Vergelijk: XSR700 vs Scrambler vs Thruxton R

Tekst: Thierry Sarasyn, Ed Smits
Fotografie: Thierry Tricot

Gewoon, omdat het kan

Hippe kippen die met de motor rijden, kiezen voor motoren die goed presteren en er op een traditionele manier goed uitzien. Neo classics, café racers, scramblers, Beetje doelloos rondrijden mag gelukkig nog steedsgeef het kind maar een naam. We kozen er drie uit en plaatsten ze naast en achter elkaar. Niet om de snelste te kiezen, evenmin om de mooiste te vinden. Gewoon om en een vergelijking te maken van hoe enkele van ‘s wereldsgrootste motorfabrikanten inspelen op de nieuwe stijl van motorrijden. En neemt u het maar van ons aan: dit is geen rage. We zullen de hippe baarden sneller kwijt zijn dan deze motoren. Beter zo dan omgekeerd.

Design

Het spreekt voor zich dat het uiterlijk een grote rol speelt bij deze motoren. Ducati mengt elementen van vroeger met moderne invalshoeken. Er is een opvallend breed stuur op deze Full Throttle-versie en de gekozen dirt track-stijl Pirelli banden maken de ruige stijl van de motor helemaal af. Ziet er basic uit, maar schijn bedriegt. Dit is eerder een bewuste keuze voor minimalisme. Kijk maar naar de kleine spiegeltjes - nu niet meteen je dat, maar het werkt wel. Nog zoiets: het korte kontje. Oogt leuk en je vraagt je af waarom er eigenlijk altijd zoveel extra’s rond het achterste van een motor moeten hangen. De Scrambler heeft ook slechtst één centrale klok, een beetje anders dan op de Yamaha, maar ook hier ziet enkel een geoefend oog het juiste toerental. Ducati heeft een boel accessoires zodat je de Full Throttle helemaal naar je eigen smaak kunt aankleden; je kunt de designer in je helemaal los laten.

Vind nochtans dat we een aardig doel hebben vandaag

Yamaha mengt klassieke elementen met moderne. De XSR ziet er moderner uit dan de overige twee, maar heeft wel een vleugje retro stijl. Eén centraal dashboard met alles in één meter. Daardoor is ook hier het toerental niet echt gemakkelijk af te lezen. De tank oogt goed en is heel makkelijk aan te passen. Ruimte voor improvisatie, het typeert de motoren uit Yamaha’s Faster Sons-lijn. Waar 'ie nou weer op doelt?Niet verrassend dus dat er op ons testmodel al een nieuwe Akrapovic-uitlaat zat. Zeer geslaagd, goede prestaties en deel van Yamaha’s accessoire-lijn. De lichte Yam heeft ook een hogere bouw dan de overige twee. Belangrijk om weten als u vooraan stond toen de lengtes uitgedeeld werden.

De Thruxton is de meest klassiek ogende van de drie en toch is dit de motor met het meest hippe materiaal. Öhlins vork, Brembo radiaal gemonteerde remklauwen, Öhlins twin shocks – uiteraard geheel instelbaar; het doet de Thruxton heel fris ogen. Misschien wel de ultieme mix van tijdloze stijl met moderne elementen. Perfect als je houdt van die pure klassieke lijnen. De Brit is ook de enige motor met twee klokken in zijn instrumentenbord. Dat leest vlotter af tijdens het rijden. En er is heel veel oog voor detail. Van het kapje van de benzinetank tot de fake covers over de injectoren om toch maar aan carburatoren te doen denken. Niet alles is wat het lijkt en niet alles is authentiek, maar neemt u het maar van ons aan dat vroeger echt niet alles beter was. Triumph heeft een goede balans gevonden. Als u van de stijl houdt. En wat extra budget hebt.

Afwerking

Weinig kritiek op dit vlak bij alle drie de motoren. De afwerking staat op een hoog niveau al spreekt het voor zich dat de XSR - die ongeveer de helft kost van de Thruxton R - het op een aantal vlakken met minder exclusief materiaal moet stellen. Maar minder duur is in dit geval geen synoniem voor goedkoop. De XSR oogt heel degelijk en het materiaal is in pure Yamaha traditie duurzaam en betrouwbaar. Dat geldt ook voor de overige twee. Ducati pakt het eerder minimalistisch aan, soberheid siert deze versie van de Scrambler. Maar alles zit op zijn plaats en het werkt goed. En de Duc is gemaakt Mij is het doel in ieder geval nog niet duidelijk, maar je hoort me niet klagen. Zeker nu niet met degelijk en solide materiaal. En het zou geen Italiaan zijn mocht er niet gelet zijn op details. Zoals daar zijn: een USB-aansluiting onder het zadel, de LED lichten, de vervangbare covers op de tellerpartij, leuk en vaak zelfs gewoon nuttig ook.

