Naast de Streetfighter V4 was de Brutale 1000 RR dé motor waar we reikhalzend naar uit hadden gekeken: twee Hypernakeds die met een topvermogen van 208 pk bij een droogwicht van 186 kilo (178 kilo voor de Streetfighter V4 S), cijfers waar menig Superbike jaloers op zal zijn, de grenzen van fysica behoorlijk hebben getart.
MV Agusta noemt de Brutale 1000 RR een Hypernaked, net als Ducati dat met de Streetfighter V4, Kawasaki dat met de Z H2, Aprilia dat met de Tuono V4 1100 Factory en KTM dat met de 1290 Super Duke R heeft gedaan, maar als ik mijn been over het zadel van de Brutale 1000 RR heb gegooid ontdek ik meteen dat ze in Schiranne dat op een totaal andere manier hebben gedaan.
In tegenstelling tot die andere Hypernakeds heeft MV de Brutale 1000 RR niet van een breed stuur, maar clip-ons voorzien die boven de kroonplaat uitsteken. Waardoor je bijna net zover voorover zit als op een supersport. Alsof je op een Café Racer zit, maar dan eentje met het design en de performance van een Hypernaked. Bij lage snelheid zorgt dat dus voor de bekende druk op de pols, maar toch voelt het stukken minder oncomfortabel dan op een Supersport of Café Racer, mede ook doordat MV het zadel niet al te hoog heeft geplaatst en de afstand tot de clip-ons compact is.
Tijdens de online presentatie vertelt MV's technische goeroe Brian Gillen over de achtergrond en de filosofie van de Brutale 1000 RR. "Bij ons draait alles om snelheid", zegt Brian Gillen. "Geef ons een scooter op een parkeerplaats en binnen no-time hebben we met pionnen een baantje uitgezet, waarna met de stopwatch de rondrijden worden gemeten en we gaan kijken hoe we die scooter kunnen verbeteren om nog sneller rond te kunnen gaan."
Toch heeft het team rond Gillen bij de ontwikkeling van de nieuwe Brutale drie stappen terug gezet om vanuit een ander perspectief dat einddoel (lees: de snelste rondetijd) te bereiken. "Voorheen dachten we als we niet snel genoeg waren dat dat een kwestie was te weinig vermogen en werd er werk van gemaakt om meer vermogen uit het blok te persen", vervolgt Gillen, "maar gaandeweg hebben we ontdekt dat vertrouwen eigenlijk veel belangrijker dan vermogen is."
De Brutale 1000 RR is het eerste (vooruit, tweede als je de gelimiteerde Serie Oro als apart model meerekent) model dat volgens die nieuwe filosofie is ontwikkeld. Geen Brutale dus waarvan je vanaf de eerste meters voelt dat er een dag zal komen dat 'ie je bijten zal en dat dat dan ontzettend pijn zal doen (zoals bijvoorbeeld de Brutale 1078 RR, misschien wel de gemeenste Brutale ooit), maar een Brutale die weliswaar nog steeds intimiderend is, maar nooit verraderlijk gemeen zal zijn.
Alsof er een engeltje op je schouder rust dat ingrijpt wanneer het nodig is, zonder dat je er ook maar iets van hebt gemerkt. Waardoor je te allen tijde het maximale uit de Brutale kunt halen.
Dat MV het anders dan anderen heeft aangepakt verraadt niet alleen het design, dat radicaal anders dan anderen is en zelfs iets als de Streetfighter V4 tot een massaproduct degradeert, maar ook een technisch snufje genaamd Front Wheel Lift Control. Aha, wheeliecontrole denk je dan, totdat Gillen uitlegt dat FWLC echt totaal iets anders is.
Uitgangspunt van de elektronica van de Brutale 1000 RR is namelijk geweest om ervoor te zorgen dat volgas je te allen tijde maximale acceleratie hebt. De elektronica regelt dus niet hoever het voorwiel de lucht in mag gaan, omdat dat in de zoektocht naar maximale acceleratie totaal niet relevant is.
En dat hebben we gemerkt. Zoals het een echte Hypernaked betaamd is ook deze Brutale 1000 RR van Launch Control voorzien, dat eenmaal geactiveerd ons leert dat onder volle acceleratie het voorwiel weliswaar contact met moeder aarde verliest, maar slechts lichtjes boven het asfalt zweeft terwijl we met een rotvaart de 'drugstrip' wordt afgelegd en binnen no-time de 200 per uur grens wordt gepasseerd.
Volgens MV heeft de Brutale 1000 RR een topsnelheid van 300 km/u, maar dat hebben we ditmaal maar niet uitgetest, dat doen we in de toekomst liever op een Duitse Autobahn (wanneer dat weer mogelijk is). Gezien het gemak waarmee de 200 in derde versnelling wordt bereikt hebben we echter geen enkele reden om daaraan te twijfelen.
Zo indrukwekkend als het motorblok is ook het rijwielgedeelte van de Brutale 1000 RR en het gemak waarmee de motor van het ene op het andere oor kan worden gelegd. Zeker gezien de zithouding die meer naar een Café Racer neigt, in combinatie met de brede Pirelli Supercorsa banden, had ik echt een relatief zwaar sturende motor verwacht, maar de bochtige wegen in mijn achtertuin gingen me net zo gemakkelijk af als een week geleden met drie middenklasse Nakeds.
Een uitgebreide test van de Brutale 1000 RR wordt momenteel hard aan gewerkt, maar deze eerste bevindingen hebben we je niet willen onthouden.
Fotografie: Jacco van der Kuilen
