KTM European Adventure Rally Sardinië

Tekst: Ed Smits
Fotografie: Chippy Wood

Offroad ervaring een pre

“Jullie rijden de gewone offroad trials, dus niet de Pro,” weet de 57-jarige Joachim Sauer, die al meer dan 30 jaar betrokken is bij KTM en in zijn jonge jaren een succesvol Enduro en Rally rijder was, ons op de vooravond van de KTM Adventure Rally in een zonovergoten Sardinië te vertellen, maar als dit in mijn ogen al redelijk onbegaanbare pad aan het begin van de eerste dag door KTM als ‘gewoon’ wordt gezien snap ik best dat KTM ons niet bij de Pro-jongens heeft ingedeeld en is me meteen duidelijk waarom in de uitnodiging expliciet nog ‘offroad ervaring een pré’ stond vermeld. "Wees gerust, jullie rijden de normale offroad route," klonk het nog bemoedigendNa een succesvolle eerste editie in eigen land Oostenrijk is KTM voor deze tweede editie van de KTM Adventure Rally – of beter gezegd de European Adventure Rally, want elk continent kent z’n eigen Adventure Rally – uitgeweken naar Sardinië, en afgaand op deze eerste trial hebben de Oostenrijkers meteen het niveau flink opgeschroefd. 

Ik bevind me in het gezelschap van twee Duitsers, een Italiaan, een Fransman en nog een Nederlandse collega, als vertegenwoordiger van een select groepje media dat voor dit evenement is uitgenodigd en – in tegenstelling tot de deelnemers – de luxe heeft gehad om rechtstreeks naar Sardinië te vliegen, in plaats van met de motor naar het Italiaanse eiland in de Middellandse zee te rijden. Vooruit, op de Italiaanse collega na, die vanuit Bologna met ‘zijn’ 1290 Super Adventure
Chaos? Wat denk je, 150 man inschrijven in Italië? 

Service van KTM, gratis sleutelen aan je motor. We ontdekten zelfs een omgebouwde 1290 Super Duke R zelf naar Sardinië is afgereisd. Net als alle 148 deelnemers, die vanuit 24 verschillende landen de trip naar het Italiaanse eiland hebben gemaakt. 

In het basiskamp net buiten ons hotel gearriveerd voor de officiële inschrijving staat voor de servicetruck een bont gezelschap aan KTM’s opgesteld om van vers offroad rubber – als in de Continental TKC 80 – te worden voorzien. Service van KTM dat gedurende het event gratis service aan de deelnemers aanbiedt, ongeacht of het nu gaat om het wisselen van rubber of uitvoeren van reparaties als gevolg van een val of een technisch probleem. Ik mag het de komende drie dagen met een 1290 Super Adventure R doen, maar heb zo wel m’n twijfels. Geen idee of dit de versie is met verlaagd zadel waar ik om had gevraagd, met opstappen ik krijg nog steeds maar nét een voet aan de grond. Nu is dat iets waar ik op straat 5.500 kilometer naar Sardinië, en straks nog eens 5.500 km erbij om weer thuis te komenniet bepaald wakker van lig, maar offroad is het wel zo prettig om te weten dat je te allen tijde je voeten aan de grond kunt zetten.

Dat, in combinatie met het rijklaargewicht van de 1290 Super Adventure R van 240 kilo en mijn niet bepaald super Enduro ervaring doet me afvragen of dit echt wel zo’n goed idee is geweest, zeker als voorrijder Joachim aangeeft dat het lange, zware dag gaat worden, mede ook vanwege het extreem warme weer met felle zon en temperaturen die de 30° ontstijgen. En dat vanwege de aanhoudende droogte de ondergrond weinig grip biedt. De ondergrond is namelijk keihard, met daarover een dun laagje gravel, alsof je op tennisbanen van Roland Garros aan het rijden bent, dat idee. Bijkomend nadeel is de enorme stofontwikkeling, welke bij gebrek aan ook maar een zuchtje wind het zicht tot soms bijna nul reduceert. 

