Dossier 2018 Gold Wing: snuffeltest in Antwerpen

Tekst: Vincent Burger
Fotografie: Wout Meppelink, Tom Haanstra/Target Press 

Superschip

Natuurlijk ontgaat ons de ironie niet om uitgerekend met de Gold Wing dit terrein van Superschepen te betreden, maar onze interesse gaat veel meer uit naar wat zich voor ons ontvouwt. En dat is, zoals gewoonlijk bij een Gold Wing, aanzienlijk. Om te beginnen met het multifunctionele TFT display pal voor ons, gewoon omdat dat nu eenmaal nog het meest in het oog springt. Is ook moeilijk te missen, zoiets.
Nieuw waar je ook kijkt: LED verlichting, compleet digitaal en interactief dashboard met navigatie

...en alles bedienbaar vanaf het stuur. Maar het hoéft niet, want ook op de tank zitten de knoppen

Aan luxe en reisgemak geen gebrek bij deze vol uitgeruste versie...Maar waar je ook kijkt, alles is nieuw en roept verbazing op. Het is ook niet moeilijk: de motor is nou eenmaal volkomen nieuw. Het enige wat deze Wing gemeen heeft met zijn voorganger, zijn de cilinderinhoud en de zescilinder boxer opstelling.

De lijst met features is duizelingwekkend, wat wel een beetje past bij een motor van dit statuur, maar ook een uitdaging is om allemaal te kunnen noemen. Meerdere artikelen zijn er al over geschreven en dan hebben we waarschijnlijk nog wel het een en ander gemist. Toch is het wel redelijk samen te vatten. Zo’n beetje alles is digitaal, wat ook inhoudt dat de interactie en integratie van alle systemen tot –voor Honda tot nu toe- ongekende hoogte is gestegen. Natúúrlijk is er ride by wire, natúúrlijk is er een TFT display waar alles in op te roepen is. De navigatie en mediabediening is maar het begin. Oh en we hebben Apple Car Play aan boord. Een nieuwe druk op de knop geeft je alle gewenste informatie, inclusief stand van de –vanzelfsprekend- elektronisch instelbare vering. Is ook nieuw op de Wing trouwens. Maar gecombineerd met de Fior-type voorvork is de wegligging zoals geen enkele andere motor. Ook leuk: de nieuwe bak met – als je de DCT versie kiest- zeven versnellingen telt. Cruise control is vanzelfsprekend, maar de nieuwe AT mode kan je ook weer terug op snelheid brengen als je eens zou vertragen en dát is wel nieuw… het is bijna adaptief, Nou, dan moeten we het maar eens gaan aanvoelen. Dat 'ie iets kleiner is geworden, is goed te ziendus als dat ooit voor het eerst op een motorfiets zou verschijnen, vinden wij het niet vreemd als de Gold Wing daar als eerste mee komt.

Wat opvallend is, is dat Honda er veel aan heeft gedaan de motor lichter en wendbaarder te maken. Dat komt door de nieuwe ophanging van het voorwiel, maar ook doordat de motor echt kleiner is geworden. De koffers zijn kleiner, de tankinhoud is kleiner, maar de actieradius moet vergelijkbaar zijn gebleven. Door de nieuwe voorvork is ook het blok verplaatst, waardoor het meer in het zwaartepunt is gekomen – en je het dus minder voelt als massa die je moet verplaatsen. Nog meer geintjes: bij de vorige versie en zelfs die daarvoor werd vol trots gesproken over een achteruitversnelling. Bij de laatste 1800 werd dat vaak ‘manoeuvreerhulp’ genoemd, maar niemand wist eigenlijk waarom. Het antwoord komt met de 2018 Wing: diezelfde truc is namelijk uitgebreid met een vóóruitversnelling. Met een druk op de knop wordt het systeem ingeschakeld, gepaard met een verhoogd toerental om het hulpmotortje naar wens te laten werken. Vervolgens kun je met de plus- en minknoppen aan het stuur, diezelfde waar je anders het DCT mee bedient, de motor achteruit én vooruit manoeuvreren. Combineer dat tenslotte met de ‘Keyless’ sleutel die tegelijkertijd de koffers ont- of vergrendelt en je hebt het wel redelijk over een complete motorfiets.

Flinke dosis herkenbaarheid

Nou was het inmiddels alweer bijna 5 jaar geleden dat we de laatste keer een Wing hebben gereden, maar zoiets vergeet je toch niet snel. Dus hoewel een wereld van verschil, is er ook een flinke dosis herkenbaarheid in deze machine geslopen, wat je merkt zodra je het zadel raakt. De nieuwe lijkt iets lager te zitten, iets minder massief te zijn, wat ‘m natuurlijk alleen maar goed doet. Maar goed, als je om je heen kijkt naar de cockpit kun je niet anders dan diep onder de indruk raken. Gebleven is de overdadige hoeveelheid knoppen, maar dat zegt niet dat het net zo eh... achterhaald is als het was. Alhoewel, kleiner, meer geconcentreerd is misschien beterAl snel moet je concluderen dat een deel van dit arsenaal onderhevig is aan een sterke vraag vanuit de community, want bijna elke knopkent een dubbelgander. Zonder je hand van het stuur te halen kun je alle functies bedienen, wat de knoppen op de tank enigszins overbodig maakt. Maar goed, het is wel leuk om mee te spelen en stel dat je een adres wilt invoeren, kan het ook wel lekker zijn de grote centrale joystick de voorkeur te geven. Zie het als een laptop met een muis; je kunt ook met het touchpad alle functies bedienen, maar met de muis werkt het nou eenmaal fijner. Totdat je rijdt dan, want dan is het ook fantastisch om dat niet te hoeven. Radio, navigatie, motormanagement, vering, noem maar op, alle functies zijn bereikbaar met je linker duim. En het meest frappante is nog dat je nog steeds niet (of bijna niet) misgrijpt naar de knop van de richtingaanwijzers. 

