Racen met de Street Rod
Tekst: Ed Smits
Fotografie: Harley-Davidson
Racen op z'n Amerikaans
Mocht je nog nooit van Flat track racen hebben gehoord, het is een racen op een ovalen baan met een kleiachtige ondergrond dat ergens in het begin van de vorige eeuw in de Verenigde Staten ontstond en waar vanaf dat prille begin Harley-Davidson en Indian elkaars grote rivalen zijn geweest. In de jaren ’70 van de vorige eeuw bleek Flat track racen de perfecte 
Tip 1: "Go fast, go left" En oh ja, d'r zit dus geen voorrem op en de achterrem is supergevoelig. leerschool voor de wegrace Grand Prix, omdat de motoren al driftend de bocht moeten worden ingestuurd en die techniek van driften ideaal bleek te zijn om de hoge vermogens van de 500cc wegrace motoren aan de weg te krijgen. Kenny Roberts, Eddie Lawson, Kevin Schwantz en Wayne Rainey hadden allemaal hun roots in het Flat track racen.
Lang hoefden we dan ook niet na te denken, toen we werden gebeld door Harley-Davidson met de vraag of we met de nieuwe Street Rod in Engeland wilden Flat track racen tijdens Dirt Quake, een Flat track event met ongekend veel raceklassen, variërend van de echte pro’s tot merkencups en doemaarwat klassen als een chopper race en een scooter race. Met exact nul ervaring wat Flat track racen betreft voldeden we precies aan het profiel van de Dirt Quake rijder in die doemaarwat klassen, maar dan met één niet onbelangrijk verschil: wij moesten in de Harley-Davidson klasse aan de bak. Nu waren wij gelukkig niet de enigen, 
"This weekend one of you will end up in the hospital." Voor zover de moed nog niet in de schoenen is gezonken...Harley-Davidson had verschillende journalisten uit de UK, de Benelux en Scandinavië uitgenodigd en waren we dus niet de enige prutser in een startveld met gasten die dit a) al véél vaker hebben gedaan en b) dat met motoren doen die speciaal voor Flat track racen zijn geprepareerd.
Nu was de Street Rod waarmee het journalistengarde het moest doen allesbehalve standaard. “Flat track racers moeten veel herrie maken en mogen geen voorrem hebben,” aldus Steve tijdens de briefing ’s avonds na het diner. “Dat geluid was het gemakkelijke deel, we hebben de einddempers verwijderd. Daarnaast heeft ‘ie geen voorrem meer, hebben we de fiets gestript van alles wat overbodig is en hebben we wegrace regenbanden gemonteerd.” Dat alles blijkt de volgende dag inderdaad écht alles te zijn, van armaturen aan het stuur tot aan het zitje voor de duopassagier toe. Als optimale voorbereiding is bovendien 
"Zeg effe wat leuks joh, voor 't nageslacht. Kunnen we d'r over 10 jaar nog om lachen."heel vakkundig een deuk rechtsvoor in de tank aangebracht, zodat de fiets voor het driften meer stuuruitslag heeft. Denk niet dat dát dit weekend nodig zal zijn, maar het idee is leuk.
Waren de races op vrijdagavond al intimiderend genoeg, weet de wedstrijdleider tijdens de rijdersbriefing mijn moed nog dieper in de schoenen te laten zakken. “Eén ding staat als een paal boven water, voor één van jullie zal dit weekend in het ziekenhuis eindigen.” Het zal ongetwijfeld waar zijn, maar het is niet de informatie waar ik nu op zit te wachten. Vlak voor de vrije training wordt ons door twee oud-kampioenen de techniek van het Flat track racen uitgelegd en wat we vooral wel en niet moeten doen. Sturen door de motor onder je weg te drukken en je lichaam in verticale lijn te houden, linkerpoot aan de grond en alles vooral met veel gevoel doen. “Te snel op het gas en je hebt teveel wielspin wat zomaar kan eindigen in een high-side, te lomp op de achterrem en je glijdt voor je het weet over het achterwiel onderuit,” aldus de ervaren mannen. Nu heb ik dat eerste zelf in de hand, maar wat de achterrem betreft zal het geen gemakkelijke opgave zijn. De combinatie rem-voetsteun zit een beetje op een vreemde plaats, maar erger is dat hij niet goed te doseren is en dus met een fluwelen laars moet worden aangeraakt.