Ondanks dit alles spant de Thruxton de kroon op het vlak van afwerking. Althans: als je onder afwerking de aandacht voor details verstaat. Alle drie deze motoren zijn kwalitatief hoogstaand. Triumph heeft er een punt van gemaakt om met kleine details een hoogwaardige afwerking te verkrijgen. Het klepje waarmee de tank vast zit, de benzinedop, de tellerpartij, de Öhlins spullen en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Met wat slechte wil noem je het een overdaad aan franjes, maar wij houden het op oog voor detail. Niks te veel, maar zeker niks tekort.

Prestaties en motorkarakter

De motoren uit deze test verschillen grondig van karakter. De Yamaha is de lichtste van de hoop, maar je kunt hem geen tekort aan punch verwijten. De fun factor is minstens zo groot als op de andere motoren. Verrassend groot eigenlijk, want de XSR blijft onder de noemer van de budgetmotoren. Het blok dat ook al schittert in de MT-07 en de Tracer 700, verbaast ons telkens weer. Soepel onderin, lineair en met genoeg punch voor dit soort motoren. De XSR toont geen dipjes en als je echt voluit accelereert gaat het voorwiel "Zeg, denk je dat die Hollander de hint begrijpt?"zowel in eerste als in tweede versnelling de lucht in. De 270° crossplane krukas geeft de twin een heel eigen karakter. En de eerlijkheid gebiedt ons toe te geven dat met de hoog oplopende Termignoni pijp de motor er niet alleen beter uitziet, maar hij lijkt ook nog iets beter te ademen.

Dat geldt ook bij de Ducati, al is alles daar een beetje bruter. En dat is allesbehalve een verwijt. Op de XSR word je nooit verrast, als je te enthousiast met het gas omspringt, kan de Duc wel verrassend uit de hoek komen. Dat dwingt je tot een zeker respect voor wat er onder je kont gebeurt - dat moet je trouwens altijd hebben. Maar het houdt er ook de spanning in. De Duc heeft dat typisch bijtend karakter onderin. Je mag dat van een Ducati verwachten, maar het doet deugd dat je het ook hier tegenkomt. After all, deze twin heeft ‘slechts’ 75 pk aan boord en er zijn er Hou me mooi voor de domme, dit is veel te leukzowaar die er zouden aan twijfelen of dat wel genoeg is. Wel, laat het duidelijk zijn: de 803 cc luchtgekoelde desmo twin heeft het perfecte vermogen. Blaffen onderin, bijten bovenaan en in het middengebied een lekkere agressieve grom uit de standaard gemonteerde Termignoni demper.

Blaffende honden bijten echter niet altijd. En bijtende honden blaffen niet steeds. De Triumph is daar het tastbare bewijs van. De Thruxton R presteert uitstekend. Heerlijk motorblok dat beter uit de hoek komt dat je zou verwachten. Triumph deed er alles aan om een retro look te behouden, maar het blok presteert wel degelijk naar moderne normen. Van de overige twee verwacht je dat ze gemakkelijk wheeliën, de Triumph verrast je een beetje door dat ook te doen. De iets langere bouw en het lagere stuur zijn daarbij geen hinderpalen. Ok, dit is een 1200 cc twin, maar zo zijn er in deze klasse nog geweest. En de prestaties van de Thruxton zijn verfrissend. 97 pk is niet bijzonder veel voor een 1200 cc twin, maar het feit dat het piek-koppel al bereikt wordt onder de 5.000 toeren zegt veel over de spreiding van de kracht in dit blok.

