Verslag Kawasaki Riding Course

Tekst: Ed Smits
Fotografie: Willcox Motorpix

Het is groen en het...

Als ik zo rond een uurtje of half negen op het circuit van Mettet arriveer hebben vijfenzeventig motorrijders zich al aangemeld voor de Kawasaki Riding Course en worden links en rechts nog de laatste voorbereidingen getroffen om de motor te prepareren voor deze circuitdag. Je kent het wel, de Klaar voor weer een dagje Gassen op Assen, emm Mettetverplichte startnummers goed leesbaar op de motor plakken – rechtsvoor, zodat de man van het circuit die de geluidscontroles doet de startnummers goed kan aflezen – spiegels inklappen en hier en daar worden ook nog koplampen en dergelijke met een laagje duct tape afgeplakt.  

Bij Kawasaki Riding Course zou je misschien denken aan een extreme circuitdag voor ervaren circuitrijders die zich willen verbeteren tot de nieuwe Jonathan Rea of Leon Haslam, maar zo niet deze Kawasaki Riding Course op het Belgische circuit van Mettet onder de rook van Charleroi. “Deze circuitdag is niet zo zeer voor snelle circuitrijders bedoeld, maar meer voor Kawasaki rijders die nog nooit of nog niet vaak op een circuit hebben gereden,” weet Kawa’s Marketing & PR man me te vertellen. Wat ook blijkt uit het deelnemers van 75 Kawasaki rijders die zich voor deze circuitdag hebben aangemeld. Want, in tegenstelling tot veel van de concurrentie die de inschrijving ook openstellen Deze ZX-10 rijden we dus.... nietvoor andere merken teneinde de circuitdag vol te krijgen, is deze Kawasaki circuitdag exclusief voor het groene merk. 

De paddock van Mettet is een bonte mix van motoren, variërend van ZX-6R en ZX-10R’en in volledige racetrim en straatlegale Supersports tot de Z-familie, Versys 1000 en enkele fonkelnieuwe Z900RS Café retroclassic machines, waarbij een ook een enkele rijder zelf in passende retrokledij is gekleed. Want ook daarin verschilt deze Kawasaki Riding Course van een reguliere circuitdag, waar een lederen motorpak (het liefst eendelig) met rugprotector tot de verplichte uitrusting wordt gerekend. 

“We rijden vandaag in drie groepen,” begint Peter den Heijer van circuitschool.nl de briefing voorafgaand aan het rijden, “snel, nog sneller en het snelst.” Wat bij de 75 breed grijnzende motorrijders (en uiteraard rijdsters) als muziek in de oren klinkt, immers: al zou je vandaag de langzaamste zijn, dan hoor je nog altijd bij de snelle groep en dat is wel zo leuk om mee thuis te komen. Omdat velen nog nooit of amper op een circuit hebben gereden zijn enkele afwijkende spelregels van kracht, zo mag er de hele dag niet worden ingehaald en zal het tempo door de voorrijder (die uiteraard ook niet mag worden ingehaald) worden bepaald. 

Van 45 tot 200 pk

Kawasaki heeft op mijn verzoek een Ninja 400 voor me klaargezet, waarmee ik me deze dag mag vermaken. “Doe wel een beetje voorzichtig in het begin, hij is pas nét rijklaar gemaakt en bandjes hebben het asfalt nog maar amper gezien,” klinkt het uit de mond van Kawa’s marketing & PR medewerker. Met slechts 1 kilometer op de teller staat de Ninja 400 er inderdaad nog heerlijk maagdelijk bij en dus stoort het me niet dat de eerste sessie lekker rustig aan zal worden gedaan. Bovendien heeft de hittegolf Ja.... daar sta je dandie ons eigen land al een poosje in z’n greep heeft ook Mettet bereikt, waardoor het sowieso wel eens een zware dag zou kunnen gaan worden. Zes sessies zijn er best veel als het meer dan 30 graden boven nul is.

