Indian Motorcycle en Workhorse Speed Shop gingen vorig jaar de uitdaging aan om deel te nemen aan het Baikal Mile Ice Speed Festival. Het doel was om de Appaloosa, een ingrijpend aangepaste Scout Bobber-sprintracer, bloot te stellen aan de zwaarste van alle shakedown-tests in aanloop naar zijn comeback tijdens de 2020 Sultans of Sprint.
In de periode van 25 februari tot en met 1 maart werden de deelnemers aan de Baikal Mile op de proef gesteld op speciale ijsparcours met een lengte van 0,2 kilometer en 1,6 kilometer. Tijdens het evenement werd er allerhande speciaal voorbereide voertuigen gereden. Verder kwamen er stuntrijden, drifting, drag racing, flat track en freestyle motorcross aan bod.
De Appaloosa werd oorspronkelijk door Brice Hennebert gebouwd voor races op asfalt tijdens de Sultans of Sprint-editie van 2019. Tijdens dat evenement zat Randy Mamola, een legende uit de 500 cc-klassen van de Grand Prix achter het stuur van de Appaloosa. De oorspronkelijke bouw nam ruim 700 uur in beslag. Daarmee bleef er weinig tijd over voor het testen van de motorfiets in aanloop naar de eerste ronde van 2019. Brice wilde de daarom een shakedown-test uitvoeren in aanloop naar de editie van 2020.
Tijdens zijn zoektocht naar evenementen die in aanmerking kwamen voor een shakedown-test stuitte Brice op afbeeldingen en filmpjes van de Baikal Mile, een krankzinnig racefestival dat plaatsvond op het bevroren oppervlak van Baikalmeer in het zuiden van Siberië. Dit is het oudste en diepste meer ter wereld.
“Ik kon mijn ogen niet geloven toen ik beelden van dit evenement zag”, zegt Brice. “Ten eerste is het een reusachtig meer. Het is meer dan 600 kilometer lang en 80 kilometer breed en bevat ruim 20% van al het zoet water ter wereld. Het was totaal anders dan alles waaraan ik gewend was. Een evenement op duizenden kilometers afstand van hier, onder extreme temperaturen. En dan heb je ook nog allerlei mensen die de gekste machines bouwen, van bizarre eenwielers tot luxevoertuigen op rupsbanden. Zij komen bijeen om hun grenzen te verleggen en hun uitvindingen op de proef te stellen. Ik moest en zou daaraan deelnemen, en het was geweldig om het groene licht te krijgen toen ik dit idee aan Indian Motorcycle voorlegde.”
Met deze goedkeuring, ondersteuning van eersteklas partners als Akrapovič, Beringer Brakes, Dunlop Europe, Evok3 Performance, Motorex en Öhlins en advies over de fijnafstelling van Flybike werd de Appaloosa aangepast aan de extreme Siberische omstandigheden. Dit gebeurde op basis van een strakke planning, want de motorfiets moest begin februari op transport om de lange reis naar het Baikalmeer te maken.
Brice en twee van zijn beste vrienden, Sébastien Lorentz and Dorsan ‘DJ Peeta’ Selecta, moesten zelf een epische reis maken om alleen maar bij het evenement aan te komen. Tijdens de eerste fase van de reis moesten ze twee verschillende vluchten nemen om vanuit België naar Moskou te komen. Daar moesten ze een dag wachten voordat ze hun reis konden hervatten. Ze besloten om in Moskou voor een permanent aandenken aan hun avontuur te zorgen in de vorm van een speciale tatoeage.
“Ik vertelde Seb en Dorsan dat deze reis het meest bizarre was wat ik ooit had ondernomen en dat ik iets speciaals wilde doen om me daaraan te herinneren”, zegt Brice. “Daarmee ontstond het idee van de tatoeage. Het feit dat Seb en Dorsan die ook wilden laten zetten was voor mij een bevestiging dat ik de juiste maten voor deze trip had uitgekozen.”
