Test: Suzuki 2025 DR-Z4SM

Toen alles nog simpel was

Begin jaren 2000 was het ineens overal supermotard wat de klok sloeg. KTM had het genre groot gemaakt met machines die nauwelijks compromissen kenden, en de Japanse fabrikanten zagen hun kans schoon. Yamaha kwam met de XT660X, Honda met de FMX650 en Suzuki met de DR-Z400SM: een straatversie van hun DR-Z400S enduro, voorzien van 17-inch wielen, een grotere voorrem en een houding die schreeuwde om kattenkwaad.

Van die drie Japanners maakte de Suzuki destijds de meeste indruk op ons. Niet omdat hij het snelst was, niet omdat hij het meest extreem was, maar omdat hij het meeste plezier bood. Licht, speels, mechanisch eerlijk en vooral: onmogelijk om je netjes mee te gedragen. De DR-Z400SM was geen motor om cijfers mee te winnen, maar wel om elke rit als een succes te beschouwen.

Precies daarom ging er bij ons een belletje rinkelen toen Suzuki begin 2025 aankondigde dat de DR-Z terug was. Niet als nostalgisch speeltje, maar als een volwaardige herintroductie: de DR-Z4S voor het onverhard en de DR-Z4SM voor de straat. Zelfde filosofie, moderner uitgevoerd. Dat maakt nieuwsgierig.

De test die bijna in het water viel

Eind november konden we bij importeur BV Nimag de DR-Z4SM ophalen. Alleen leek het Nederlandse weer daar weinig boodschap aan te hebben. Regen. Regen. En nog eens regen. In combinatie met temperaturen die structureel rond het vriespunt bungelden, leek de test letterlijk in het water te vallen.

Totdat de telefoon ging. De volgende tester had afgezegd. Of wij ’m nog een week langer wilden houden. Dat wilden we. Want soms moet je het lot een handje helpen.

Die extra week bleek cruciaal. Precies één dag was het volledig droog. Koud — een graad of vijf — maar droog. De wegen schoon, geen modder, geen pekel. En ineens lag het speelveld open.

Verwachtingen managen

Laat één ding meteen duidelijk zijn: de DR-Z4SM is geen motor waarmee je wereldreizen plant. Niemand koopt dit ding om lange snelwegkilometers te maken of bepakt en bezakt richting Alpen te vertrekken. Dit is een motor voor korte ritten, kleine wegen en domme glimlachen. Dus zo hebben we ’m ook ingezet.

Rivierenland. Utrechtse Heuvelrug. Smalle dijkjes, bochtige binnenwegen, rotondes, verkeersdrempels. Het soort terrein waar een lichte supermoto óf schittert, óf genadeloos door de mand valt.

Na uiteindelijk zo’n 200 kilometer konden we de balans opmaken. Meer hadden we graag gereden, maar de dag van inleveren was zo abominabel guur dat de DR-Z linea recta werd teruggebracht. Jammer, maar begrijpelijk.

Eerste meters: licht, lichter, lichtst

Zodra je opstapt, gebeurt er iets bijzonders. Alles voelt klein. Compact. Licht. De zithoogte van 890 mm schrikt op papier misschien af, maar in de praktijk blijkt dat mee te vallen. Ondanks mijn 1,72 meter en korte benen kon ik met één voet bijna plat aan de grond en met twee voeten beide neuzen stevig neerzetten. Dat is geen vanzelfsprekendheid in supermoto-land.

De zithouding is compact, het stuur breed maar niet overdreven hoog, en het geheel voelt eerder als een opgevoerde 125cc tweetakt dan als een volwassen middenklasser. En dat is geen diskwalificatie — integendeel.

Bij het wegrijden valt direct op hoe makkelijk alles gaat. De DR-Z4SM stuurt alsof hij gedachten leest. Je denkt links, hij is al links. Je denkt corrigeren, hij corrigeert. Het geheel voelt zó lichtvoetig dat je bijna vergeet dat je op iets rijdt met kenteken en spiegels.

Het lage gewicht is tegelijkertijd de grootste kracht en de grootste verleiding. Hoe hard je ook probeert om netjes te rijden, telkens sluipt het tempo omhoog. Niet omdat de motor zo snel is — dat is hij niet — maar omdat alles zó weinig moeite kost.