Gezonde spanning
Ik besluit het dan ook in de welgeteld vier ronden trainingstijd die we krijgen om ons voor te bereiden op de race het rustig aan te doen, maar ik merk al snel dat ik dit best leuk aan het vinden ben. Ondanks dat ik nog voor geen meter gas geef is de voor- en achterkant constant op zoek naar grip, maar het voelt wel vertrouwd. Tweede ronde al wat vlotter het gas erop en wat harder de bocht in, om te ontdekken dat m’n linker laars die van een stalen schoen is voorzien in feite als derde wiel fungeert en helpt de motor in balans te houden. 
Dat 'go left' heb ik in de smiezen, nu alleen dat 'go fast' nogVoor m’n gevoel heb ik het idee dat het al best snel gaat, tot ik in de laatste ronde knetterhard buitenom door de 2014 Flat track kampioen wordt ingehaald, de klei me om de oren vliegt en ik weer met beide voeten op de grond word gezet. Meteen daarna valt de finishvlag, wat me toch tot tevredenheid stemt. Ingehaald worden door de 2014 kampioen is niets om je voor te schamen en bovendien is hij de enige die mij deze vier rondjes heeft ingehaald. Terwijl ik toch als eerste de baan op was gegaan.
De twee uur die resten tot de eerste van twee heats die we rijden voelen als een eeuwigheid en naarmate uur U nadert weet ik niet meer of deze gezonde spanning nog gezond te noemen is. Je kent het wel, dat gevoel dat je moet pissen terwijl je net bent geweest. Totdat ik me in Parc Fermé ga opstellen en zie dat ik de eerste ben. Dat geeft goede hoop om een plek op de eerste rij voor me op te eisen, in de twee heats is de startopstelling namelijk ‘wie het eerst komt, wie het eerst maalt.’ Mijn plan werkt perfect en ik kom als eerste bij de startopstelling aan waar ik de Street Rod pontificaal op de pole position parkeer, maar doe als het startlicht op groen springt veel te voorzichtig, waardoor ik in de eerste bocht al langs alle kanten word ingehaald. Dát was niet de bedoeling. Alsof dat nog niet erg genoeg is lig ik bij het uitkomen van de eerste bocht al bijna op m’n plaat over een ontzettend nat stuk waar de sproeiwagen te veel water heeft gelegd en waar de grip echt 0,0 is. Voordat ik het weet zijn de vier ronden voorbij. Ik heb geen flauw idee waar ik ben geëindigd, 
"Echt, zûnne grote vuurbal jonguh." Na 4 rondjes komen de praatjes weer terugmaar ben vier ronden lang niet meer ingehaald en dat alleen al is supervet. Tweede heat een betere start en dan moet het vanzelf wel goedkomen.