Dit stoffig? Nee joh, dit is nog super goed zicht...

Als na een klein kwartiertje het eerste onverharde pad wordt ingedraaid smelt mijn scepsis echter nog sneller dan de ijskappen op de Noordpool en voel ik me enorm vertrouwd met de dikke Adventure, alsof ‘ie tegen me zegt dat ik me nergens druk om hoef te maken. Natuurlijk is het eerste deel enorm wennen aan de motor en de ondergrond, maar gaat eigenlijk haast als vanzelf en is buiten dat gebrek aan grip van eenzelfde niveau als ik gewend ben van perspresentaties zoals recent de Tiger 1200 XC en de F 850 GS. Dat is echter nog maar het begin. De route van de eerste dag, die volgens Joachim zo’n 170
Als je dan toch valt

Dan altijd voor de lens van de fotograaf...

In de herkansing gaat 't wel goed kilometer lang en 100% offroad is, wordt al snel een flink stuk pittiger. Het pad gaat dwars door een bosrijk gebied en wordt niet alleen als maar smaller, maar daarbij wordt de ondergrond steeds extremer met losse stenen, rotsblokken en diepe groeven die door honderden jaren erosie zijn ontstaan. Vooral niet focussen op de grond, maar ver vooruitkijken en op het gas de moeilijkste hindernissen nemen gaat me verrassend goed af en is een enorm compliment aan de 1290 Super Adventure R, waarvan de Offroad modus en de souplesse onderin een enorme helpende hand is. 

Maar dan komt het, een smal beekje met keien-ondergrond moet worden genomen, met daarvoor eerst een diepe zandbak met los strandzand en daarachter meteen een rotsachtige klim. En precies hier vindt de fotograaf het wel een goed idee om van eenieder foto’s te gaan maken. Ik neem te weinig afstand tot de man voor mij, waardoor mijn ‘bij twijfel altijd gasgeven’ nu niet opgaat en m’n voorwiel in het losse zand meteen een andere richting kiest en de 1290 netjes op z’n zijkant wordt gelegd. Voor de lens van de fotograaf, dat dan weer wel. Met twee man wordt de Super Adventure weer overeind gezet, waarna ik het in de herkansing wél in een keer red en we de route kunnen vervolgen. 

Niet veel later volgt nog een veel pittigere kluif, een rotsblok van naar schatting zeker 70 centimeter hoog ligt als fraaie hindernis in het omhoog slingerende pad, maar nog voor ik me goed en wel heb afgevraagd hoe dit in hemelsnaam te doen heeft de 1290 dit al gefikst, om direct daarna een diep spoor te volgen dat mooi linksaf de struiken ingaat. En ik de 1290 Super Adventure R vijf meter voorbij het rotsblok voor de tweede keer neerleg, Tien kilo zeg je? Man, het lijkt wel alsof je van een Gold Wing op een 125cc overstapt...maar nu aan de andere kant en bij hogere snelheid. 

Eenmaal weer bij de rest van de groep gearriveerd maak ik dankbaar gebruik van de geste van een van de Duitsers, die voorstelt om over te stappen op zijn 1090 Adventure R, wat blijkt een gouden zet te zijn. Op papier schelen beide motoren slechts 10 kilo in gewicht, maar met rijden lijkt dat verschil minstens drie of vier keer zo groot te zijn. Zo groot is dus de invloed van inertia op de stuureigenschappen van een fiets. De 1090 Adventure mist weliswaar het bullige van de 1290 onderin, maar het nemen van alle hindernissen gaat me nu zoveel gemakkelijker af dat ik de andere Duitser inmiddels achter me laat. Voor m’n gevoel hebben we het moeilijkste deel wel gehad en het resterende deel van de in totaal 100 kilometer tot de lunchstop toe is dat ook zeker het geval, maar de 70 kilometer die ’s middags nog moeten worden afgelegd zijn minstens zo inspannend. Alsof we in een trialparkoers verzeild zijn geraakt, zo technisch is bij tijd en wijle het parkoers, maar de 1090 Adventure R sleept me erdoorheen, waardoor ik zonder te vallen aan het eind van de middag moe maar voldaan de motor tegen het eind van de middag weer in het basiskamp parkeer. 