“Ik kan niet geloven dat een gewone jongen als ik de kans krijgt om zo’n waanzinnige motorfiets te bouwen en die ook nog eens mee te nemen naar zo’n waanzinnig evenement”, vervolgde Brice. “De slogan ‘Good for nothing. Ready for everything’ speelde in mijn hoofd, en die vatte dit gevoel goed samen. Ik besloot om deze zin in het Russisch op mijn been te laten tatoeëren. Seb voegde zich bij me en liet een vergelijkbare tatoeage zetten. Dorsan koos ervoor om een Franse vertaling te laten tatoeëren.”
Kersverse getatoeëerd nam het team een nachtvlucht verder oostwaarts naar de stad Oelan-Oede. Daar voegden ze zich bij de andere deelnemers voor een vijf uur durende busreis naar het basiskamp van het evenement in Maksimikha in de Republiek Boerjatië. Toen ze bij het hotel aankwamen was er geen tijd om op adem te komen. Ze moesten zich als deelnemer registeren en briefings bijwonen. Bovendien moest de Appaloosa uit zijn speciale reiskoffers worden gehaald en opnieuw in elkaar worden gezet voor een technische inspectie in de ochtend.
De ‘veldgarage’ waar het team die week zou bivakkeren bestond uit een tent die van een houtkachel was voorzien. Bij temperaturen die vaak ver onder -25 graden Celsius daalden was die kachel onmisbaar om de Appaloosa en het team warm genoeg te houden om te kunnen functioneren. Het Workhorse-team deelde hun tent met twee Russische voertuigen en de bijbehorende teams, een kleine zelfgebouwde motorfiets met een grasmaaiermotor en een klassieke Ural.
Brice: “Ze spraken daar geen Engels, en wij spraken geen Russisch. Maar zoals altijd het geval is met auto- en motorfietsfanaten heerste er een buitengewoon vriendelijke sfeer. Met handen- en voetentaal waren we in staat om te communiceren, elkaar te helpen en elkaar gereedschap te lenen. Dat is wat ik zo mooi vind aan dit soort evenementen. We zijn hier allemaal om dezelfde reden. We willen plezier met elkaar maken en ervoor zorgen dat iedereen het prima naar zijn zin heeft.”
Na het voltooien van de technische inspecties kregen het Appaloosa-team en Sébastien Lorentz het startsein voor hun eerste testrit op het ijsparcours van 0,2 kilometer. Deze laatste kwalificatiestap moest de organisatoren ervan verzekeren dat de bestuurder voldoende controle over zijn voertuig had en in staat was om veilig te rijden. Dit was nodig om toestemming te krijgen om op hoge snelheden over het bevroren Baikalmeer te racen.
“De eerste rit verliep voorspoedig. Ik wilde simpelweg de tractie testen van de met noppen toegeruste band die Dorsan had geprepareerd. Dat was nodig om na te gaan hoe stabiel de motorfiets was en uiteraard om te zien of ik in staat was om die tot stilstand te brengen”, zegt Sébastien Lorentz. “De Appaloosa trok perfect op, en de voorband slipte niet als gevolg van het oneffen oppervlak. Deze goede controle, grip en stabiliteit gaven mij het vertrouwen dat ik de volgende rit meer gas kon geven.”
Na een snellere rit op het parcours van 0,2 kilometer waren Brice en Seb het ermee eens dat het tijd was om de Appaloosa uit te proberen op de ijsbaan van 1,6 kilometer. Hoewel dit een standaardafstand is voor motorraces, had die een speciale betekenis tijdens het Baikal Mile Festival. Het Baikalmeer is met een maximale diepte van 1,6 kilometer namelijk het diepste meer ter wereld.
Tijdens de eerste rit op het volledige parcours stuitte het team op een aantal verrassingen. Het belangrijkste probleem was dat het ijs veel hobbeliger was dan op het kortere traject van 0,2 kilometer. De voor- en achterophanging boden voldoende compressie om de noppen van de banden in contact te brengen met de vinnen van de eenheden aan de achterzijde en een dwarsligger van de voorkuip. Er waren een paar aanpassingen aan de carrosserie nodig om voor de juiste speling te zorgen. De topsnelheid van de motorfiets werd echter beperkt door een onbekend elektrisch probleem bij hogere snelheden in de hoogste versnellingen.
