderhandelen over zijn vrijgave.
Gardner was als regerend Moto2-wereldkampioen al na een half seizoen afgeschreven. Lecuona en Petrucci werden vervangen voordat ze persoonlijk waren geïnformeerd. Oliveira verloor ondanks vier overwinningen zijn fabriekszitje. Espargaro moest met een doorlopende overeenkomst plaatsmaken voor Acosta, waarna ook Augusto Fernández zijn plek verloor.
Miller werd na twee tegenvallende seizoenen vervangen, terwijl Binder jarenlang het vertrouwen behield. Bastianini kreeg volgens berichtgeving een contract met een eenzijdige verlengingsoptie voor KTM. En Viñales zegt dat een door hem ondertekende overeenkomst vervolgens ongeldig werd verklaard.
De juridische omstandigheden verschillen. Niet ieder vertrek was een conflict en niet iedere wijziging betekende dat KTM een overeenkomst schond. Bovendien zijn sommige beslissingen sportief goed te verdedigen. Een fabrikant moet zijn rijdersbezetting kunnen aanpassen wanneer de resultaten daarom vragen.
Maar er loopt wel degelijk een rode draad door deze geschiedenis.
KTM heeft de afgelopen jaren veel waarde gehecht aan contractuele controle over zijn coureurs. Dat beleid werd na het vertrek van Martín zelfs expliciet aangescherpt. Tegelijkertijd behield de fabrikant zich in de praktijk de ruimte voor om de rijdersbezetting ingrijpend te veranderen wanneer de sportieve strategie daarom vroeg.
Daarbij speelde Beirer als motorsportdirecteur steeds een centrale rol. Hij verdedigde het vroegtijdig opzijzetten van Zarco, sprak Gardner tegen, was betrokken bij de samenstelling van de teams en verklaarde waarom KTM in 2026 andere keuzes maakte dan Viñales had verwacht.
Dat betekent niet dat Beirer iedere contractuele beslissing persoonlijk en zelfstandig nam. Ook Pierer, andere bestuurders en de teams hadden daarin een rol. Maar als gezicht van KTM’s motorsportbeleid draagt hij wel een belangrijke verantwoordelijkheid voor de manier waarop de fabrikant met zijn coureurs omgaat.
En daar wringt iets. Want contracten zijn bedoeld om beide partijen zekerheid te bieden. Niet uitsluitend de fabrikant die investeert, maar ook de coureur die zijn carrière aan een project verbindt. KTM benadrukt graag de loyaliteit die het van zijn rijders verwacht. De vraag is of die loyaliteit in de afgelopen jaren altijd voldoende wederzijds is geweest.
Acosta: de rekening wordt gepresenteerd
Daarmee komen we terug bij Pedro Acosta. De Spanjaard doorliep het opleidingstraject van KTM en groeide uit tot het grootste talent dat de Oostenrijkse fabrikant in jaren had voortgebracht. KTM investeerde in hem, begeleidde zijn ontwikkeling en bracht hem naar de MotoGP.
Maar toen Acosta in 2025 wilde vertrekken, hield de fabrikant hem aan zijn contract. Een jaar later wilde KTM hem juist dolgraag behouden.
Beirer erkende eerder dit seizoen dat de financiële problemen van KTM het vertrouwen van Acosta hadden geschaad. De fabrikant had hem niet altijd de technische vooruitgang kunnen bieden die was beloofd. Volgens Beirer moest KTM accepteren dat het onvoldoende vertrouwen had weten te creëren om Acosta binnenboord te houden.
Tijdens de Grand Prix van Indonesië maakte de Spanjaard vervolgens duidelijk hoe diep dat gebrek aan vertrouwen zat. Hij wilde niet onderhandelen. Hij wilde geen nieuw contract. En hij wilde onder geen enkele voorwaarde opnieuw in de situatie terechtkomen waarin hij een jaar eerder had gezeten.
Daarmee lijkt de contractpolitiek waarmee KTM jarenlang zijn belangen probeerde te beschermen, bij zijn grootste talent averechts te hebben gewerkt. Want een coureur kun je aan een lopend contract houden. Je kunt hem een beter salaris aanbieden en proberen hem met sportieve beloften te overtuigen. Maar vertrouwen laat zich niet contractueel afdwingen.
En toen KTM Pedro Acosta voor 2027 wilde behouden, bleek dat vertrouwen niet meer te koop.
