Nader bekeken: Ducati Streetfighter

- 1992 - Op de Intermot van Keulen verrast Ducati vriend en vijand met de presentatie van de Monster, een door de Argentijn Miguel Galluzzi ontworpen extreme naked die daarmee een komst van een nieuw segment inluidt, de naked fun bike categorie. De Monster is een samensmelting van het rijwielgedeelte van de in die tijd populaire 888 Superbike met het tweekleps motorblok van de 900SS. Resultaat is een 185 kg lichte naked met een vermogen van 90 Pk.

Achterliggende gedachte van Galluzzi was simpel maar doordacht: 'het enige wat een motorfiets nodig heeft, is een zadel, een tank, twee wielen en een stuur.' En dat lukte. In 15 jaar tijd groeide de Monster uit tot een waar icoon en Ducati's best verkochte segment.

- 2008 - Op de EICMA in Milaan verrast Ducati vriend en vijand met de presentatie van de Streetfighter, een door de Fransman Damien Basset ontworpen extreme naked die daarmee een vooral in de aftermarket sector al erg populair segment op de motorkaart wil zetten, de Streetfighter categorie. De Streetfighter is een naakte versie van de populaire 1098 Superbike, voorzien van allerlei goodies zoals Traction Control en Data Analyser uit de MotoGP en Superbikes en is goed voor een vermogen van 155 Pk bij een gewicht van 167 Kg.

Achterliggende gedachte van Basset was simpel maar doordacht: 'ontwerp een extreem handelbare fiets met de ziel van een Superbike en de houding van een vechter. En dat lukte. Nu al durven we te stellen dat de winnaar van de 2008 EICMA Motorcycle Design Award een nieuw tijdperk zal inluiden voor de Ducati fabriek en, net als de Monster, zal uitgroeien tot een waar icoon.

Tekst: Ed Smits
Foto's: Ducati

To the extreme

De Streetfighter cultuur ontstond ergens in het eind van de jaren '70, begin jaren '80 van de vorige eeuw. Daar waar caféracers vooral de vertegenwoordiging waren van racekuip ontdane sportfietsen waarbij wel de klassieke lijnen behouden waren gebleven, waren Streetfighters vooral rebelse 'anti-establishment' fietsen, meestal uit nood geboren na het crashen van het originele (gekuipte) exemplaar. Door het - gedeeltelijk - verwijderen van het kuipwerk, het monteren van een breed stuur en het flink tunen van het motorblok (in die tijd vaak met lachgas) ontstonden nakeds met een extreem hoog vermogen en een extreem laag gewicht. In de loop der jaren zouden Streetfighters steeds meer een eigen plek in de motorwereld gaan innemen, waarbij steeds meer aandacht werd besteed aan het ontwerp: kleine maar agressieve neusjes, graffiti spuitwerk en montage van lichte en vooral dure aftermarket onderdelen.

In de geest van die gedachte ontstond bij Ducati het idee van de Streetfighter. Met de komst van de nieuwe generatie Monster 696 was er voor de S4R, op dat moment Ducati's meest extreme naked, geen ruimte meer. In plaats van een op dezelfde leest geschoeide opvolger te lanceren besloten de Italianen ditmaal uit een veel extremer vaatje te gaan tappen. Een vat boordevol passie en adrenaline om wederom een nieuw écht Italiaans -naakt- icoon te creëren. Het Streetfighter project was onafwendbaar. En zeg nou zelf, wie anders zou een fiets als de Streetfighter kunnen hebben gelanceerd. In tegenstelling tot de Japanse liga zijn Ducati rijders misschien wel voor 99% recreatieve rijders die vooral niet mainstream willen rijden, en dat is precies wat Ducati met de Streetfighter wilde neerzetten.

De Ducati Streetfighter is voorzien van alles wat de Superbike tot een legende maakte: indrukwekkende L-Twin power met big-bore koppel, race chassis technologie, enkelzijdige achterwielophanging en Brembo scheepsanker Monoblocs. Van a tot z zijn in de lijnen van de fiets duidelijk de roots van de Streetfighter te herkennen. En niet alleen qua lijnen, de agressieve rechtop zithouding moet die gedachte en het gevoel van de ultieme naked nog meer onderstrepen. Basset dacht dit te bereiken door het zo veel mogelijk minimaliseren van het ontwerp. Nieuwe, minimalistische bedieningselementen, instrumentarium en koplamp ontwerp moesten de Streetfighter een 'clean en mean' aanzicht geven, terwijl dankzij dubbele aan rechterzijde geplaatste einddempers het kontje hoog en scherp kon worden gemaakt.

