Test: Kawasaki Z900RS Cafe

Tekst: Ed Smits
Fotografie: Pien Meppelink/Target Press, Felix Montero 

Retro-hip

Een gemiste kans, dat was mijn eerste gevoel toen ik het afgelopen jaar de eerste beelden van de Z900RS Café onder ogen zag. De kleurstelling was in mijn ogen nét iets te hip en gay en dat ronde koplampkuipje, had dat eigenlijk niet gewoon rechthoekig moeten zijn, à la de racer van Eddie Lawson uit de tijd dat de Superbike nog gewoon een naakte fiets met een recht stuur was. Flowerpower moet ongetwijfeld de mooiste jeugdcultuur aller tijden zijn geweest De nieuwe Z900RS als reïncarnatie van de oer-Z1 (900), waarmee een halve eeuw geleden door Kawasaki de pk-oorlog werd ingeluid, vond ik echt supergeslaagd, maar de RS Café? Nee, dankuwelzeerbeleefd. 

Dat was mijn eerste indruk, maar hoe meer ik de RS Café onder ogen kom, hoe meer ik ‘m begrijp en juist daardoor dat ‘iets te hip en gay’ juist meer ga waarderen. Dit is namelijk geen replica van de Z1000 racer waarmee Eddie Lawson in 1981 en 1982 het Amerikaans Superbike kampioenschap won, maar een gestroomlijnde versie van de Z900RS zoals ‘ie er een halve eeuw geleden onder invloed van de hippiecultuur uit zou hebben gezien als Kawasaki ‘m destijds al op de markt zou hebben gezet. En dan passen de puzzelstukjes ineens perfect in elkaar. De ronde vormen, de hippe kleuren en de wulpse lijn van de bies – dit is de motor die Austin Powers zou hebben verkozen om Dr. Evil mee te verslaan.

Zo voelt het tenminste op deze RS Café. Wiet, the Doors en vrije sex

De Flowerpower kleurstelling en het bolle koplampkuipje is trouwens niet het enige dat de RS Café van de gewone Z900RS onderscheidt, daarnaast heeft Kawasaki ook het gewone chromen stuur ingeruild voor een zwart drop-style exemplaar dat net iets dieper zit, terwijl het standaard vlakke zadel nu het veld heeft moeten ruimen voor een gevormd zadel
Over fleurige patronen en kleuren gesproken, alsof je op Woodstock bent. Maar dan Woodstock 2018

Tot in het kleinste detail heeft Kawasaki het oorspronkelijke design nageleefd

Meer dan 20 varianten zijn alleen al van 't uitlaatsysteem gemaakt, voordat Team Green tevreden was over de retro-look én sound waarbij de duopassagier nu duidelijk hoger zit. Het zadel is met 820 mm net iets lager dan het zadel van de standaard Z900RS (15 mm om precies te zijn), waardoor de motor nét iets toegankelijker is en in combinatie met het diepere stuur weliswaar een sportievere zit is ontstaan, maar dan zonder dat je last van druk op je polsen krijgt. En dus niet per sé driecijferige snelheden rijden moet voordat het comfortabel is, in schril contrast met waar een Caféracer traditioneel voor staat.

