Test: Vee Two Hailwood Replica

Dat was de dag dat TT-legende van het huidige moderne tijdperk John McGuinness met een gemiddelde snelheid van meer dan 100 mijl per uur een demorondje reed op exact dezelfde Ducati als Mike the Bike had gebruikt om de Formula 1 TT vier decennia daarvoor te winnen op 38-jarige leeftijd. Zijn overwinning op het Honda fabrieksteam onder leiding van Phil Read op zijn Sports Motorcycles Ducati 900 Wonderlijke motor met een wonderlijk verhaalDesmo V-twin, wordt tot op de dag van vandaag gezien als een van de meest opmerkelijke prestaties in de geschiedenis van motorracen en is nu meer dan terecht deel van de folklore van onze sport. 

Maar er stond nog een identiek ogende machine in de TT-paddock te wachten op de terugkeer van McPint – de eerste van 12 replica’s van de originele TT-winnende Ducati 900 TT F1 racer die met goedkeuring van Pauline Hailwood, Mike’s weduwe, en hun zoon David worden gebouwd door Vee Two USA in Los Angeles, met elk van de twaalf motoren voorzien van hun handtekeningen. Elke koper ontvangt daarnaast een persoonlijke brief van Pauline, evenals een gelimiteerd souvenir boek met details over de creatie van zijn of haar nieuwe replica, en een inside story over Mike’s epische ’78 TT-overwinning. Het productieaantal is trouwens een herdenking aan Mike’s winnende #12 TT-startnummer. De handgemaakte motoren gaan voor het illustere bedrag van ‘slechts’ € 125.000 over de toonbank en d’r zijn al twee orders geplaatst.

Tekst: Alan Cathcart
Fotografie: Phil Hawkins

Uitwendig identiek

De Vee Two Hailwood replica – genaamd de V2H – was ontwikkeld door de in West Australië gevestigde Brook Henry, een wereldwijd gerespecteerd specialist in de eerste generatie Ducati 90° V-twin Desmo motoren met koningsas SOHC-nokkenasaandrijving zoals in Hailwoods machine. Henry’s bedrijf Vee Two Australia had de originele tekeningen weten te bemachtigen, evenals de relevante gietmallen en verschillende sets gietstukken voor het speciale fabrieks Desmo motorblok dat Mike the Bike in z’n comeback naar de overwinning reed. Met de mallen is gegarandeerd dat het motorblok dat de Vee Two Hailwood Geestelijke vaders van de Hailwood replica: Brook Henry (li) en Paul Taylor (re)Replica aandrijft uitwendig een exacte kopie is van het blok dat Mike z’n historische overwinning gaf. “Het is altijd mijn droom geweest om deze motor te bouwen, maar het zou tot nu niet mogelijk zijn geweest,” zegt Henry. “Ik heb hard gewerkt om het blok uitwendig identiek te maken aan het 1978 blok, maar inwendig is het door-en-door modern.”

De replica motorblokken genaamd Ritorno (Italiaans voor comeback) zijn Down Under geproduceerd door Henry en daarna naar Californië verscheept, waar elke V2H fiets door de Britse expat Paul Taylor, Henry’s partner in Vee Two USA, zal worden geassembleerd. Taylor’s Amerikaans bedrijf TMR (Taylor Made Racing) maakt onder andere raceuitlaten en carbonfiber plaatwerk voor de motorsport industrie, en is ook verantwoordelijk geweest voor het design en de productie van de futuristische Brough Superior Moto2 racer met carbon monocoque frame waarmee Jeremy McWilliams in 2014 de Britse Grand Prix reed. Het V2H rijwielgedeelte is in Italië gebouwd door Pierobon, Het origineel en de replica, afgelopen jaar tijdens Classic TT. Vraag is: wat is nou wat?waarbij wederom de originele tekeningen van de race-winnende machine zijn gebruikt. De kuip is ook een exacte replica van Hailwoods Castrol gesponsorde TT-winnende machine, tot aan de lokaal in L.A. door Sign-All gemaakte reeks stickers op de rood en groen gespoten kuip toe. 