“We wisten dat we te maken zouden krijgen met problemen die we met geen mogelijkheid hadden kunnen voorspellen, omdat we geen ervaring hebben met racen op ijs”, zegt Brice. “Ik heb hier met teams gesproken die tijdens Bonneville als een speer gingen, maar toen ze voor de eerste keer over het Bailkalmeer reden, wilden hun motorfietsen maar niet naar behoren te werken als gevolg van de extreme omstandigheden.”
“Alleen al met die eerste rit hebben we enorm veel geleerd over racen op ijs. Aan de hand van deze ervaring en praktisch advies van de andere teams zullen we een aantal wijzigingen doorvoeren voordat we de Mile opnieuw aanpakken. Wat het elektrische probleem betreft zal ik eerst de quickshifter en Power Commander verwijderen in de hoop dat alles daarmee is opgelost. We gaan de druk op de achterbanden opvoeren van 2 kPa naar 3 kPa. Dorsan zal daarnaast een nieuwe achterband met minder noppen prepareren om het gewicht te reduceren.”
Tijdens een tweede rit op de ijsbaan bleek dat de wijziging van de bandendruk en het nieuwe noppenpatroon voor verbetering hadden gezorgd. Het elektrische probleem hield echter aan.
“Bij nader inzien denk ik dat dit simpelweg is te wijten aan de extreem lage luchttemperatuur. We gebruiken een race-ECU en kaarten die nooit zijn ontwikkeld voor gebruik op temperaturen onder de -20 graden Celsius. Voor de laatste racedag ga ik de ECU resetten en een paar aanpassingen doorvoeren om te kijken of ik daarmee iets kan verbeteren. Maar vanwege de beperkte transportruimte heb ik simpelweg geen beschikking over genoeg reserveonderdelen of gereedschap om tot een grondige diagnose te komen van het probleem hier op het ijs.”
Op de laatste dag van de races werden de teams bij het ontwaken onthaald op het beste weer van de hele week: blauwe lucht en heldere zon. Toen Brice en Seb afliepen naar de startlijn voor hun eerste race van de dag besloten ze dat dit hun beste kans was en dat ze het NOS-systeem voor het eerst zouden gebruiken in de hoop dat de wijzigingen die Brice die ochtend had aangebracht het elektrische probleem hadden opgelost.
Na een veelbelovende start waarbij de Appaloosa perfect optrok gooide het elektrische probleem opnieuw roet in het eten door de topsnelheid te beperken. Tijdens de rit werd het beste resultaat tot dusver geboekt, maar de registreerde topsnelheid van 180 km/u viel net onder de doelstelling van 200 km/u van Seb en Brice. Met een laatste race te gaan om te genieten van deze bijzonder ervaring op een ver afgelegen locatie zag het team terug te zien op hun ervaring.
Brice: “Racen op ijs is moeilijk. Het is het meest fantastische wat ik ooit heb uitgeprobeerd. Ik heb zoveel geleerd en heb er enorm veel plezier aan beleefd. We verliezen ongeveer 30% van onze snelheid als gevolg van de weersomstandigheden. Ondanks het feit dat we een aantal problemen hebben ondervonden, ben ik reuzeblij dat we hier zijn gekomen om de Appaloosa te testen. Mijn hoofd tolt van alle mogelijkheden en de wijzigingen die ik zou willen doorvoeren. Mijn hartelijke dank gaat uit naar de organisatoren van de Baikal Mile en iedereen hier die ons hier heeft verwelkomd als volwaardig lid van hun ijsracefamilie. Het was voor ons allemaal een enorm avontuur om hier te komen. We hebben onszelf uitgedaagd, nieuwe vrienden gemaakt en plezier beleefd. En dat is waar het uiteindelijk om draait.”
Sébastien: “Appaloosa is overduidelijk tot zoveel meer in staat. Ik weet dat Brice deze ervaring zal aangrijpen om alle remmen los te gooien tijdens de 2020 Sultans of Sprint. We zijn met open armen verwelkomd door de mensen hier. Zij delen onze passie voor avontuur, plezier en voertuigen die als een speer gaan of simpelweg een lach op je gezicht toveren.”
Na deze nieuwe unieke ervaring van hun lijstje te hebben afgevinkt voegden Brice en Sébastien zich bij Dorsan “DJ Peeta Selecta” achter de geluidsknoppen om de muziek te verzorgen tijdens het afsluitende feest op het ijs.