Buiten bovengenoemde verschillen is de RS Café identiek aan de Z900RS, die op zijn beurt weer is afgeleid van de afgelopen jaar geïntroduceerde Z900. De Z900 en Z900RS delen hetzelfde motorblok en hetzelfde rijwielgedeelte, maar dan afgestemd op retro-klassieke toepassing. In onze vorige test van de Z900RS zijn we daar al dieper op ingegaan, maar wie het toch per sé weten wil nog even technische tralala in een notendop: Net als de oer-Z wordt ook de Z900RS Café aangedreven door een viercilinderlijnmotor, maar dan voorzien van vloeistofkoeling en met een cilinderinhoud van 948 cc, waar de luchtgekoelde oer-Z 'slechts' 903 cc longinhoud had. Ten opzichte van de sportieve Z900 heeft Kawasaki het blok wat milder "Riders on the storm, Girl ya gotta love yer man..."getuned en het topvermogen van 125 pk naar nu 111 pk afgeroomd, maar daarvoor wel Mount Everest (nou ja, de Cauberg toch zeker wel) aan koppel in het middengebied voor teruggeplaatst. Plus er instelbare tractie controle aan toegevoegd. Niet omdat 't per sé noodzakelijk is, maar omdat anno 2018 de consument er steeds meer om vraagt. Minstens zo belangrijk als het koppelrijk middengebied is de afdeling soundengineering geweest. Volgens Kawasaki zijn er alleen al van het uitlaatsysteem 20 verschillende variaties getest voordat werd gekozen voor het exemplaar met megafoon-achtige einddemper, dat net zo mooi klinkt als dat ’t oogt. Nu had het geluid van mij nog iets rauwer mogen zijn, wat uitlaat- en inlaatgeluid klinkt de RS Café weliswaar vet (zelfs de koude start klinkt als ‘carburateur met choke’), maar bij het motorblok zelf mis ik de mechanische geluiden zoals een halve eeuw geleden heel gebruikelijk was.

Ook het rijwielgedeelte is een tikkie minder sportief, maar nog steeds met waarden die dichter bij een moderne dan een retro-klassieke fiets staan. De 41 mm upside-down voorvork en horizontaal geplaatste Back-Link monoshock zijn identiek aan de gewone Z900, het verschil tussen beide zit ‘m puur en alleen in de afstelling van de vering. De remmen ogen minstens zo krachtig als de normale Z900, maar zijn iets kleiner van diameter (267 mm in plaats van 300 mm) en geen wave-type, omdat wavedisks in het begin van de jaren ’70 nog niet bestonden. 

Met je hart

Nu zouden we nog veel meer kunnen uitweiden over de technische tralala, maar a) dat hebben we in een eerdere test en een uitgebreid ‘nader bekeken’ artikel al gedaan en b) eigenlijk is dat voor een fiets als deze Z900RS Cafe eigenlijk totaal niet relevant. Dit is een motor die je niet om z’n specificaties koopt, maar met je hart. Omdat je iets wilt hebben om op zondagmiddag even lekker uit te
Vergelijk dit maar eens met de eerste Z zoek de verschillen...

Omdat je d'r destijds de blits mee maakte, DOHC op 't blok. Klassiek, maar wel met moderne ingrediënten inzake remmen en vering en dat soort tralala waaien of lekker gezien te worden op het terras. En dan zijn specificaties ineens niet relevant en wil je niet pochen met hoeveel peeka de motor heeft en dat elektronica, vering en remmen zijn afgeleid van de MotoGP, maar wil je urenlang praten over hoe tot in het kleinste detail het design van z’n oervader, de allereerste Z, is nagestreefd. Dát geldt voor Z900RS en voor deze RS Café misschien nog wel meer. 

Natuurlijk, dankzij het rondgevormde koplampkuipje zit je een stuk beter uit de wind dan bij de standaard Z900RS en is een tempo van dik boven de 150 km/u een stuk beter te doen, maar in dat soort snelheden heb ik vandaag eigenlijk helemaal geen zin. Nu zijn we normaal gesproken niet vies van een potje lekker poken, zeker niet wanneer in een prachtig gebied als hier in de bergen achter Salou, maar bij hoge uitzondering vinden we het nog geeneens zo super sportieve tempo van onze Catalaanse voorrijder Joan, die aan z’n rijstijl te zien elke Spaanse weg uit z’n hoofd lijkt te kennen, eigenlijk een tikkie te snel. Onthaasten is nog nooit zo leuk geweestNiet dat het tempo te hoog gegrepen is voor de RS Café, verre van dat, maar juist omdat de RS Café totaal niet uitnodigt om hard te rijden. Heerlijk relaxt surfen op dat enorme koppel dat in het middengebied ter beschikking is en daarbij genieten van het prachtige uitzicht dat deze omgeving te bieden heeft, dát is waar het bij deze Café om draait. Voor eens dus niet zo snel mogelijk van a naar b met alleen oog op de volgende bocht, maar heerlijk relaxt om aan het eind van de dag exact te kunnen vertellen wat je zoal onderweg hebt gezien.

