Test: Yamaha XSR900 Abarth

Tekst: Vincent Burger
Fotografie: Francesc Montero, Jonathan Godin, Henny Stern,Yamaha

Speciale jas

Dat komt niet zomaar uit de lucht vallen. De speciale XSR is ontstaan ter viering van een gelukkige samenwerking van tien jaar. Weten we nog de speciale kleurstelling waar Valentino mee reed in 2007? Dat was het begin. Sindsdien hebben Yamaha en Abarth (en dus ook Fiat) dit meermalen gevierd met speciale limited edition motoren. Je kunt zeggen wat je wilt, cool is 'ie wélEn nu is voor de tiende verjaardag dus de beurt voor de XSR om een speciale jas te krijgen.

Kan ook niet beter zou je denken, de XSR is bij uitstek geschikt om iets speciaals van te maken. Dat heeft Yamaha zelf al aangemoedigd bij de presentatie en mogelijk gemaakt met het design. Dit is de uitkomst van het hele Yard Built programma en de ideale basis om iets van te maken. En juist omdat dit de bedoeling al lang was, heeft Yamaha direct al een voorzet gegeven. Net als de eerste XSR700 was gebaseerd op de Faster Son van Shinya Kimura en Roland Sands al voordat de XSR900 in z’n uiteindelijke vorm bestond al los mocht gaan op een prototype, heeft Yamaha nu de kans gegrepen om samen met Abarth iets te maken wat afwijkt van de standaardmotor, een XSR die het gevoel van Abarth uitademt. Tegelijk heeft Abarth het op zich genomen om in dezelfde stijl een Fiat 500 te pimpen. De overeenkomsten zijn duidelijk: veelvuldig gebruik van carbon, een beetje leer afgewisseld met Alcantara, de typische rode stiksels en tot slot een unieke kleurstelling. Dat het Fiatje daarbij ook nog een flinke tuning krijgt, ligt vanuit de autokant voor de hand. Dat de XSR het gewoon doet met de standaard 115 pk is dan misschien niet zo voor de hand liggend, maar we weten al dat dat sowieso gewoon genoeg is. Het is dus eigenlijk voornamelijk een nieuwe jas, als je de uitlaat niet meerekent.

'Wie mooi wil zijn', zoiets

De XSR heeft verder een stuurkuipje gekregen, een afdekkap voor het zadel (afneembaar voor het geval er een passagier mee mag), een dubbelloops Akrapovic uitlaat en een zeer uitgesproken M-stuurtje, of in dit geval Swallowtail geheten.Bedoeld om de stuurhelften op cliponhoogte te krijgen, passend bij het caféracergevoel  
Het gaat wat verder dan een stickertje en een tankpad. En het werkt.

Echt limited... daarom waren onze exemplaren niet genummerd: die worden vernietigd

unaniem werd dat kontje verkozen tot mooiste onderdeel. Als er een uitlaat op uit zou komen was het nóg mooier geweestvan het overall design. En het moet gezegd worden: passen doet het.

Voor het echte exclusieve gevoel wordt de motor gelimiteerd tot een maximumaantal van 695 exemplaren, waarbij je ook nog eens een paar extraatjes krijgt. Sterker nog, de eerste 145 die hun motor online hebben gekocht worden geïnviteerd voor een speciale Abarth Experience, inclusief nog meer goodies en indewattenleggerij. Maar voordat je té enthousiast wordt: die zijn allemaal in no time verkocht.  Maar we kunnen nog wel genieten van de machine zelf.

Nou zullen de sceptici misschien vinden dat het niet meer is dan een gepimpte XSR, een zoveelste variatie op een thema en misschien zelfs dat niemand er op zit te wachten, maar dat is eenvoudig tegen te spreken. Sowieso bewijzen die eerste onlineverkopen dat er weldegelijk vraag naar is, bovendien blijft een gelimiteerde oplage eh.. gelimiteerd. Maar ook: wat is er mis met een gepimpte variatie op een thema? Dat was nou eenmaal het hele idee. En stiekem is een Abarth ook gewoon een gepimpte versie van een standaardauto. Maar als je er dan eens voor gaat zitten...Daar klaagt niemand over, dus waarom zou je wel hierover vallen? Enfin, zie het gewoon als een suggestie van wat je allemaal kunt met een XSR, zie het als een caféracer, zie het zoals je wilt, het is wel weer een nieuw gezicht en dat geeft de motorwereld kleur.

Wat wij zien is een Caféracervariatie op basis van een XSR, net als Ducati dat met de Scrambler kan en doet. En dat is alleen maar aan te moedigen, want het is ook wel een tof ding. Ziet er goed uit, rijdt standaard goed.. dus we hebben goede hoop voor deze versie. Let’s go retro! Meer variatie is beter en het is niemand verboden hier nog eens op voort te borduren. Of zijn eigen versie te maken natuurlijk, naar voorbeeld van de Abarth. Het is een idee.