Knallen met Chris Birch

De tweede dag is volgens KTM minder extreem, wat afstand en moeilijkheidsgraad betreft, waardoor er zelfs wat later kan worden gestart. Na de eerste avond een prototype van de 790 Adventure R te hebben gepresenteerd rijdt KTM-ambassadeur Chris Birch vandaag met ons mee, wat de meer ervaren rijders in onze groep de mogelijkheid geeft om samen met Chris enkele van de Pro-secties te doen, terwijl Joachim met de rest de normale route doet. Ik start de dag weer op de 1290 Super Adventure – de eerste dag ging het immers steeds beter – maar amper 50 meter in de trial merk ik dat dat iets té overmoedig is geweest. Zo super als ik me voelde op de 1090 R, zo zwaar en log voelt de 1290 nu aan en alsof dat nog niet erg genoeg is slaat de Offroad rijden marketinggeleuter bij een dikke Adventure? Echt niet...motor de eerste krappe haarspeldbocht op rotsachtige ondergrond ook nog eens af. Een ijdele poging 240 kilo rijklaar met mijn te korte benen overeind te houden mislukt faliekant, waardoor ik voor de derde keer ‘mijn’ 1290 op z’n zijkant leg. Wisselen met de 1090 van mijn Duitse collega dan maar weer, waarna ik meteen weer m’n zelfvertrouwen terug heb. Onvoorstelbaar, hoeveel gemakkelijker me alles met de 1090 Adventure R afgaat.  

Bijkomend voordeel van het splitsen van onze groep is dat ik me nu direct achter voorrijder Joachim bevind, die daardoor de kans krijgt me te observeren en me al rijdend van de nodige tips voorziet. “In de bocht meer de motor onder je wegdrukken, met je dijen naast het zadel,” geeft Joachim aan en doet het tegelijkertijd voor. “En meer door de bocht kijken, je bent nog te veel de ondergrond aan het scannen.” Ik weet, waar je naartoe kijkt rijd je naar toe. Ik geef mijn (te) korte benen de schuld van mijn onzekerheid, zeker als het op stoppen en keren aankomt, maar Chris Birch heeft daar wel een antwoord op.
We snappen het nog niet helemaal Chris, leg nog een keer uit?

Soms heb je geluk wat spijkers betreft

Hard Enduro rijden is niet het enige waar Joachim erg goed in is

In de tussentijd probeert uw redacteur op adem te komen “Als de ondergrond naar de verkeerde kant schuin afloopt, klap dan eerst je zijstandaard in, loop om de motor en stap vanaf de andere – hoge – kant op. Dan hoef je niet te balanceren om én eerst je motor overeind te zetten én daarna ook nog eens je zijstandaard in te klappen. En voordat je dat doet, check altijd of ‘ie in z’n versnelling staat.” 

Het manoeuvreren met de 1090 Adventure R (“Ik heb ‘m thuis in Nieuw-Zeeland ook, het is echt mijn favoriete KTM Adventure,” aldus Chris) gaat me steeds beter af, mijn tempo gaat met sprongen vooruit en op bepaalde secties geef ik niets meer op de anderen toe. Het terrein wordt voor m’n gevoel ook steeds gemakkelijker, maar dat kan natuurlijk ook komen doordat elke meter mijn ervaring groeit en als kers op de taart rijden we deels over een traject dat twee weken eerder nog in de WRC Rally van Sardinië was opgenomen, waardoor het gas lekker kan worden opengeschroefd. Het eerste deel in de bossen biedt de ondergrond veel grip, maar daarbuiten is het heel andere koek en als voor de vijfde of zesde keer mijn voorwiel onverwacht een flinke stap opzijzet vind ik het wel mooi geweest en besluit het een tikkie langzamer aan te doen. 