“De looks van de motor zijn identiek aan toen Mike op 3 juni 1978 naar de overwinning reed, dus is het een echte Hailwood Replica,” zegt Taylor. “Het is echter behoorlijk moeilijk geweest om ‘m op dit niveau te krijgen omdat veel gedetailleerde informatie ontbreekt. Neem bijvoorbeeld de kleur van de verf, het was ontzettend moeilijk om dat goed te krijgen, omdat de oorspronkelijke racer is overgespoten na meerdere race-incidenten. We vonden toen echter een gast die boven de oude werkplaats van NCR in Bologna woonde en wiens vader daar spuiter was. Hij vertelde ons dat de kleur Lancia Rosso Corsa was om precies te zijn –
Nogmaals: het origineel

en de kopie maar dat kun je nergens meer kopen. Hoe dan ook, we werden met een Italiaanse verfspecialist in contact gebracht die verf wist te leveren die identiek is aan de originele kleur. Ons doel was om een visueel exact gelijke replica te maken van de motor zoals die over de finishstreep reed en we denken dat we daarin zijn geslaagd.”

Om dit te realiseren heeft Vee Two ook een beroep gedaan op de expertise van Steve Wynne, de man die verantwoordelijk was voor de originele door NCR gebouwde 900 TT F1 machine en ‘m onder de vlag van Sports Motorcycles prepareerde voor de Isle of Man TT. “De steun van Steve, hem dingen hebben kunnen vragen wat we in foto’s hadden gespot, om feiten van mythes te kunnen onderscheiden, heeft veel geholpen,” zegt Brook Henry. “Het is goed om hem aan boord te hebben, om er zeker van te zijn dat elke motor die wordt gebouwd legitiem een oprechte replica kan worden genoemd.” Het gevoel is wederzijds. “Je zou kunnen stellen dat deze motor authentieker is dan de echte,” zegt Steve Wynne. Mike heeft zijn TT-winnende machine naderhand een paar keer gecrasht, en dus hebben we ‘m moeten repareren zonder ons druk te maken om de originaliteit te behouden. De Replica die Vee Two heeft gebouwd is zo natuurgetrouw als mogelijk is aan de machine waarmee Mike the Bike tijdens zijn comeback in de 1978 Isle of Man TT, de race die hij op legendarische wijze wonMike over de finish reed, waar de echte racer in de loop der jaren daarna onvermijdelijke modificaties is ondergaan.”

Dat gezegd hebbende is het belangrijk te onderstrepen dat Vee Two USA exacte kopieën maakte van Mike Hailwoods TT-winnende 900 F1 racer en geen herrezen voorbeelden van de Mike Hailwood Replica straatfiets, een productie 900SS voorzien van rood-en-groen kuipwerk waarmee de Ducati fabriek naderhand Hailwoods TT-succes flink heeft weten te verzilveren. Het plan van Ducati was in eerste instantie om er 200 te produceren, maar het werden uiteindelijk meer dan 7.000 units van de MHR 900 – zonder daarbij ook maar een enkele lira aan royalty’s te betalen aan noch Steve Wynne, noch Pauline Hailwood. De V2H is daarentegen een identieke kopie van de echte ex-Hailwood race-winnende machine die nu sinds 1988 in eigendom is van de Amerikaanse enthousiasteling Larry Auriana, die door Steve Wynne wordt onderhouden. 

Steve Wynne, de man achter het succes van Hailwood in de 1978 Isle of Man TT, toen 'ie nog een stuk jonger was

We meet again

Nu was Larry in het verleden zo vriendelijk geweest om mij meerdere keren op de Hailwood TT-machine te laten rijden, het eerst exact 20 jaar geleden over een afstand van 40 ronden op het circuit van Mallory Park, ter viering van Mike’s overwinning in het Britse TT Formula 1 kampioenschap daar de week naar de TT. Hailwoods relatief onbekende overwinning daar was misschien nog wel Een legende op de legende van een legende. Zoietseen grotere prestatie dan zijn TT-overwinning, omdat de lange wielbasis en traag in toeren klimmende Ducati totaal niet geschikt was voor zulk een relatief smal edoch bedrieglijk snel circuit als Mallory Park. Zijn standbeeld naast de ingang van het circuit is meer dan verdiend!