Onze voorrijder volgt inderdaad de aanwijzingen van Kawasaki op en doet het aan het begin van de sessie rustig aan, maar al snel wordt het tempo toch ietwat opgevoerd. In de bochten nog niet zodanig dat de knie over de curbstones schuurt, maar op het rechte stuk moet de kraan al behoorlijk worden opengedraaid. Tenminste, de gaskraan van de Ninja 400, voor de van racekuip voorziene ZX-6R’en en ZX-10R’en voelt het als slakkentempo aan, waardoor ik al snel bij het opkomen van het rechte stuk door twee dikke ZX-10’en voorbij wordt geblaft. Maar dan komt het, waar door de eenliter supersports voor de eerste bocht het anker wordt uitgegooid schakel ik nog vlug naar de zesde versnelling op, Waar zouden we zijn zonder circuit?om beide mannen tussen de eerste en tweede bocht buitenom voorbij te gaan, waarna een ronde later hetzelfde ritueel zich herhaalt. Met dat verschil dat ze niet buitenom maar binnendoor worden teruggepakt en het me duidelijk wordt dat ik voor vandaag de goede keuze heb gemaakt, meer dan dit heb je eigenlijk niet nodig hier op Mettet.

Als alle drie de rijgroepen hun eerste rijsessie hebben gehad volgt een theorie over het rijden op een circuit in het algemeen en het circuit van Mettet in het bijzonder (wat de beste lijnen zijn die je kunt rijden en wat de lastige punten van het circuit zijn) en -uiteraard- aandacht voor zaken als kijk- en stuur- en remtechniek en bijvoorbeeld het belang om zo relaxt mogelijk op de motor te zitten... Meer dan dat is de theoriesessie niet, maar voor de vele circuitnieuwkomers is dat al meer dan genoeg. En dus is het goed, te veel informatie leidt tot overkill, met als resultaat dat je helemaal niets meer in je opneemt. Nogmaals wordt benadrukt dat het geen reguliere circuitdag is en dat inhalen dus uit den boze is, vooral in de snelle knik omhoog en de hairpin voor het rechte stuk, omdat precies Nummer 46 vindt het nog spannend, nummer 38 loopt alvast op de zaken vooruitdat de twee plaatsen zijn waar het anders wel eens mis zou kunnen gaan. En dat je genoeg water moet drinken, het is vandaag opnieuw extreem warm en met zes sessies op een dag ben je zomaar met transpireren een litertje of twee, drie aan vocht kwijt, en dat moet worden aangevuld.

Met de zon hoog aan de hemel maak ik me op voor de tweede sessie van de dag, maar niet voordat Scott Deroue een eerste trainingssessie heeft gehad. Het Kawasaki MTM Raceteam dat met Scott Deroue als officieel fabrieksteam aan het WK Supersport 300 deelneemt is eregast van de Kawasaki Riding Course en ook Scott heeft nog wat tips voor de deelnemers. Ik raak met teammanager Ludo van der Veken in gesprek over het verloop van het seizoen tot nu toe en de veelvoud aan aanpassingen van het technisch reglement en vergeet daardoor dat het inmiddels weer mijn tijd is om de baan op te gaan. In de pitstraat word ik meteen richting baan gedirigeerd en sluit achter aan bij hetzelfde groepje als sessie 1. Ik neem me echt voor het inhaalverbod te respecteren, maar doordat links en rechts kleine foutjes worden gemaakt zit ik binnen no-time in het achterwiel van dezelfde voorrijder, die dat snel in de smiezen heeft en gaandeweg het tempo begint op de voeren. Op het rechte stuk geeft ‘ie lekker gas en loopt zo 75 meter bij me vandaan, wat mij wel in de gelegenheid stelt om mijn eigen rempunt te kiezen en weer naar zijn achterwiel te rijden.

Dat smaakt lekker

De rest van de groep begint ook de smaak goed te pakken te krijgen. Op het rechte stuk word ik door soms wel drie of vier motoren voorbij geblaft, om nog voor de links rechts combinatie (bocht 3/4) weer door die vermaledijde Ninja 400 te worden ingehaald. Damn, dit is niet gewoon leuk, dit is extreem veel lol. Nu wist ik al sinds de introductie van de Ninja 400 op het kartcircuit van Motorland Aragon dat Kawasaki met de Ninja 400 een behoorlijke stap heeft gezet en dat je met recht kunt spreken van een échte Supersport, en dat wordt hier in Mettet opnieuw bevestigd. Goede feedback, goede vering, goede remmen en een Wat bedoelen ze nou met 'door de hitte trekt al het groen weg'?blok dat beduidend krachtiger is dan z’n voorganger, de Ninja 300. Goed genoeg in ieder geval om al die dikke Superbikes hier het leven zuur te maken. En dan te bedenken dat we op een letterlijk nieuw uit de krat (er stond aan het begin van de dag 6 kilometer op de teller) motor aan het rijden zijn. Dit 20 ronden lang in een race en ik snap best waarom a) de Supersport 300 een populaire raceklasse is en b) Kawasaki dit seizoen het WK Supersport 300 domineert.