Vanwege de extreme hitte is het deel na de lunch niet minder zwaar (en stoffig) en als dat niet erg genoeg is heeft de Italiaanse collega Francesco lek gereden in een van de Pro secties die hij samen met de Duitser die met mij heeft geruild en Chris Birch heeft gedaan, maar heeft voor de noodreparatie wel een plek in de schaduw opgezocht. Niet veel later prijkt ook bij mij voor de tweede keer een mooie spijker in m’n achterband, maar opnieuw in een nop waardoor ik verschoond blijf van een lekke achterband. En dat is maar goed, de 1290 Super Adventure van Francesco had ten minste nog een middenbok wat repareren een stuk eenvoudiger maakt. De reparatie heeft ons echter veel tijd gekost en met best veel verkeer op de route langs de kust besluiten we de laatste kilometers niet meer offroad te gaan, maar direct door te rijden tot de strandtent, het officiële eindpunt van de tweede dag.

Waanzinnig landschap

De derde en laatste dag van de 2018 European Adventure Rally gaan we dieper het binnenland van Sardinië in en moeten ook de meeste kilometers worden gemaakt – bijna 200 in z’n totaliteit, maar daar zitten wel een aantal verbindingsstukken bij. Waren de routes de tweede dag al compleet anders dan de eerste dag geweest, heeft KTM voor de derde dag weer andere paden voor ons opgezocht. Variërend van doorgaande paden en wegen over bij tijd en wijle nog steeds pittig terrein tot technische
"Rijd maar gewoon achter mij aan en doe wat ik doe, ik ken de weg." Joachim weet ons drie dagen lang te verrassen

Vooruit, nog één keer dan...

Sardinië, echt een aanrader

Genieten met een dikke vette hoofdletter G secties die weliswaar korter zijn, maar waarbij wel veel pittiger hindernissen moeten worden genomen en opnieuw een snelle sectie van de WRC Rally. Het meest supervet is echter de extreem snelle sectie door wat een droge rivierbedding lijkt. Breed alsof je op de 6-baans A2 zit, maar dan met een ondergrond vol sporen en soms best wel diepe en brede groeven, die echter op volle snelheid geen enkel probleem meer zijn. Hier loopt het tempo op tot boven de 120 km/u en slikt de WP voorvork alle oneffenheden alsof ze er simpelweg niet zijn. Damn, wat is dit gaaf.

Vanaf het snelle deel wordt het ineens extreem technisch en moeten over een smal pad bergaf een paar forse rotsblokken worden genomen. Joachim neemt het zekere voor het onzekere en vraagt of ik assistentie wil “Ik wist dat dit ging komen en had het bewust niet tegen je gezegd” en met mijn motor totaal in het verkeerde spoor en plotse vermoeidheid vanwege het warme weer (opmerkelijk dat juist de momenten dat je stilstaat de man met die hamer komt) maak ik dankbaar gebruik van zijn geste en leg voor het eerst twintig meter te voet af. Als direct na de haarspeldbocht wederom een technisch stuk met grote losse stenen volgt ben ik er echt helemaal doorheen en klim bij m’n eigen motor achterop terwijl de boomlange Francesco die hindernis voor mij neemt. Om daarna voor m’n gevoel een kwartier op mijn 1090 te wachten in de zinderende zon omdat de ‘keyless ride’ van Francesco’s 1290 niet reageert. Eenmaal bij de rest van de groep gearriveerd maak ik dankbaar gebruik van de extra stop op een schaduwplek ergens midden in de bergen en trek mijn harnas uit om af te koelen, op adem te komen en weer aan te sterken. 

Het zwaarste deel van deze laatste dag hebben we volgens Joachim nu wel gehad en wat volgt is een prachtige weg die langs de langs de berg afslingert. Beetje zoals we gewend zijn van een gemiddelde introductie, maar dan onverhard, om vervolgens ons over de smalste paden naar het hoogste puntje van de bergen te brengen, deels over een betonnen spoor van amper een meter breed, waarna de weg weer opent en het écht volop genieten is van de waanzinnige vergezichten. 