De naam RS Café doet vermoeden dat je met een Caféracer aan het rijden bent en wat uitstraling betreft heeft Kawasaki hiervoor precies de juiste ingrediënten voorzien, maar buiten het design is de Z900RS eigenlijk allesbehalve een Caféracer. Een Caféracer is een fiets die alle ogen op zich weet te richten op een vol terras en je in contact met de lokale bevolking brengt en wat dat betreft worden de hokjes door deze RS Café zondermeer afgevinkt. Caféracer staat echter over het algemeen ook synoniem voor een superoncomfortabele zithouding, vering en motorblok, heerlijk wanneer je lekker aan het poken bent en alle puzzelstukjes op z’n plek vallen, maar daarbuiten gewoon heel erg veel afzien is. Zo dus niet bij deze Z900RS Café, die wat dat aangaat haast eerder het tegenovergestelde van een Caféracer is. Een heerlijk comfortabele zit waarmee je net zo gemakkelijk 50 als 150 rijdt, gecombineerd met een heerlijk rijwielgedeelte dat alle oneffenheden voor Caféracer begrippen subliem absorbeert en een motorblok dat een nieuwe definitie heeft gegeven aan het woord souplesse. Volgens Kawasaki is de RS tot 7.000 toeren sterker dan de Z900 waarvan ‘ie is afgeleid, waardoor de motor heerlijk op koppel te rijden is en je het eindschot van de gewone Z900 helemaal niet mist. 

Als Peter Fonda dit had gehad in plaats van die Harley was 't heel anders afgelopen in Easy Rider

Het hoge tempo van onze Catalaanse voorrijder legt echter meteen de beperkingen van de RS Café bloot. In het eerste deel van de in totaal dik 200 kilometer die vanaf het vliegveld tot aan het hotel moeten worden afgelegd, dat de moeder van alle krappe stuurwegen lijkt te zijn, volgen de bochten elkaar in hoog tempo op en is het gemak waarmee de Z900RS Café van richting is te veranderen ronduit indrukwekkend, Klaar met de foto's? Ik stel voor dat we in Salou aan 't strand gaan liggen, idee?maar als het daarna de afstand tussen de bochten wat ruimer wordt en de nadruk meer op stop-and-go wordt gelegd komt de RS Café wat remmen en acceleratie betreft te kort. Of beter gezegd: voelt het alsof het gewicht de fiets tegenwerkt. Op zich kan er weliswaar behoorlijk hard worden geremd, maar bij remmen en insturen voel je het gewicht naar voren verplaatsen. Net als dat ‘ie er volgas weliswaar als een speer vandoor gaat, maar het wel voelt alsof het gewicht de RS Café afremt. Terwijl, dat is misschien nog wel het meest opmerkelijke, de RS Café niet superveel zwaarder is dan de Z900 Naked waarvan de fiets is afgeleid en waarbij we dit nog nooit hebben opgemerkt. Nu is dit iets waar we normaal gesproken best wel kritisch op zouden zijn, maar zo niet bij deze superschattige RS Café. Dit is namelijk geen Supersport of Supernaked, maar een super-retro die ook zo moet worden opgediend. 

Conclusie

Een halve eeuw na de lancering van de allereerste Z heeft Kawasaki een exacte, maar wel moderne, retro-klassieke kopie van de Z op de markt gezet en daar een Caféracer versie aan toegevoegd. De Z900RS Café is wat design en uitstraling betreft een Caféracer in de puurste zin van het woord, maar dan – in tegenstelling tot een Caféracer – zonder oncomfortabel te zijn. Een motor die wanneer het tempo wordt opgevoerd zeker z’n mannetje wel staat, maar die eigenlijk uitnodigt om dat voor de afwisseling eens niet te doen en juist te relaxen. Net als de hippies een halve eeuw terug. 

Technische gegevens