Of het écht zo is, daarvoor zullen we moeten wachten totdat de Streetfighter bij onze redactie wordt geparkeerd, maar Ducati claimt met de Streetfighter een fiets te hebben ontworpen met een overwelmende rijpositie. Het lichtgewicht aluminium stuur staat hoger dan een Superbike, maar moet nog altijd laag genoeg zijn om hard te kunnen rijden zonder inbreuk te doen op de controle aan de voorkant. Een omvangrijke studie omtrent de positionering van zadel, voetsteun en stuur moest een maximaal comfort opleveren zonder inbreuk te doen op het gevoel op een extreme naakte Ducati te zitten.

De minimalistische vormen van de Streetfighter werden tot in het kleinste detail doorgevoerd. Van stuurschakelaars tot instrumentarium, alles moest in de geest van een Streetfighter worden gebouwd. Het display volgt daarbij de strakke lijn die door de koplamp in het minimale neusje is ingezet, en kan via de linker stuurschakelaar worden bediend. Uiteraard zijn toerental en snelheid prominent aanwezig,  maar ook zaken als rondetijden, DTC (Ducati Traction Control) status en gekozen niveau, buitenlucht temperatuur, koelvloeistoftemperatuur, accu status, een dubbele tripmeter én een reserve tripmeter (eindelijk...) zijn afleesbaar.

Born to fight

Met een drooggewicht van 169 kg (167 kg voor de S) en een topvermogen van 155 Pk is de Streetfighter momenteel de meest extreme naked Superbike op de markt. Ontwerper Damien Basset had oorspronkelijk een fiets met 160 Pk bij 160 kg voor ogen, maar daar durfden de Italianen nét niet aan. In tegenstelling tot bijvoorbeeld een Tuono, die qua rijwielgedeelte hetzelfde is dan de gekuipte RSV1000R versie, werd voor de Streetfighter een compleet nieuw rijwielgedeelte ontwikkeld. Uiteraard maakte Ducati gebruik van het kenmerkende trellis buizenframe, maar om meer stabiliteit aan de voorkant te creëren kreeg de fiets een grotere balhoofdshoek (25,6° t.o.v. 24,5°. Ook werd de wielbasis met 35mm vergroot (1475mm t.o.v. 1430mm), hetgeen volledig voor rekening van de langere enkelzijdige achterbrug kwam. Dit voor verbeterde stabiliteit onder volle acceleratie.

Qua vering werd de Streetfighter met dezelfde componenten uitgerust als die we ook op de 1198 terugvinden. Bij de standaard versie een volledig instelbare 43mm geanodiseerde Showa voorvork in combinatie met een volledig instelbare Showa pro-link achtershock, bij de 'S' allebei -uiteraard- vervangen door componenten uit huize Öhlins. Net als de 1198 Superbike is ook de rijhoogte achter nog separaat instelbaar. Om het onafgeveerd gewicht zo laag mogelijk te houden werden nieuwe wielen ontworpen, bij de standaard versie tienspaaks uit gegoten aluminium vervaardigde exemplaren, bij de Streetfighter S Y-vormige vijfspaaks uit gesmeed en CNC bewerkt aluminium vervaardigde Marchesini exemplaren. Zowel de Streetfighter als de Streetfighter S werden verder uitgerust met Pirelli Diablo Corse III banden.

Qua remmen zien we wederom weinig verschil met de 1198 Superbike. Ook op de Streetfighter zijn de inmiddels beruchte Brembo Monoblocs terug te vinden. Mocht je dat hebben gemist, wat we haast niet voor kunnen stellen: Brembo Monobloc remklauwen verkregen hun naam uit het feit dat ze uit een massieve legering werden vervaardigd, wat meer stijfheid (en dus minder kans op vervorming bij extreem remmen) tot gevolg had. In combinatie met de 330 mm remschijven goed voor bizarre remvertraging.