Ik knoop een gesprek aan met de ZX-10R rijder die vlak voor m’n neus bij de corkscrew bijna de mist inging en geef ‘m wat tips voor wat rijlijnen betreft. “Jij hebt hier zeker al vaker gereden, zoals jij met dat kleine ding aan het knallen bent,” klinkt de beste man complimenteus, die samen met z’n maatje voor deze Kawasaki Riding Course had ingeschreven. “Zo af en toe pikken we een circuitdagje mee, maar niet alleen dat. Het afgelopen weekend zijn we naar de MotoGP op de Sachsenring in 'Heeft iemand mijn oordopjes gezien? Kom jongens, niet zo flauw'Duitsland geweest, daar zijn we net van terug.” Een sessie later blijken mijn tips goed te hebben uitgepakt. “En nog bedankt, ik heb gedaan wat je zei en dat ging inderdaad veel beter.” 

De resterende sessies van de dag blijven voor mij een herhaling van het ritueel ingehaald worden op het rechte stuk, om zelf weer in te halen in het bochtige deel. Dat het de ZX-10R rijders zijn die graag volgas willen gaan op het rechte stuk verbaast me niets, maar als ik door iemand op een Z900RS Café voorbij wordt geknald ben ik toch enigszins verbaasd. Bij het aanremmen van bocht 1 ben ik er alweer voorbij, waarna ook dit ritueel zich blijft herhalen tot de sessie is afgevlagd. “De eerste keer ging ik iets eerder van het gas op je ruimte te geven, maar toen was je al voorbij, daarna dacht ik ‘ik zie ‘m vanzelf wel weer voorbij komen.’ Ik hoop niet dat je last van mij hebt gehad, zegt de jonge gast die de gemiddelde leeftijd van de motorrijder flink naar beneden haalt. “Jij bent toch van Motorfreaks hè? Ik lees jullie verhalen altijd, komt dit straks ook online? Ik heb hiervoor een Ninja 300 gehad en heb zitten twijfelen tussen een Ninja 400 en deze Z900RS Café. Op beide motoren een proefrit gemaakt en uiteindelijk toch gekozen voor de RS omdat de 400 te veel op de 300 leek. 'Serieus jongens, ik wil die oordoppen terug voordat Ed klaar is met rijden'De RS Café is echt een compleet andere fiets. Voor mij is dit nu mijn tweede circuitdag, hiervoor heb ik op Assen gereden maar dat was in de regen. Nu ik jou hier zo zie rijden begin ik toch te twijfelen, misschien dat ik nog ga sparen om een Ninja 400 erbij te nemen voor op het circuit.” 

Dat de jongen niet alleen ontzettend complimenteus, maar ook nog eens retesnel is op zijn Z900RS Café leert mij de allerlaatste sessie van de dag, als door de voorrijders de teugels worden losgelaten en het ‘niet inhalen’ niet meer van toepassing is. Of misschien nog wel, maar de voorrijder in geen velden of wegen meer te vinden is. Het ‘ingehaald worden op het rechte stuk’ is voor mij nog steeds van toepassing, maar met iedereen er nu volgas tegenaan is het ‘weer inhalen in het bochtige stuk’ een stuk lastiger. Twee, drie ronden weet ik de RS Café weer te verschalken, maar een langzame rijder is voor de RS net genoeg om een klein gaatje te kunnen slaan wat ik niet meer kan overbruggen. En dan te bedenken dat het nog maar z’n tweede circuitdag is. De lol is er voor mij echter niet minder om en met een tevreden grijns geef ik de motor aan het eind van de laatste sessie weer aan Kawasaki terug.