Klopt als een bus

Op het plaatje lijkt de motor nog redelijk normaal, aan de hoge kant zelfs voor een caféracer, maar zet er een rijder op en het klopt allemaal als een bus. Kwestie van voeten op de stepjes zetten en je bent af van de reikwijdte naar de grond. Het plaatje is compleet: de kuip voor je met zichtbare binnenkant (niks kapjes of andere trim, dat hoort nou eenmaal niet), de ronde teller net iets te dichtbij om goed in focus te kunnen lezen, je navel op de tank, de net iets vreemde stand van onderbenen en knieën, ook precies zoals het vroeger was met motoren die als nagedachte een laag stuur kregen en de stand van de handen: dieper dan diep. Het stuur en de plaatsing van de handvaten tovert de XSR om in een pure, ware caféracer waar je u tegen zegt.
Hardcore oldskool

Hij is vooral 'mooi' en 'anders'

Een van de weinige beelden zónder speciale Abarth behandelingU van au, dat dan weer wel. In hun enthousiasme zijn de engineers voor het mooie wat te ver doorgeschoten en rust je dus op je polsen als een circusolifant in handstand. En dat voel je… unaniem zijn we het erover eens dat het idee goed is, maar voor behoud van ledematen de stuurhelften net een paar centimeter hoger hadden gemogen. Dan had je hetzelfde idee gehad, maar wel comfortabeler.

Onzin, zou een diehard caféracer zeggen, je rijdt gewoon niet hard genoeg. En daar zit wel wat in, er is natuurlijk altijd een snelheid waarbij de rijwind sterk genoeg is om je polsen te ontlasten, maar op de route die Yamaha ons voorschotelde op Sardinië was het ver zoeken naar voldoende rechte weg om die snelheid te kunnen behalen. Waarschijnlijk ligt die overigens ook nog iets hoger, dankzij het kuipje.

Eenmaal op één oor is het ook wel oké hoor trouwens. Het blijft natuurlijk wel gewoon een XSR en die zijn nou eenmaal dik in orde, weten we al even. Betekent ook dat we ons daar eigenlijk weinig zorgen over hoeven te maken, dus gaat de tractiecontrole direct naar standje 1, de powermode naar standaard en rijden we weg. En dan blijkt opnieuw hoe lekker de motor in elkaar steekt. Die 115 pk zijn ideaal en ruim voldoende, het geluid uit de dubbele Akra om te smullen. Is overigens niks luider dan standaard, dus je komt er makkelijk mee weg. Het rijden is verder eigenlijk best prima. Zoals we de XSR al kennen is het een mooi uitgebalanceerd geheel en misschien zelfs mooier dan een standaard MT09. Iets met vering en balans, zoals we destijds bij de introductie ook al stelden. Daar is niks aan veranderd, dus doet ook de Abarth het eigenlijk best prima. Als je er maar even voor gaat zitten. En dat is het misschien… je moet ervan houden. Nou is het natuurlijk ook gewoon een kant en klare optie waar je dus wél of niet voor kunt kiezen, iedereen even goede vrienden. Word je verliefd, dan zeggen wij: kopen dat ding, nu het nog kan. Word je dat niet, dan is er ook nog de standaard XSR. Maar wat is dan het nut van deze oefening? Eh jongens, moet alles een nut hebben dan? Stel nou dat je het wel gaaf vindt, maar zelf niet kunt realiseren? Of weet ik veel, je wel ‘zoiets’ zou willen hebben maar nog geen idee wat precies, en dit is exact het antwoord op je vraag. Kan allemaal. Sterker, je zou ‘m ook nog als basis voor iets nóg exclusievers kunnen gebruiken. Kop omlaag, kont omhoog, zwart leren jasje en een potje... vierwerf checkDe accessoirelijst houdt niet op bij wat er al op zit, maar je kunt gevoeglijk helemaal los met de accessoires die Yamaha voor de XSR sowieso al klaar heeft en bovendien nog met de extra goodies die nog eens voor deze motor gemaakt zijn. Öhlins? Tuurlijk. Andere voetsteuntjes? Hebben we meneer. Bar-end spiegels? Waarom zitten die er eigenlijk standaard niet op?

Wat wel apart is, is dat sommige onderdelen je opvallen terwijl ze helemaal niet eens verschillen van de XSR. De tankdop uit het midden bijvoorbeeld, of de kilometerteller. Ze komen gewoon erg goed uit in hun nieuwe jasje.

Conclusie

Anyway, wat vinden we uiteindelijk van de XSR Abarth? Vooral een leuke toevoeging aan het aanbod. Het is meer dan veel andere motoren van de laatste tijd een motor waar je van moet houden, maar dat is juist het eigenwijze waar ze voor gingen. Hij is niet voor iedereen, maar dat was precies de bedoeling. En je hebt nu wel opnieuw weer meer keus. Het is een prima motor onderhuids, dus kun je zelf zonder zorgen bepalen of je van een klassiek caféracerstuurtje houdt of toch liever het rechte stuur van de standaardversie. En zeker weten: je bent wel uniek. Jij en je 694 collega’s.

Feel ,sound, durf

Misschien had een beetje tuning wel gemogen, een set reservepolsen zou leuk zijn

Omdat het een samenwerking is tussen Yamaha en Abarth, hebben beide bedrijven ook deze introductie georganiseerd. Voor ons betekent dit, dat we ook nog even mogen ruiken aan de andere kant van de deal, de Fiatjes. Uiteraard met als pronkstuk de 500 Abarth horend bij de XSR, maar voor de vorm zijn er meerdere versies meegekomen. Abarth heeft ook direct de gelegenheid aangegrepen om autojournalisten voor deze machines uit te nodigen, met als extraatje dat deze ook een rondje op de motor kunnen maken mits in bezit van het juiste rijbewijs. Zo werkt dat voor ons ook en dus kunnen we er eens voor gaan zitten in een vierwieler. 

Technische gegevens