Voor de start van de tweede heat probeer ik opnieuw voor de eerste startrij te gaan, maar zie al drie man voor mij op de baan waardoor mij alleen de plek aan de binnenkant van de eerste rij rest. Ditmaal verpruts ik mijn start niet en verlies buiten de pro’s slechts één plek aan een Scandinavische collega. In tegenstelling tot heat 1 ligt de baan er nu stukken beter bij, waardoor ik me volledig kan focussen op m’n race. Nog drieënhalve ronde tot de finishvlag en wil ik mijn doel om als snelste van de prutsers te worden afgevlagd zal ik alle zeilen bij moeten zetten om hem weer voorbij te gaan. Hij is sneller in bocht 1, maar in bocht 2 loop ik weer flink op hem in. Met nog maar drie ronden te gaan probeer ik zo snel mogelijk het gat te dichten en kom inderdaad steeds dichter aan z’n achterwiel, tot een oude bok op een minstens zo’n oude Harley mij binnendoor voorbij probeert te gaan en mijn plan aardig in de war dreigt te gooien. Dacht het niet, dus anderhalve ronde lang knallen we zij aan zij over de baan, waarna nog maar één bocht tot de finishvlag rest. Ik kies buitenom voor een wijdere lijn, waardoor ik een 
"Als die met dat witte shirt nou de rest eens omver kegelt..."hogere bochtensnelheid heb en duidelijk eerder op het gas kan gaan, hem achter me laat en met een fotofinish zij aan zij met de Zweed voor me wordt afgevlagd. Vijf meter verder en ik had hem ook nog gepakt. Was de eerste race al enorm kicken, dit was nog honderd keer vetter, een échte close finish race en bovendien om de vierde plek in de race.
Terwijl de andere collega’s van de Benelux uit mijn groep zich al overgeven aan enorme pinten bier loop ik al ijsberend door de paddock, wachtend op het moment dat op een whiteboard de startnummers van de finalisten bekend worden gemaakt. De eerste zes over de twee heats gaan door naar de finale en met een vierde of vijfde plek in heat twee zou dat best weleens zo kunnen zijn. Ik tel in gedachten het aantal rijders dat ik voor me zag nadat heat 1 was afgevlagd en twijfel of het er vijf of zes zijn geweest. Zelfs al zou ik zevende zijn geweest, dan zou ik met een vijfde plek in heat 2 nog steeds met de hakken over de sloot in de finale staan. Damn, hoe lang duurt het nog voordat die nummers bekend worden gemaakt, het loopt allesbehalve comfortabel met die veel te grote stalen schoen en dat bier zou d’r nu ook best wel ingaan. Maar ja, we hebben ’t wel over de finale dus zie ik nog maar even af.
Hoogtepunt
Na voor m’n gevoel een eeuwigheid komt de wedstrijdleider met de verlossende A4. Ik scan de cijfers alsof het Bingo getallen zijn en zie als negende cijfer startnummer 5 staan. Mijn startnummer. Ik wrijf door m’n ogen en check opnieuw, maar het staat er echt. Startnummer 5. Yes, waanzinnig, ik zit erin! Het gevoel de finale te hebben gehaald voelt al als een enorme overwinning, niet in de laatste plaats omdat ik de enige van het Benelux clubje ben die erin is geslaagd. Ik blijk me op de negende plaats te hebben gekwalificeerd, ofwel rechtsbuiten op de derde rij. Bij de start ben ik opnieuw goed weg en weet in de eerste bocht al twee of drie man te verschalken. Een ronde later gaan er vlak voor m’n neus twee bij het uitkomen van de eerste bocht onderuit, 
"Beste van de prutsers. Daar had ik op voorhand voor getekend."maar weet zo mooi te ontwijken en houdt daarna m’n positie vast, tot een ronde later ik buitenom word ingehaald door de collega van Performance Bikes. In bocht 2 rijd ik naar hem toe, maar ook hij is net als die Zweed in heat 2 iets beter in bocht een. Ik heb nog goede hoop ‘m in de laatste bocht te kunnen verschalken, maar ga iets te gretig op het gas en mis daardoor tractie om het gat te dichten. Door de adrenaline ben ik even dat ‘voorzichtig op het gas’ vergeten, waardoor hij 10 meter op me pakt en ik m’n nederlaag moet erkennen. Maar goed, finishen op de zesde plek is zeker niet slecht en als ik de gasten die dit al veel vaker hebben gedaan – wat heet, het podium werd nu door drie ex-kampioenen gevuld – even buiten beschouwing laat dan ben ik toch maar mooi op het podium gefinisht. Tweede van de prutsers. Hoewel, strikt genomen had Chris al eerder die week stiekem een ééndaagse cursus Flat track racen gedaan. Dat maakt me moreel toch echt de snelste van de prutsers en wat de rest er ook van vindt, zo zal het bij mij de geschiedenisboeken in gaan.