Het indrukwekkende 1098 Testastretta Evoluzione motorblok, dat zijn debuut maakte in 2007 en de basis vormde voor de succesvolle 1098 Superbike, stond ook als basis voor de Streetfighter. Dat het motorblok qua topvermogen werd getemperd zal niemand verbazen, maar opmerkelijk genoeg werd ook op het koppel flink ingeboet ten opzichte van de Superbike versie. Van de oorspronkelijke 170 Pk en 131 Nm bleven uiteindelijk 155 Pk en 115 Nm over. Nog opmerkelijker is het toerental waarbij dat maximale koppel wordt bereikt, dat steeg van 8.000 voor de Superbike naar 9.500 voor de Streetfighter. Precies hetzelfde toerental als waarbij het maximale vermogen wordt bereikt. Natuurlijk, nog altijd vet genoeg voor een extreme naked als de Streetfighter, maar het blijft jammer dat Ducati voor wat betreft de 'muscle-power' niet het lef heeft gehad een 1 op 1 fiets (160 Pk bij 160 kg, precies wat ontwerper Basset oorspronkelijk voor ogen had) neer te zetten. Het de-tunen van het motorblok werd gerealiseerd door de Streetfighter van andere - tammere - nokkenassen te voorzien en de fiets een andere mapping voor wat betreft de benzine-injectie aan te meten. De vorm van de verbrandingskamer, de Testastretta kop met rechte inlaatkanalen, ovale inlaatkelken en grootte van de in- en uitlaatkleppen bleef ongewijzigd.

Ten opzichte van de 1098 Superbike werden andere - meer in het oog springende - deksel voor de tandriem afdichting toegepast en kreeg de Streetfighter een magnesium deksel voor de droge koppeling. Ander verschil zit 'm in de carters, die nu middels die-cast giettechniek zijn vervaardigd wat een nauwkeurigere en meer constante wanddikte en verhoogde sterkte tot gevolg heeft, terwijl ze maar liefst 3 kilo lichter zijn dan de oorspronkelijke exemplaren. Ander verschil met de Superbike zit 'm in de versnellingsbak die bij de Streetfighter vanaf de derde versnelling korter werd gegeared en waarbij de zesde versnelling overeenkomt met de vijfde versnelling van de Superbike. Om het geheel thermisch onder controle te houden is de Streetfighter uitgerust met een dubbele radiateur, waarbij de bovenste is voorzien van een elektrische fan en het onderste - in discutabele belly-pan geplaatste lichtgewicht aluminium exemplaar eveneens als oliewarmtewisselaar fungeert.

Zoals tegenwoordig bij haast alle modellen is ook de Streetfighter meteen in twee uitvoeringen op de markt gezet, een 'gewone' versie en een van exclusieve onderdelen voorziene 'S' variant. Optisch onderscheiden beide fietsen zich door andere - duurdere - Öhlins vering in plaats van de standaard Showa units, andere - lichtere - vijfspaaks bronskleurige Marchesini velgen en carbon tandriem deksels, wat in totaal ook nog eens een gewichtsbesparing van 2 kilo opleverde.

Maar misschien nog wel belangrijker - en zeker interessanter - dan de optische en rijwieltechnische wijzigingen zijn de verschillen in de aandrijving. Net als de 1198S is ook  de Streetfighter S voorzien van Ducati Traction Control (DTC) en Ducati Data Analyser (DDA). De DTC is middels de linker stuurschakelaar in acht standen cq. gevoeligheidsniveaus instelbaar, waar bij stand 8 de Traction Control bij het minste of geringste zal ingrijpen terwijl stand 1 de meeste wielspin zal genereren. Uiteraard worden bij DTC de snelheid van voor- en achterwiel constant gemeten en met elkaar vergeleken, maar het systeem gaat volgens Ducati verder dan dat.

Zo moet DTC precies voelen waar de Streetfighter op elk willekeurig moment aan onderworpen wordt, zoals bijvoorbeeld relatief lage snelheid bij een extreme hellingshoek of nagenoeg rechtop bij acceleratie bochtuit, en daar het niveau van DTC op aanpassen. Naast Traction Control is de Streetfighter S zoals gezegd uitgerust met een datalogger. Met de DDA kan maximaal 4 Mb aan data worden opgenomen, waaronder gasstand, snelheid, toerental, motor temperatuur, gereden afstand, aantal ronden en rondetijden. Het systeem berekend op basis van die gegevens automatisch de gekozen versnelling als extra kanaal. Ook is een kanaal voorzien waarin de mate van DTC afleesbaar is.

Meer foto's van de Streetfighter zijn terug te vinden in onze wallpaper sectie.

Technische gegevens

_{* gegevens tussen haakjes voor de S versie.}