Volgend jaar weer

Als met meer dan 500 kilometer op de klok op een sporadisch stuk geasfalteerde weg het verkeersbord me leert dat het rechtsaf nog minder dan 20 kilometer tot Olbia is – en daarmee de 2018 European Adventure Rally bijna ten einde is – gaat Joachim linksaf en draaien we niet veel later een Dit beeld drie dagen lang, mooier wordt het niet...onverharde weg in – de laatste van deze Rally, waar nog eenmaal het gas vol kan worden opengedraaid en nog een keer heerlijk veel stof kan worden gemaakt. Meer dan 500 kilometer met een 1090 Adventure R en (een klein beetje) 1290 Super Adventure R over wegen en paden die ik op voorhand voor onmogelijk had gehouden, wat zijn de afgelopen drie dagen een ontzettend groot feest geweest. 

Van alle dingen die ik heb gedaan is dit event met stip binnengedrongen in mijn persoonlijke top 5. Waanzinnig vet gereden, waanzinnig veel lol gehad en waanzinnig veel geleerd. En wat het nog eens extra bijzonder maakt is dat het event door de KTM fabriek zelf wordt georganiseerd. Met dus ook KTM personeel als voorrijders. Ze maken ze dus niet alleen, maar kunnen 't zelf ook verdomd goed. Wat een event, en wat een motor, die 1090 Adventure R.
KTM, bedankt! Ik durf het bijna niet te vragen, maar eh… volgend jaar weer?

KTM Adventure Rally


De European Adventure Rally is een door KTM georganiseerd en volledig ondersteund driedaags evenement (vijf als je de dag van aankomst en vertrek meetelt) dat toegankelijk is voor iedereen met een KTM Adventure. Binnen 5 dagen was deze tweede editie volledig uitgeboekt, de 148 deelnemers (145 mannen en 3 vrouwen, waarvan 1 uit Nederland) kwamen uit alle windstreken van Europa en daarbuiten. De verste afstand was door twee Russen uit 150 man tegelijk aan de lunch. Probeer dat maar eens in goede banen te leidenMoskou afgelegd, zij hadden een afstand van 5.500 km moeten overbruggen tot Sardinië, wat ze 11 dagen had gekost. Het verst van huis was echter een Colombiaan, die samen met een Duitser die op de ambassade in Colombia werkt vanuit Colombia naar Duitsland was gevlogen en vandaaruit op een 1090 Adventure R naar Sardinië was afgereisd.

Maar liefst 14 verschillende modellen waren te ontdekken in het basiskamp, variërend van een 640 Adventure tot een 1290 Super Adventure T. Een deelnemer had het wel heel erg bijzonder gemaakt: hij had zijn 1290 Super Duke R tot een heuse Adventure omgebouwd. Gereden werd in groepen van maximaal 10 man, ingedeeld op ervaring zodat iedereen het tempo kon rijden waar hij of zij zich prettig bij voelt. En daarbij de juiste begeleiding zou krijgen. 
Bij het inschrijven had je de volgende drie opties: Street, Offroad en Offroad Pro, waarbij dat laatste zonder Enduro ervaring Dat zie je niet in hartje Amsterdam...eigenlijk niet te doen was. Het aantal deelnemers was over 14 groepen verdeeld. 

Naast de 14 groepen kon je ook inschrijven voor de Ultimate Race, een extreme uitdaging waar twee compleet verzorgde startplaatsen in de 2019 Merzouga Rally op een 790 Adventure R op het spel stonden. Naast extra, getimede, trials moesten de deelnemers aan de Ultimate Race de Offroad Pro trial zelfstandig rijden en navigeren en vooral dat navigeren bleek voor sommigen een behoorlijk pittige uitdaging te zijn.
Motorfreaks reed in de mediagroep, die naast voorrijder Joachim Sauer uit 6 journalisten (3x 1290 Super Adventure R, 3x 1090 Adventure R) en 1 fotograaf bestond, die op een Six-Days Enduro meereed.