Als de volgende dag in de Best of British klasse TT winnaar Gary Johnson en 4-voudig WK Superbike wereldkampioen Carl Fogarty het tegen elkaar op moeten nemen in de finale zie ik Cal op spectaculaire wijze van zijn Street Triple 765 worden gelanceerd, waarop de race direct moet worden stilgelegd en Foggy met de ambulance naar het ziekenhuis wordt afgevoerd. Heeft de wedstrijdleider gisteren tóch gelijk gehad, voor iemand van ons is dit weekend inderdaad in het ziekenhuis geëindigd. Maar ik denk dat ondanks z’n gebroken sleutelbeen, 3 gebroken ribben en een geperforeerde long, dat Foggy het volgend jaar gewoon wéér van de partij zal zijn, net als de afgelopen jaren. Net als ik, maar dan wel met een bus vol motoren, om in zoveel mogelijk klassen aan de start te kunnen staan. Want 4 ronden zijn zo verdomd snel voorbij.
Dirt Quake by Street Rod
Flat track racen, bij ons ook wel Dirt track racen genoemd, heeft z’n roots in de Verenigde Staten en is ontstaan ergens begin vorige eeuw. Al sinds mensenheugenis is Harley-Davidson verbonden met de Flat track en heeft - net als Indian trouwens - voor het AMA Flat track kampioenschap speciaal een Flat track racer ontwikkeld, waar in Europa veelal met omgebouwde crossmotoren wordt gereden. 
Racen zit in 't DNA van Harley-Davidson.Flat track racen staat wat techniek betreft het dichtst bij Supermoto, de kunst is om de achterkant volledig om te zetten en zodoende snelheid te minderen. Het grote verschil tussen Supermoto en Flat track is dat een Flat track racer geen voorrem heeft en dat ’t alleen linksom gaat. De lengte van een baan kan variëren van Short track tot 1 mijl lange circuits.
De Adrian Flux Arena in King’s Lynn was dit jaar voor de zesde keer toneel van Dirt Quake, een Flat track event met een hoog Zwarte Cross gehalte. Naast de professionele raceklassen zijn de meest bizarre raceklassen bedacht, zoals een scooter race - die door een in driedelig pak met stropdas en attachee koffer op Lambretta gewonnen werd - en een chopper race - waar onder andere Guy Martin op een van extreem lange voorvork voorzien gevaarte aan de start stond (en dat geeneens onverdienstelijk deed). 
Wat zei je, in september een race in Lelystad? Count me in!Alles en iedereen kan meedoen, de enige voorwaarde die Dirt Quake stelt is dat je motor een MOT keuring zou doorstaan. Spaakwielen zijn een pre, gietwielen moeten worden dichtgemaakt om te voorkomen dat je er bij een crash met je handen tussen kunt komen.
Harley-Davidson UK had speciaal voor de Dirt Quake een aantal Street Rods geprepareerd. Om te beginnen waren de motoren tot het meest elementaire gestript. Van verlichting, spiegels, knipperlichten en voorspatbord tot aan het zadel van de duopassagier toe. Omdat lawaai essentieel is bij Flat track racen was de einddemper verwijderd - een dikke bonus voor het geluid - en voor de veiligheid waren de wielen met behulp van gekeurde tie-wraps ‘gespaakt’. Uiteraard had de Street Rod Flat track racer geen voorrem meer, was er voor maximale stuuruitslag een deuk in de tank aangebracht en waren de motoren van Maxxis regenbanden voorzien, door de pro’s de meest gebruikte band. Buiten alle aanpassingen waren de Street Rods volledig standaard.