Zoals te verwachten is het baden in luxe, wat net zo goed geldt voor blok en rijwielgedeelte als voor alle toeters en bellen. Een Audi met elektrisch verstelbare stoelen met verwarming of koeling, head up display en B&O surroundset hoef je ook niet af te schepen met een rammelend dieseltje, dus dat hoeft Honda ook niet. Het gevolg: een onwaarschijnlijk soepel lopend blok. De balans van de boxer is zodanig uitgekiend dat je echt moet kijken op de tellers en vertrouwen op je gevoel om te weten dat het nog draait bij een rood licht. Eenmaal rijdend is het iets duidelijker, maar ook dan is het meer het voorbijflitsende decor dan dat je ooit iets uit het vooronder zou voelen, of horen. De toevoeging van DCT maakt het daarbij nóg eens erger. Of liever: beter. Diezelfde auto
Verstelbare ruit, joystick in het midden... vliegtuig of motorfiets? De Wing is zo'n beetje beide

Het zescilinder boxer idee is gebleven, de rest... is volledig anders

Radiale knijpers op een toermachine? Tuurlijk! Je moet jezelf niet tekort doen natuurlijk heeft immers ook vanzelfsprekend een automaat. Nooit eerder was DCT zo voor de hand liggend als bij de Wing. En dus worden we niet teleurgesteld. Hier is het gewoon voor uitgevonden, lijkt het. De turbineachtige vermogensopbouw wordt perfect overgedragen door de bak, die de motor in heel rap tempo vooruit jaagt… totdat je ver boven de toegestane snelheid rijdt zonder het te merken. Die windbescherming is namelijk nog eens een beetje gepimpt door de nieuwe aerodynamica... en een elektrisch verstelbare ruit. Nu wél dus… 

Begeleid door het betere Studio Brusselwerk zou je, met een oog op de navigatie, nog bijna vergeten dat je aan het motorrijden bent, maar daar heeft Honda ook een antwoord op: het ding rijdt als geen Gold Wing hiervoor ooit gereden heeft. En dan weten we nog goed hoe die reed. Dit is een andere klasse. Bijna vijftig kilo voordeel en vijftien jaar extra ontwikkeling verder laten zich niet zomaar verloochenen. Die ontwikkeling heeft bijvoorbeeld gezorgd voor elektronische vering, maar dat is nog niet eens het meest bijzondere. De voorwielophanging is Honda’s interpretatie van de Hossackvork, Duolever, Fior of hoe je het noemen wilt, maar dan nog eens extra gepimpt door de genoemde elektronische vering. Ah, de frisse lucht en ongerepte vergezichten van het buitenleven... Wacht even, heb ik een afslag gemist?En het werkt verbluffend. Speciaal voor de toeschouwer (nog meer afleiding, het is niet anders) is de bovenste ophanging van het systeem in het zicht gelaten. Goed idee ook dan kun je tenminste nog zien dat het werkt... en hoe. Maar voelen doe je het absoluut niet en je vraagt je soms af waarom het allemaal zo onwijs veel beweegt, want het is totaal niet in verhouding met wat je voelt. Terwijl het voorwiel als een malle het wegdek aftast, absorbeert de vering alles zo goed dat je haast op een tapijt vliegt. En tóch is er genoeg feedback om je te laten weten wat er gebeurt. Tik je de vering in een andere setting, dan merk je ook echt dat er iets verandert. Mooi meegenomen, want België kent nogal wat wisselende wegdekken. Strakke stukjes kunnen sportief bereden worden, kom je op wat kasseien aan, dan is een druk op de knop (als je het menu een beetje door hebt) genoeg om totaal stressvrij over de straat te zweven. 

Nog een keer

Maar het echte goud, valt ook nu al te merken, zit ‘m in het sturen. Natuurlijk voel je wel dat je veel kilo’s meezeult, met name bij lage snelheid en stevig manoeuvreren (straatje keren, anyone?), maar storend of excessief onhandelbaar wordt het niet. Smak ‘m op één oor en geef gas, smak ‘m van het ene op het andere oor en je moet nog uitkijken dat je niet te hard smakt. Maar dat het werkt, staat buiten kijf. Hier worden we heel vrolijk van, hier willen we dan ook snel veel meer van.

Dat gaat ook gebeuren, reken maar dat we ‘m dit seizoen nog een keer meenemen voor een uitgebreide test. Tot die tijd hebben we het even moeten doen met deze bliksemproef, maar het smaakt naar meer dan de drie koffers bij elkaar kunnen dragen en dat is nog steeds heel erg veel. Hier raak je niet snel over uitgepraat of mee uitgespeeld, dus we zouden hier zomaar even een monstertochtje mee kunnen maken. Graag zo snel mogelijk.

Technische gegevens