De Nederlanders

Van de 150 deelnemers aan de 2018 KTM Adventure Rally kwamen er vijf uit Nederland. Van die vijf spraken we er drie op de afsluitende avond en vroegen ze naar hun belevenissen.

Jeremy Robbemond, Harderwijk
Leeftijd: 45 jaar
Ervaring: nog nooit offroad gereden
Motor: KTM 1090 Adventure R

Het verhaal van Jeremy is ongetwijfeld het meest bizarre verhaal achter deze Rally. Vier jaar geleden werd bij Jeremy kanker geconstateerd, wat hem deed besluiten een bucketlist te maken met alle dingen die hij nog graag zou willen doen. De kanker heeft 'ie gelukkig overwonnen, maar dat weerhoudt hem er niet van zijn lijstje af te werken. “Ik had nog nooit een nieuwe motor gekocht, dus dat had ik op mijn lijstje gezet,” zegt Jeremy. “Ook had ik nog nooit offroad gereden, en ook dat wilde ik heel erg graag eens doen. Ik had nog nooit offroad gereden en dit leek me de perfecte kans om dat eens te doen, vanwege de begeleiding van KTM. De eerste dag had ik met de proloog van de Ultimate Race meegedaan, maar eigenlijk meer omdat ik vroeg of ik ook een rondje mocht. Wist ik veel dat het een echte competitie was. 
Misschien wel om die reden had KTM me de eerste dag in een Pro groep ingedeeld en dat was toch wel een pittige tegenvaller. Ik heb het wel gered, maar ben wel een paar keer gevallen en van begeleiding kwam door het krakkemikkige Engels van de Italiaanse voorrijder ook niet veel. De volgende dag ben ik naar een ‘gewone’ groep verplaatst, met Alex als voorrijder en dat ging echt een heel stuk beter. Alex legde in keurig Engels alles goed uit en gaf voldoende tips en trucks, waar ik echt veel van heb geleerd.”
“Ik heb het echt super naar m’n zin gehad en ben zeker van plan om terug in Nederland dit meer te gaan doen en wat cursussen te gaan volgen om mezelf te verbeteren. De Adventure Rally smaakt wat mij betreft naar meer, als de financiën het toelaten ben ik volgend jaar weer van de partij.”

Nicole Westerwaal, Voorburg
Leeftijd: 42 jaar
Ervaring: wel wat offroad, maar niet superveel
Motor: 990 Adventure

“Weet je, eigenlijk heb ik Vincent te danken dat ik hier nu aanwezig ben,” begint Nicole haar verhaal tegen mij, die een van de slechts 3 vrouwen heeft ingeschreven voor de Adventure Rally. “Ik was op zoek naar iets anders, waarop hij suggereerde eens op een KTM Adventure te rijden. Dat heb ik gedaan en was meteen verkocht. Een vriend van me wees me op dit event, maar zei dat het alleen voor Adventure motoren was. Ik dacht: nu heb ik een Adventure van KTM, dus laten we dan maar eens een keer meedoen.”
“Superveel ervaring had ik niet, ik had eens een dagje op een Enduro gereden en eens een Allroad training gedaan, maar dat was het wel. De eerste dag vond ik heel pittig, vooral ook omdat het heel erg warm was en ik best wel last van de warmte kreeg. Ook was het offroad rijden in het begin heel erg wennen.”
“De tweede dag ging al een stuk beter, veel geleerd, maar ik heb de motor wel vaak laten vallen. De derde dag ging het ook heel erg goed, totdat ik echt een harde crash had, toen ben ik aangesloten bij de Street groep. Dat gaf me ’s middags tijd om even wat geblesseerden in het ziekenhuis op te zoeken.”
Of mannen anders tegen een vrouw aankijken in een groep? “Weet je, het grote voordeel is dat wanneer je valt, alle mannen direct klaarstaan om je motor overeind te tillen en ze heel erg vergevingsgezind zijn. Maar dat geld eigenlijk ook voor de mannen onderling, het is heel erg een groepsgevoel en iedereen helpt elkaar. Het is echt wel een beetje een community en ik heb hier weer vrienden voor het leven gemaakt. Ik ben nu alweer uitgenodigd om naar Oostenrijk te gaan.”
“De Adventure Rally is wat mij betreft een echte aanrader. Sardinië is echt prachtig mooi, alle offroad wegen zijn prachtig mooi maar ook alle gewone wegen zijn al mooi. Het was super, het is een échte Adventure geweest en voor iedereen een aanrader. Je moet wel tegen een stootje kunnen – en je motor ook – en het niet erg vinden als je valt, maar dan is het echt een aanrader.