Met ongeveer 38 pk aan de krukas is dit geen snelheidsmonster. Rond de 135 km/u is de puf er wel uit. Maar het probleem zit niet in de topsnelheid, het probleem zit in het traject ernaartoe. In de talloze 60-kilometerzones die Nederland rijk is, zit je voor je het weet op snelheden waar de marges verdwijnen.

Niet omdat je gas staat te geven, maar omdat 80 aanvoelt als 50. En 100 als “lekker doorrollen”. Dat is precies waarom lichte supermoto’s zo gevaarlijk leuk zijn: ze laten snelheid onschuldig aanvoelen.

Het blok: oud recept, verfijnd uitgevoerd

Wie hoopte op een revolutionair nieuw motorblok, komt bedrogen uit. Het ééncilinderblok voelt in de basis niet wezenlijk anders aan dan dat van twintig jaar geleden. Dat is geen verwijt, maar een constatering. Het was toen al een betrouwbaar, soepel en karaktervol blok, en dat is het nu nog steeds.

Wat wel opvalt, is hoe verfijnd alles aanvoelt. De gasrespons is opvallend goed. Geen hap, geen schok, geen abruptheid, zelfs niet bij lage snelheden of half gesloten gas. Juist in bochtencombinaties, waar je constant met kleine correcties werkt, is dat goud waard. De motor doet exact wat je rechterhand vraagt, niet meer en niet minder.

Suzuki heeft de DR-Z4SM voorzien van instelbare gasrespons, zoals we dat ook kennen van de GSX-modellen. Verwacht hier geen wereld van verschil. Tussen stand A en B konden we geen onderscheid voelen. Alleen stand C is net iets behoudender. Geen gamechanger, maar wel keurig uitgewerkt en passend bij het karakter van de motor.

Tractiecontrole: aanwezig, maar eigenlijk overbodig

En dan is er tractiecontrole. Ja, hij zit erop. Ja, hij is instelbaar. En nee, we hebben ’m geen moment gemist toen hij uit stond.

Sterker nog: we hebben vrijwel de hele test met tractiecontrole uit gereden. Zelfs in de regen hebben we geen enkel moment een spinnend achterwiel gehad. Met slechts 38 pk aan de krukas is dat ook niet heel verrassend. De DR-Z4SM is zó voorspelbaar en vriendelijk dat je geen elektronische vangnetten nodig hebt om je veilig te voelen.

Opvallend daarbij is hoe Suzuki met de regelgeving is omgegaan. Volgens de Europese voorschriften moeten motoren die zijn uitgerust met zogeheten ARAS-systemen (Advanced Rider Assist Systems) deze systemen standaard geactiveerd hebben bij elke start. Met andere woorden: contact uit, contact aan, en alles hoort weer ‘aan’ te staan. Wil je zonder rijden, dan moet je ze elke keer opnieuw uitschakelen.

De DR-Z4SM doet dat dus niet. Zet je de tractiecontrole uit, dan blijft hij ook uit — zelfs na het uit- en weer aanzetten van het contact. En eerlijk is eerlijk: dat vonden we meer dan prima. Niet omdat we per se tegen elektronica zijn, maar omdat deze motor zó mechanisch eerlijk is dat hij zonder prima functioneert. Het voelt bijna alsof Suzuki hier bewust heeft gekozen voor de rijder in plaats van voor de letter van de wet. Een kleine daad van verzet misschien, maar wel eentje die perfect past bij het karakter van de DR-Z.

Versnellingsbak en koppeling

De versnellingsbak schakelt licht en direct. Zowel op- als terugschakelen gaat probleemloos zonder koppeling, al is dat eigenlijk niet eens nodig. De koppeling is zó licht te bedienen dat je ‘m vanzelf gebruikt.

Wat jammer blijft, is het feit dat de bak nog steeds slechts vijf versnellingen heeft. Meer dan eens wilden we nog een keer opschakelen, om vervolgens te ontdekken dat we al in vijf zaten. Het is geen ramp, maar het voelt anno 2025 wel wat gedateerd.