Mijn kans om kennis te maken met de eerste uit het dozijn V2H replica’s was ditmaal echter op een totaal ander circuit, het krappe, bochtige en heuvelachtige 3,83 km lange circuit van Barber Motorsports Park in Alabama tijdens het jaarlijkse Barber Vintage weekend. Brook Henry en Paul Taylor hadden de motor van Californië overgebracht voor wat voor ons alle drie een reis terug in de tijd was. Henry en Taylor ontmoetten elkaar voor het eerst in 1995 toen ik voor ze allebei reed in Daytona en door heel Europa met redelijk succes – voor Paul op z’n Britten-verslaande Saxon Triumph in de BEARS World Series en voor Brook in de International F750 Classic events tijdens dezelfde racemeetings op de Vee Two Ducati. De kans om de enige persoon tot nu te zijn die zowel op de echte Hailwood racer als de kopie daarvan te hebben gereden, was een mooie reünie. 

De benen langs de V2H laten afglijden om op het zadel plaats te nemen riep ook herinneringen op aan de talloze keren dat ik de echte Hailwood racer heb gereden – en de identieke machine die voor Hailwoods teamgenoot Roger Nicholls is gebouwd, die ik voor de toen Duitse eigenaar 25 jaar geleden heb geracet tijdens een Ducati Club France meeting op Carole en op het podium finishte! Betrouwbaarheid was 40 jaar geleden niet het sterkste punt van Ducati. Dus als je dan een échte replica maakt...Deze racer zou later ook in handen komen van Larry Auriana – die daarmee dus beide 1978 Sports Motorcycle Ducati TT F1 machines in handen heeft. 

De V2H heeft hetzelfde luie, aritmische deuntje op de krachtige donderachtige klappen, afkomstig uit de dubbele lookalike Lafranconi uitlaten die van Triumph binnenwerk zijn voorzien om de geluidspolitie tevreden te stellen. De uitgestrekte zithouding is exact hetzelfde en ook de Spartaanse cockpit die enkel uit een klassieke Veglia toerenteller met witte tellerplaat en rode streep bij 8.500 toeren pet minuut bestaat. Dezelfde lange Tommaselli clip-ons die verrassend diep zijn gemonteerd, haast als een 125 GP racer, voorzien van slank gevormde hendels die zich gemakkelijk in je handschoen nestelen. Dezelfde zware bediening van de droge koppeling, die abrupt aangrijpt dankzij stijvere drukveren die voorkomen dat de koppeling gaat slippen: dezelfde fantastische respons van de remmen in wat 40 jaar geleden de standaard was met dubbele 278 mm Brembo schijven voor met tweezuiger remklauwen, die zelfs voor huidige begrippen de motor goed tot stilstand weten te brengen nadat de remblokken zijn ingeremd, met
Vanaf welke kant je ook naar de Hailwood Replica kijkt

van dichtbij of juist van wat meer afstand

je blijft je verbazen over hoe 100% natuurgetrouw dit is ten opzichte van het origineel

Ook naakt veel gevoel en een progressieve respons – dit was destijds de benchmark, een grote stap vooruit in rijdynamiek. En dezelfde ruime wielbasis van 1.450 mm die in feite zelfs 50 mm korter is dan Paul Smarts Imola 200- winnende 750, waarvan een van groen frame voorziene 750SS replica werd uitgebracht waarmee ik mijn racecarrière vier jaar voor Mike’s TT-overwinning begon. En tot op de dag van vandaag nog steeds mee race, maar dan met een door Vee Two getunede motor.

Het meest opmerkelijke aan de V2H is echter dat de fiets, net als de Hailwood 900 TT F1 waarvan het de kopie is, zo normaal aanvoelt, zo gemakkelijk om op te zitten en te rijden, voor de normen van het eind van de jaren ’70 van de vorige eeuw. Met uitzondering van een oliekoeler waar normaal gesproken een koplamp zou verwachten en die enkele Veglia toerenteller waar je een snelheidsmeter mist, zou dit zomaar een Koningsasser Ducati V-Twin kunnen zijn. Maar dit race-chassis is een kopie van het speciaal door Daspa ontwikkelde lichtgewicht chroommolybdeen frame, met een bredere achterbrug dan de standaard 900SS om ruimte te maken voor het bredere 3,5 inch magnesiumlegering achterwiel. In een ideale wereld zou hier een Dunlop band om zijn gemonteerd zoals Mike destijds, maar om een of andere reden stond deze V2H #1 op Continental ContiRoadAttack 18” rubber geschoeid en de twee sessies die ik met de fiets op het circuit van Barber knallen kon leerde mij dat dit rubber totaal niet geschikt is voor deze Ducati. De banden leken lange tijd nodig te hebben om op te warmen, ondanks dat het die dag 32°C was, en bleven daarna onstabiel aanvoelen, alsof het karkas vervormde onder het gewicht en het koppel van de Desmo V-twin, wat Alsof de tijd heeft stilgestaan. Was het maar zo...resulteerde in het gevoel alsof je op glad asfalt reed, terwijl het circuit in perfecte conditie was. Vee Two USA wist een uitstekende set nieuwe Pirelli Classic racebanden te regelen, waardoor mijn Britse collega Mike Neeves in staat was om vier seconden van zijn tijd af te rijden en tweede werd in de eerste van twee races en de tweede leek te gaan winnen, tot hij vanwege een slippende terugviel naar de zesde plaats. Dit is geen showfiets, dit is een pure replica-racer die doet denken aan de Koningsasser machines die Brook en ik samen naar een Australische TT-overwinning op Bathurst hebben gereden en naar Victory Lane op Daytona en elders 20 jaar geleden. Mike the Bike zou het hebben goedgekeurd. 