Jules Thijssen, Meijel
Leeftijd: 35 jaar
Ervaring: 10 jaar cross en enduro, ONK supermoto
Motor: KTM 950 Adventure

Als enige van dit trio Nederlanders met échte offroad ervaring had Jules Thijssen ook ingeschreven voor de Ultimate Race, waar twee plaatsen in de 2019 Merzouga Rally konden worden gewonnen. Als Ultimate Race deelnemer moest hij de Offroad Pro route zelfstandig navigeren, waarbij verschillende opdrachten moesten worden uitgevoerd. 
“Het was zwaar. Het was mooi, maar ook echt zwaar. Ik ben een keer echt kapot gegaan, tot wazig zien en duizelig worden aan toe, maar het was mooi. Na 10 jaar cross en enduro was ik toe aan een nieuwe uitdaging en wat rijden met een dikke Adventure betreft is dit dan wel  het ultieme wat je met zo’n motor kunt doen. Vorig jaar was veel gemakkelijker, dit jaar was wel tien keer zwaarder.”
“In het evaluatieformulier van afgelopen jaar had ik aangegeven dat ik het wel leuk zou vinden wanneer er meer competitie zou zijn. Nou, dat hebben ze dit jaar ruimschoots goedgemaakt. Er zaten dit jaar paadjes bij waar ik thuis met de 450 nog over zou twijfelen, maar die ik nu met de 950 heb moeten doen. Ik had ook geen keus, het zit in de route en dus doe je het maar, en zie je dat het dus ook met zo’n zware machine wel kan.”

“Die ervaring met de 450 heeft me wel veel geholpen, zonder ervaring van een lichte Enduro waren de Pro-secties onmogelijk te doen. Maar dat geldt denk ik voor iedereen die de Pro heeft gedaan, die hebben het allemaal op een lichte Enduro geleerd. De grap is dus wel dat wanneer je die truckjes op een dikke Adventure toepast, hij als een echte Enduro te rijden is.” Van de ongeveer veertig deelnemers die de eerste dag meededen aan de Ultimate Race eindigde Jules op een uitstekende vierde plaats. “Meer dan dit zat er voor mij niet in, maar ik ben echt supertevreden met dit resultaat. Mijn conditie was niet top, maar dan nog. Als ik fitter was geweest had ik wel derde kunnen worden, maar de eerste twee waren écht veel beter – en gekker. De een was beter en de ander was gekker.”
“Ik kwam fysiek echt te kort. Het was extreem warm en korte benen is ook niet handig op een hoge motor, ik ben wel acht of negen keer omgeflikkerd omdat ik nergens een voet aan de grond krijg. Elke keer dan bij 35° de motor weer overeind tillen maakt het extra moeilijk. Maar al had ik die problemen niet gehad, dan waren de eerste twee nog steeds een stuk sneller dan mij.”
“Ik sta echt versteld wat die motor allemaal kan. Ik heb ‘m zo mishandeld de afgelopen drie dagen en hij is niet kapot te krijgen. Het was echt supervet. Het volgend jaar wil ik de Albanië Rally gaan rijden – op een 450, niet op de 950 – maar als ik genoeg vrije dagen heb en het financieel ook lukt dan ben ik het volgend jaar zeker weer van de partij."