Alle goede dingen...
Tekst: Ed Smits
Fotografie: Henny Stern, Kawasaki
Supercharged Bombshell
Het was het meest explosieve nieuws op de Intermot vorig jaar, de van supercharger voorziene Ninja H2R die werd opgegeven voor een topvermogen van 310 pk, wat al snel op de testbank 325 pk bleek te zijn. Alleen al via Facebook werd met ons bericht vanaf de beursvloer binnen 24 uur meer dan 50.000 mensen bereikt. Naast de niet-straatlegale Ninja H2R kwam Team Green met een versie waarmee je wél de straat op kon, de op de EICMA in Milaan gepresenteerde Ninja H2, die het met een bescheiden vermogen van ‘maar’ 200 pk moest doen. Nog voordat de H2 en H2R in Qatar aan een handjevol Lucky Bastards van het motorjournaille werden voorgesteld waren beide uitvoeringen al uitverkocht. De meeste Ninja’s kwamen in Europa terecht, v
Geen idee of we onderweg nog een snackbar tegenkomen. Volgens Mick Doohan ligt er in elke bocht een kroegolgens Team Green zijn er in Europa maar liefst 400 over de toonbank gegaan, waarvan een kwart van de verkoop voor rekening van de super exclusieve Ninja H2R komt, met z’n prijskaartje van € 50.000 bijna twee keer zo duur dan de ‘gewone’ Ninja H2.
Alleen, wie zijn er nou in de markt geweest voor de Ninja H2 of Ninja H2R? Zijn dat de diehard petrolheads die ‘m hebben gekocht als übervette fiets om ‘gewoon’ mee te rijden en overal in het middelpunt van de belangstelling te staan, zoals we zelf tijdens onze trip naar de Isle of Man TT nog mochten ervaren, of zijn dat de rijke ondernemers die ‘m puur als investeringsobject zien en er never nooit op zullen rijden? Zelf hadden we vooral op dat laatste gegokt, maar tijdens het BSB weekend in Assen blijken die cijfers heel anders te zijn, hoewel de cijfers volgens Kawasaki van land tot land erg verschillend zijn. Van de 106 stuks die er in het Verenigd Koninkrijk van de H2 en H2R zijn verkocht wordt ongeveer 60% daadwerkelijk gebruikt, terwijl dat percentage in de Benelux veel lager ligt. “We hadden er voor de Benelux 50 ingekocht – 2
"Ik durf het bijna niet te vragen, maar mag ik..." Jij wel Chris Walker 5 voor België en 25 voor Nederland, maar ik denk dat daarvan maar een handjevol op kenteken is gezet. Het overgrote merendeel heeft ‘m toch als investeringsobject gekocht,” aldus de PR man van Kawasaki Benelux.
En dat was in de Kawasaki VIP box tijdens dat British Superbike weekend in Assen goed te merken. Kawasaki had alle tweehonderd eigenaren van een Ninja H2 of Ninja H2R uit de Benelux, Groot Brittannië en Duitsland een uitnodiging gestuurd voor een VIP treatment tijdens het BSB weekend, waar een kleine dertig man op had gereageerd. Meer dan de helft kwam uit het Verenigd Koninkrijk, terwijl vanuit de Benelux afvaardiging uit slechts twee Nederlanders en één Belg bestond. Strikt genomen waren dat vier Nederlanders en één Belg, maar wij moesten onze twee Ninja’s na het weekend helaas weer bij de importeur in Hoofddorp inleveren. Het merendeel van de eigenaren zat in de 50+ leeftijd categorie – de oudste eigenaar was een 62-jarige Brit, maar dat is niet de persoon die mijn interesse heeft gewekt. Tussen de krasse knarren staat een broekie in een Ninja-groene combi die nog maar eenentwintig jaar blijkt te zijn – en zelfs nog veel jonger oogt, maar wél in het bezit van een Ninja H2 is.
Dus als ik het goed begrijp is dit knopje niet voor de parapudame op te roepen?
Gassen op Assen, of zoiets
De 21-jarige Viktor Hein vertelt hoe hij op tweejarige leeftijd met z’n familie vanuit Rusland naar Duitsland geëmigreerde en in zijn korte leven al drie keer oog in oog met magere Hein heeft gestaan. “Weet je, ik heb mijn hele leven al diabetes en heb daardoor al drie keer kantje boord gelegen. Ik ben in jouw ogen misschien nog erg jong, maar ik heb al meer meegemaakt dan iemand van 40 jaar,” aldus de jonge knaap. “Met 15 jaar zat ik al op een Moped en met zeventien jaar had ik al m’n 35 kW rijbewijs. Ik kocht een ZX-10R en zette daar een 35 kW kit in, waarmee ik twee jaar heb gereden. Ik heb ‘m nog steeds, maar hij staat wel te koop. Weet je, ik heb dit a
Best wel gaaf, zoveel bekijks. En dan is dit nog maar de pitstraat
Om maar te zwijgen van de bomvolle tribune. Wheelie doen?llemaal kunnen doen omdat ik keihard werk. Mijn ouders waren arm en ik wil het volgend jaar een huis gaan bouwen voor mijn vriendin en twee kinderen.” Pardon? “De twee kinderen zijn niet van mij, maar de oudste ken ik al vanaf dat die drie maanden oud was. Dat was in het begin wel vreemd, dat ze pappa tegen me zeiden, maar nu beschouw ik ze ook als m’n eigen kinderen.” Het is me duidelijk, de jongen die werktuigbouwkunde heeft gestudeerd en in Bremen in de vliegtuigindustrie werkzaam is, wil het maximale uit het leven halen, omdat het voordat je ’t in de gaten hebt al ten einde kan zijn. Na afloop van het evenement is hij ook de eerste die naar huis gaat, nog diezelfde avond moet hij weer de nachtdienst in.