“comfort met serieuze instelmogelijkheden”

Een van de grootste verrassingen van de DR-Z4SM zit in het rijwielgedeelte. De vering is duidelijk op comfort gericht, maar zonder week of vaag te worden. Drempels? Geen probleem. Slechte wegen? Worden moeiteloos weggefilterd.

Wat dit extra bijzonder maakt, is dat de vering zowel voor als achter volledig instelbaar is. En dat is in dit A2-segment allesbehalve vanzelfsprekend. Veel concurrenten bieden hooguit een basisafstelling, maar Suzuki geeft je hier daadwerkelijk de mogelijkheid om de motor naar je hand te zetten.

Zelfs zittend blijven verkeersdrempels volledig onproblematisch. En belangrijker nog: de demping is van dusdanig niveau dat de motor daarna niet blijft na-ijlen. Geen eindeloos deinen, geen onrust. Gewoon stabiliteit. Dat maakt de DR-Z4SM verrassend geschikt voor dagelijks gebruik, zeker op slecht asfalt en in stedelijk gebied.

Remmen: geen bijters, wel effectief

De remmen zijn niet fel. Ze vragen wat meer handkracht dan we tegenwoordig gewend zijn. Maar wie doorzet, krijgt wel degelijk de gewenste vertraging.

Bij stevig remmen duikt de motor, maar nooit zó extreem dat de veerweg opraakt of de vork doorslaat. Het geheel voelt gebalanceerd en vergevingsgezind, precies passend bij het karakter van de motor.

Verbruik en actieradius

Ten opzichte van de oude DR-Z400SM is hier flinke winst geboekt. Waar we vroeger na zo’n 130 kilometer alweer richting tankstation moesten, is dat nu ruim 200 kilometer. Dat is een serieuze verbetering.

Tegelijkertijd is het verbruik niet bijzonder indrukwekkend. Met 1 op 25 doet hij het acceptabel, maar zeker niet zuinig. Opvallend genoeg haalden we met Suzuki’s eigen GSX-8S en GSX-8R betere cijfers, en de Kawasaki 500-serie doet daar nog een schepje bovenop.

Daar staat tegenover dat de motor op topsnelheid lijkt te hebben ingeboet. Waar we met de DR-Z400SM destijds liggend op de tank 160 km/u haalden, is nu bij 135 km/u de puf er wel uit. De focus ligt duidelijk minder op eindtempo en meer op bruikbaarheid, of zouden het de extra kilo’s zijn? Nèh, we houden het er maar op dat het een bewuste keuze is geweest.

En eerlijk gezegd: dat past beter bij het concept.

Design: oud idee, frisse jas

Visueel oogt de DR-Z4SM modern en fris, zonder zijn roots te verloochenen. Het design sluit netjes aan bij Suzuki’s huidige line-up en voelt niet als een retro-oefening.

Geen opsmuk, geen modegril. Gewoon functioneel en herkenbaar.

De essentie

Wat deze motor zo sterk maakt, is niet wat hij kan, maar wat hij losmaakt. Je hoeft niet hard te rijden om plezier te hebben. Je hoeft niet ver te gaan. Je hoeft niet eens een doel te hebben.

De DR-Z4SM maakt elke kleine weg leuker. Elke bocht speelser. Elke rotonde verdacht.

Prijs en oordeel

Met een prijs van 9.999 euro is de DR-Z4SM niet goedkoop. Maar daar staat tegenover dat je een motor krijgt die weinig onderhoud vraagt, gebouwd is als een tank en geleverd wordt met tien jaar garantie.

Belangrijker nog: je koopt geen rationeel product. Je koopt rijplezier. En daar is deze Suzuki buitengewoon goed in.

Conclusie

De Suzuki DR-Z4SM is geen snelle motor. Geen moderne krachtpatser. Geen elektronische alleskunner. Maar hij doet iets wat veel moderne motoren zijn kwijtgeraakt: hij maakt rijden weer simpel leuk.

Net als twintig jaar geleden is het de kleinste Suzuki met het grootste pretpakket. En soms is dat precies wat je nodig hebt.

Tekst: Ed Smits
Fotografie: Anita van Rooijen