De grote reset in 2027 valt samen met het aflopen van vrijwel alle topcontracten in MotoGP. Zelden lagen zoveel grote namen tegelijk op tafel, terwijl bijna elk fabrieksteam uitzicht biedt op een competitief pakket. Tegelijkertijd maakt die naderende reglementswijziging elke keuze extra riskant. Juist in die context staat KTM voor een potentieel pijnlijk scenario: het dreigt zijn grootste talent ooit te verliezen.
Pedro Acosta werd binnen de KTM-structuur gezien als dé kroon op jarenlange investering in talentontwikkeling. Via de Red Bull Rookies Cup, Moto3 en Moto2 bouwde KTM een unieke ladder richting MotoGP, met successen voor onder meer Brad Binder en Miguel Oliveira. Maar Acosta voelde anders. Zijn Moto3-titel als rookie en zijn bliksemsnelle doorbraak in Moto2 overtuigden de paddock ervan dat hier een generatietalent rondreed.
Zijn MotoGP-debuut in 2024 leek dat alleen maar te bevestigen. Acosta stond al in zijn eerste race in Qatar op het podium met de Tech3-GASGAS, gevolgd door nog acht andere podiumplaatsen dat seizoen. Overwinningen bleven uit, maar niemand twijfelde eraan dat die in zijn tweede jaar bij het fabrieksteam zouden komen.
Dat scenario kwam er niet. Integendeel: 2025 werd voor Acosta een frustrerend jaar. De KTM RC16 zette geen duidelijke stap vooruit, kampte met remproblemen, bandenslijtage en vibraties, en beperkte juist Acosta’s grootste wapen: zijn agressieve stijl op de rem. Waar hij in zijn rookiejaar al vijf podiums had na negen races, stond hij er in 2025 na hetzelfde aantal GP’s nog geen één keer op.
Die frustratie kwam steeds vaker naar buiten. Na Silverstone was Acosta ongekend direct: hij had geen geduld meer, kansen komen maar één keer, en hij had hulp nodig van de fabriek. KTM moest hem intern tot de orde roepen, terwijl geruchten over interesse van Ducati en Honda steeds luider werden.
Pas in de tweede seizoenshelft keerde het tij enigszins. Updates aan de motor brachten Acosta terug op het podium en uiteindelijk naar de vierde plaats in het kampioenschap. Maar voor een rijder die sinds 2021 gewend is om races en titels te winnen, voelde dat als te weinig.
Daarmee legt Acosta pijnlijk de vinger op een bredere KTM-kwestie. Ondanks bijna tien jaar MotoGP, enorme investeringen en een sterke rijdersbezetting heeft KTM slechts zeven MotoGP-zeges op zijn naam staan. De laatste dateert uit 2022, in natte omstandigheden. Ter vergelijking: Aprilia – met minder middelen – heeft inmiddels meer overwinningen en eindigt 2025 sterker dan ooit, met een motor die richting 2027 zeer gewild is.
KTM heeft alles in huis: een top-testteam met Dani Pedrosa en Pol Espargaró, vier competitieve rijders, een sterke jeugdopleiding en jarenlang diepe zakken dankzij hoofdsponsor Red Bull. Maar die middelen zijn nooit structureel vertaald naar overwinningen. De vasthoudendheid aan eigenzinnige keuzes, zoals het frameconcept en WP-vering, én het verlies van sleutelpersonen zoals Fabiano Sterlacchini, hebben hun tol geëist. De recente financiële onzekerheid helpt evenmin bij het aantrekken van topingenieurs.
Volgens geruchten – aangezwengeld door veteraanjournalist Manuel Pecino – zou Acosta inmiddels al een contract voor 2027 hebben getekend. Officieel is niets bevestigd, maar de naam Ducati circuleert hardnekkig. Voor Ducati zou het een strategische meesterzet zijn: druk op Marc Márquez én een verzekeringspolis voor de toekomst.
Voor KTM zou het een mokerslag zijn. Niet alleen omdat Acosta sportief nauwelijks te vervangen is – hij eindigde 152 punten vóór de volgende KTM-rijder – maar vooral omdat het zou bevestigen dat zelfs hun eigen protegé geen vertrouwen meer heeft in het project. Een parallel met Marc Márquez en Honda dringt zich op, maar dan met een heel andere afloop.
Als Acosta inderdaad vertrekt, rest KTM vooral de pijnlijke conclusie dat het een generatietalent in handen had… en het liet glippen. In een sport waarin zulke kansen zelden terugkomen, zou dat wel eens de grootste misser uit de recente MotoGP-geschiedenis kunnen blijken.