Puur op het vlak van kwaliteit, steekt de Thruxton R er met zijn Öhlins ophanging een stukje bovenuit. Het lijdt geen twijfel dat de dure ophanging van de Triumph niet alleen goed werkt, maar er ook likkebaardend lekker uitziet. Anderzijds betekent deze ophanging een meerprijs en het valt te betwijfelen of je die voor puur objectieve redenen nodig hebt op dit soort motoren. Meer zelfs: je hoeft er niet aan te twijfelen, want het is niet zo. Het beste tegenargument daarbij is dat motorrijden nooit een objectieve business is geweest en het ook nooit zal worden. Laat het ons zo stellen,
Kost een rib uit je lijf, maar 't is wel gaaf

Voor hetzelfde geld heb je d'r twee van dit. Kan de vriendin ook eens mee op pad... mochten de Öhlins spullen aartslelijk geweest zijn, weinigen zouden er puur om de prestaties het extra geld aan geven. Maar het ziet er nu eenmaal hemels uit. En het draait natuurlijk om meer dan de ophanging, ook de remmen zijn op deze R beduidend beter dan op de standaard Triumph. Zelfde opmerking: is een top-rem nodig op een naakte retro motor? Neen, maar de Thruxton is duidelijk net iets meer dan dat. En de radiaal gemonteerde Brembos zijn zowel uiterlijk als qua prestaties een meerwaarde. Is het echt nodig? Neen. Willen we liever een Thruxton R dan een Thruxton. You bet your ass.

Ducati en Yamaha hebben geen R-versie van de Scrambler Full Throttle of XSR. Maar ze voldoen beide aan de verwachtingen. De Scrambler verdient zelfs ronduit lof voor de Kayaba ophanging en de Brembo remmen. De best mogelijke statement dat standaard spullen kunnen uitblinken. Yamaha doet het met want minder poeha, maar wel heel effectief. De Faster Son-filosofie ten voeten uit en met heel veel ruimte voor eigen inbreng. Maar of het nodig is? We denken het niet. De standaard ophanging is vrij zacht, maar geeft comfort bij lage snelheden en blijft ok als het echt hard gaat. Meer moet dat niet zijn zeker?

Fun Factor

Dit is een zwaar onderschat kenmerk bij motoren. Hoeveel pret beleef je aan het rijden? Niet objectief meetbaar. De rationele mens in ons kiest in dit geval onmiddellijk voor de Yamaha XSR700. Evenveel fun als de andere twee, iets bescheidener op sommige vlakken, Ik kon er niks aan doen agent, het ging vanzelfmaar hoe dan ook veruit de minst dure. Alleen als geld helemaal geen punt is, kun je kiezen voor een andere motor dan de Yam. Maar wees er bij gelijk welke keuze van overtuigd dat je op geen enkele van de twee andere meer plezier zult beleven dan op de andere. Tenzij prestige een deel van je persoonlijke fun-pakket uitmaakt. Of je genoeg niet voldoende vindt. Op de Yam heb je altijd genoeg vermogen, op de andere twee heb je nu en dan wat overschot. En dat kan leuk zijn. De Ducati is de meest brutale pretmaker. Het platte stuur van de Full Throttle biedt je ook een heel apart gevoel van controle. Je duwt de motor als het ware in de bocht en hoe hard je ook probeert, bij elke rit die langer dan 5 minuten duurt, komt de hooligan in je ooit wel eens naar boven. Mocht dat niet zo zijn, dan ga je best naar de dichtstbijzijnde psycholoog om te zien wat er precies je gevoelens onderdrukt.

De Triumph is – zoals het een Brit betaamt – beschaafder. Maar daarom niet minder potent. 112 Nm is zo goed als een garantie voor some serious fun. Zijn lage bouw biedt een heel Zal die Hollanders eens laten zien hoe het moetbijzonder bochtengedrag, als je sportief gaat rijden, flitsen er automatisch beelden uit een sixties race voorbij. Opletten wel dat er ook niet andere zaken aan het flitsen gaan, want de Triumph is een valse trage. Je gaat vaak harder dan je denkt.

We kunnen tot slot nog een hele boom opzetten over de prijsstelling, maar als u er het voorgaande op naleest en de prijzen bekijkt, bent u ongetwijfeld in staat uw eigen conclusies te trekken. Denk er vooral ook aan dat je met je motorjeans, open helmpje en een degelijk lederen jasje hopen rijplezier beleeft op deze motoren. Ze wijken af van wat we de laatste jaren gewend geweest zijn. Dat is één van hun gemeenschappelijke sterke punten. De rest is persoonlijk.

Als we dan toch bezig zijn...