Zo bijzonder als het verhaal van de Duitse knaap is ook het verhaal van één van de twee aanwezige Nederlanders. De 57-jarige Peter van Maldegem vertelt hoe hij negentien jaar geleden in een verkeersongeval zijn rug brak en drie maanden later door zijn vrouw met een nieuwe motor werd verrast. “Ik had geen voorrang gekregen, maar lag wel met een gebroken rug in de lappenmand. Ik heb toen lange tijd met een korset moeten rondlopen. Omdat het niet mijn schuld was had m’n vrouw voor m’n verjaardag een nieuwe motor gekocht, als stimulans om weer te gaan motorrijden. Ik had op de motorbeurs een Kawasaki ZRX1100 gezien en tegen haar gezegd dat als ik weer zou willen rijden, dat ‘m wel zou worden. Dat was niet aan dovenmans oren gericht.” Naast dat ook z’n vrouw motor rijdt hebben ook de beide dochters het motorrijbewijs. “Z
Hebben wij weer, vlak voor ons 'optreden' zet Pluvius de hemelsluizen wagenwijd open
Zo, dat zijn ongetwijfeld mijn twee langzaamste rondjes Assen geweest. Maar desondanks wél vet!
Gaaf feestje, mogen ze volgend jaar weer doene waren van mij verplicht om toen ze 18 werden het motorrijbewijs te halen. Ze zaten vaak achterop en ik wilde per se dat, mocht mij onder het rijden onverhoopt iets overkomen, dat ze mij naar huis zouden kunnen rijden.” De 57-jarige kraanmachinist uit Zoutelande vertelt me dat ‘ie de afgelopen jaren steeds minder lol in motorrijden kreeg, maar dat ‘ie met de Ninja H2 de lol weer helemaal heeft teruggekregen. “Ik dacht dat ze al uitverkocht waren en zag toen op de site van Goedhart dat ‘ie er nog eentje had. Ik heb toen meteen gebeld om dat te dubbelchecken, en dat bleek inderdaad zo te zijn. Nou, toen was de deal snel rond.”
Is de kleine H2 optocht van de paddock terug naar het hotel na afloop van de training en van het hotel weer naar het circuit al een bijzondere vertoning op zich – de kans dat je een H2 in het wild tegenkomt is al nihil, laat staan vijf van die dingen met enthousiaste Britten en een paar Hollandse malloten aan het stuur, hebben de groene boys geregeld dat tussen de wedstrijden door met de H2 over het heilige asfalt kan worden gestuurd. En geen zielig paraderondje, het circuit staat maar liefst twintig minuten tot onze beschikking. Dat is echter gerekend buiten het onstuimige Nederlandse weer, dat een half uur voor ‘onze’ run de hemelsluizen opent, waardoor het hele programma door de organisatie overhoop moet worden gegooid en 20 minuten tot 2 ronden wordt ingekort. “Eén rondje, en dan opstellen bij de start,” zo krijg ik van de wedstrijdleider te horen. “Daarna nemen we een beslissing hoe lang jullie nog mogen rijden.” Dat blijkt slechts één ronde te zijn, maar echt rouwig ben ik daar niet om. Het eerste rondje had me al geleerd dat het grootste deel van de baan kletsnat was. Nu staat Assen bekend als een circuit dat in de regen veel grip heeft, maar niet met ijskoude Bridgestone RS10 racebanden. De tweede Nederlandse H2 eigenaar heeft daar maling aan: hij maakt van het moment gebruik om voor een volle hoofdtribune er op het achterwiel vandoor te gaan, om vervolgens bij het uitkomen van de Strubben vlak voor m’n neus bijna op z’n plaat te gaan. Ook voor hem geldt dat koud en nat in combinatie met RS10 geen grip betekent.
Na een enerverend weekend lever ik de Ninja H2 met pijn in mijn hart weer in. Na de introductie in Qatar en het uitstapje naar de Isle of Man TT heb ik opnieuw mogen ervaren hoe ontzettend bijzonder de Ninja H2 is. Voor 2016 heeft Team Green een tweede productieserie van beide superchargers voorzien, in een iets andere kleurstelling, misschien wordt het tijd voor een crowdfunding actie…
