65 jaar Yamaha-racehistorie komt tot leven
Voor liefhebbers van ouderwetse tweetaktraketten moet het Yamaha Racing Experience op het Misano World Circuit een behoorlijk feest zijn geweest. Yamaha Racing Heritage Club trok een reeks zeldzame Grand Prix- en Superbike-machines uit de collectie en zette ze niet alleen in de pitbox, maar ook daadwerkelijk op het circuit.
Aanleiding genoeg: in 2026 is het precies 65 jaar geleden dat Yamaha tijdens de Franse Grand Prix van 1961 debuteerde in het wereldkampioenschap wegrace. In plaats van dat jubileum uitsluitend met gelikte video’s en obligate speeches te vieren, koos Yamaha gelukkig voor de betere aanpak: benzine erin, starten en rijden.
Ago terug op zijn kampioensmachine
Blikvanger was zonder twijfel Giacomo Agostini. De vijftienvoudig wereldkampioen werd herenigd met de YZR500 0W23 waarmee hij in 1975 de 500cc-wereldtitel veroverde. Die titel was niet alleen Yamaha’s eerste bij de coureurs in de koningsklasse, maar betekende ook de eerste 500cc-wereldtitel voor een tweetaktmotor.
De volledig gerestaureerde machine werd ruim een halve eeuw later opnieuw door Agostini over het circuit van Misano gestuurd. Of hij nog net zo hard ging als in 1975 laten we wijselijk in het midden, maar het geluid van een oude viercilinder-tweetakt maakt veel goed.
Ook Carlos Lavado mocht terug in de tijd. De Venezolaan vierde dat het veertig jaar geleden is dat hij met de YZR250 0W82 zijn tweede 250cc-wereldtitel behaalde. Luca Cadalora was eveneens van de partij, met machines die verschillende fases van zijn Yamaha-loopbaan vertegenwoordigden: de YZR250 0WB9 uit 1990 en de YZR500 0WK1 uit zijn latere jaren in de 500cc-klasse.
De aanwezigheid van Cadalora en Agostini leverde bovendien een aardig historisch lijntje op. Cadalora reed aan het begin van zijn Yamaha-carrière namelijk voor het team van Agostini.
Van Lawson tot Norick Abe
De verzameling historische racers beperkte zich niet tot de motoren van de drie aanwezige wereldkampioenen. Yamaha bracht ook Eddie Lawsons kampioenswinnende YZR500 0W81 uit 1986 mee, naast de 0W86 waarmee de Amerikaan een jaar later derde werd in het WK.
Uit het laatste hoofdstuk van het 500cc-tweetakttijdperk waren maar liefst drie exemplaren van de YZR500 0WL9 uit 2002 aanwezig. Daaronder de machines van Norifumi ‘Norick’ Abe, Alex Hofmann en Olivier Jacque. Deze motoren vormden de laatste evolutie van Yamaha’s 500cc-racer voordat MotoGP volledig overstapte op viertakten.
Voor wie liever naar productieracers kijkt, stond er eveneens voldoende lekkers. Zo was Fabrizio Pirovano’s FZR750R OW01 aanwezig. Pirovano werd met die machine in 1988 tweede tijdens het allereerste WorldSBK-seizoen.
De carrière van Noriyuki ‘Nitro Nori’ Haga werd gevolgd aan de hand van drie generaties Yamaha-superbikes: de YZF750 0WJ6 uit 1998, de legendarische YZF-R7 OW02 en zijn YZF-R1 uit 2008. Vooral de rood-witte R7 blijft een van Yamaha’s meest herkenbare racers, zo iconisch dat het merk het kleurenschema in 2025 nog als inspiratie gebruikte voor zijn zeventigjarig jubileum.
Huidige generatie proeft het verleden
Yamaha had ook zijn actuele bezetting naar Misano gestuurd. Andrea Locatelli en Xavi Vierge vertegenwoordigden het officiële Pata Maxus Yamaha WorldSBK-team, terwijl Remy Gardner en Stefano Manzi namens GYTR GRT Yamaha aanwezig waren.
Vanuit het Endurance-WK kwamen regerend wereldkampioenen Marvin Fritz, Karel Hanika en Leandro Mercado van YART naar Italië. De moderne fabrieksrijders kregen de kans om enkele historische machines van hun voorgangers te proberen. Een mooie manier om te ontdekken dat tractiecontrole, launch control en een leger elektronica-ingenieurs misschien toch niet helemaal overbodig zijn.
Ook Yamaha-klanten konden het spektakel van dichtbij meemaken. Ze mochten rondkijken in de garages, zagen hoe de historische machines werden voorbereid en konden samen met de oude en nieuwe helden het circuit op.
Tijdens het afsluitende diner haalden Agostini, Lavado en Cadalora herinneringen op aan hun jaren bij Yamaha. Olivier Prévost, president en CEO van Yamaha Motor Europe, benadrukte ondertussen hoe belangrijk de racehistorie voor het merk is.
Dat laatste klinkt natuurlijk als keurige marketingtaal, maar wanneer je een verzameling YZR500’s, een OW01 en Haga’s R7 daadwerkelijk laat brullen in plaats van ze onder een stofhoes in een museum te parkeren, kunnen we daar moeilijk over zeuren. Yamaha’s racegeschiedenis bleek in Misano in ieder geval nog lang niet rijp voor het bejaardentehuis.