Yamaha XSR700

Van deze drie hippe kippen is de XSR700 ongetwijfeld de meest trendy hippe kip: met het Faster Sons concept richt Yamaha zich op de hipster met tatoeages, piercings en baard, maar doet dat wel met een moderne retrofiets. In tegenstelling tot de andere twee heeft de XSR700
Retro op een heel eigenzinnige manier

Toch heeft 't wel iets en hip is het zeker

Akra helpt wel in de beleving geen enkele link met het verleden van het Japanse merk, maar is het de Japanse interpretatie van het retro concept. 

De motor is afgeleid van de MT-07, waarvan frame en rijwielgedeelte zijn overgenomen. Hoewel de motoren niet gelijktijdig zijn geïntroduceerd volgt Yamaha hiermee wel degelijk het modulair bouwen principe zoals Honda dat met de NC700/750 en CB500 familie heeft gedaan. Na deze XSR700 volgde afgelopen zomer nog een derde model, de Tracer 700, terwijl ook het op de EICMA in Milaan gepresenteerde T7 Concept hetzelfde DNA heeft. &

Opmerkelijk genoeg is de XSR700 eigenlijk op alle vlakken beter dan de MT-07. Waar je bij de MT-07 het gevoel hebt dat ‘ie het net niet is, vallen de puzzelstukjes bij de XSR700 ineens veel beter op z’n plek. Vooral als je wat harder sturen gaat - en de MT-07 een beetje vaag wordt, blijkt de XSR700 veel meer feedback te kunnen geven. En dat is eigenlijk best wel tegenstrijdig, de fiets oogt retro maar stuurt behoorlijk modern, om nog maar te zwijgen van het geweldige motorblok dat een nieuwe dimensie aan het woord souplesse heeft gegeven.

Ducati Scrambler Full Throttle

De Full Throttle is een van de drie specials die door Ducati gelijktijdig met de lancering van de Scrambler Icon op de markt werden gezet. Waar Ducati zich met de Urban Enduro richtte op de offroad scene en de Classic een meer klassieke interpretatie was, was de Full Throttle
Land of Joy op de Flat-track manier

Termi maakt 't een stuk vetter, het zadel is uniek

Meer dan 30.000 verkocht inmiddels. Doen ze goed bij Ducati geïnspireerd door de wereld van Flat-track racen. De ‘Deep Black’ tank in combinatie met het korte zadel met gele nummerplaat moest snelheid uitademen. Ten opzichte van de standaard Scrambler heeft de Full Throttle verder een lager, taps gevormd zwart stuur, een kort voorspatbord en een Termignoni einddemper.

In tegenstelling tot de XSR700 heeft de Scrambler wel degelijk een geschiedenis, die zelfs meer dan een halve eeuw teruggaat. De Scrambler is geen moderne kopie van de oer-Scrambler, maar de versie zoals ‘ie nu zou zijn geweest als ‘ie nooit uit productie was genomen. Ofwel, een evolutie van de oorspronkelijke Scrambler. Van deze drie hippe kippen ademt de Scrambler het meest de sfeer van zon-zee-strand en met z’n allen rond het kampvuur heerlijk barbecuen uit. Onthaasten in het kwadraat, terwijl tegelijkertijd het ondeugende duveltje al in de startblokken staat.

Triumph Thruxton R

Van deze drie hippe kippen is de Thruxton R misschien nog wel het meest authentiek. De Thruxton R ademt van de eerste tot de laatste schroef Café Racer uit en
Klassiek ten voeten uit, maar dan wel nieuw

Blok loopt fantastisch en tot in 't detail is er goed over nagedacht

Geen goedkope shit, maar top of the range vering en remmen is eigenlijk de Ducati Classic zoals de Ducati Classic oorspronkelijk had moeten zijn. De Thruxton R is een flink stuk duurder dan de andere twee, maar dat komt deels door de aanvulling R op de modelnaam: de Thruxton R onderscheid zich ten opzichte van de gewone Thruxton door betere vering en een sportiever motorblok.

Zoals het een échte Café Racer betaamt is de Thruxton R compromisloos in het kwadraat. De zithouding is zo oncomfortabel als maar kan zijn, maar weet wel alle aandacht voor zich op te eisen. De fiets oogt ongekend cool, waardoor je meer als op de andere twee - en meer ook dan je zelf denkt - een blik op je eigen reflectie in de etalageruit zult werpen. Het oncomfortabele weet de Thruxton R echter van zich af te werpen zodra de weg zich voor je opent en er gas kan worden gegeven. Dan is het genieten met de hoofdletter G en is z’n nukkige gedrag in de stad en oncomfortabele zit ’m direct vergeven.

Technische gegevens