De beschikbaarheid van 13 inch Girling gasgevulde shocks als op de V2H, als vervanging van de kortere en minder geschikte Marzocchis waarmee de NCR Ducati’s waren uitgerust, was in de jaren ’70 voor diegenen onder ons die raceten een buitenkansje, omdat ze niet alleen de stuureigenschappen significant verbeterden en hielpen de achterkant omhoog te zetten om het probleem van grondspeling op te lossen, maar daarmee ook het balhoofd onder een steilere hoek zetten – en dientengevolge het sturen verscherpte. Zo ook bij het V2H replica chassis, waar ze net als op de originele Hailwood fiets het je helpt te vergeten dat ‘ie eigenlijk best een lange wielbasis en conservatieve geometrie (27° balhoofdhoek en 100 mm naloop) heeft. En dus best aardig door de opeenvolging aan bochten op het Barber circuit te sturen was, zonder echt lichtvoetig te zijn. Dankzij de lange wielbasis voelde de fiets ultrastabiel door Barbers snelle derde versnelling chicane, net zoals de fiets van Mike zou hebben aangevoeld door bochten als Alpine Cottage of the Verandah op de Isle of Man TT. 

Comeback

De verrassend diep geplaatste clip-ons zorgen er in ieder geval voor dat je je ellenbogen en schouders goed achter de relatief beschermende stroomlijn kunt stoppen – essentieel op het TT-circuit, maar minder een issue op Mallory of Barber. De rijpositie is echter redelijk uniek voor Ducati Koningsasser begrippen, niet zo uitgestrekt als op mijn oude 750SS, omdat Mike koos voor een dik kussen tegen het kontje dat je iets naar voren duwt en je in positie vastzet, om met je lichaamsgewicht de gewichtsverhouding van 48/52% te compenseren. Onthoud dat bochtensnelheid vasthouden sleutelwoord was in de rijstijl van Hailwood, en
Het is dat we geen € 125.000 hebben liggen, anders...

Uitwendig is het blok 100% identiek aan het origineel. Inwendig is 't een ander verhaal

Toen geluid  nog geen issue was en open écht open was, zowel aan de ingang als de uitgang

Als je toch geen koplamp nodig hebt. Koppeling hield het in Barber trouwens niet de hele dag vol

Remt best goed voor 40-jaar oude techniek. Die achterrem schijnt Mike the Bike trouwens nooit te hebben gebruikt om dat te realiseren moest hij zoveel mogelijk gewicht op het voorwiel hebben –vitaal voor TT-succes. De voetsteunen voelen echter iets lager en naar achteren geplaatst dan gebruikelijk is bij een race Duke, het gevolg van Mike’s crash op de Nürburgring in 1974 wat het einde betekende van zijn F1 carrière en permanente schade aan zijn rechterbeen en voet tot gevolg had. Zelfs lopen zou vanaf dan soms pijnlijk zijn. Dat betekende ook dat na een klassieke carrière rechts-schakelen, hij voor z’n TT-comeback moest leren met zijn linkervoet een ‘een naar boven, rest naar onderen’ schakelpatroon onder de knie te krijgen. Bij deze replica netjes gedaan door middel van een linksysteem door de as van de achterbrug, net als op de originele fiets.

Deze Vee Two kopie van het TT-winnende Ducati motorblok heeft een vette vermogensafgifte onderin, zelfs met de hoge-lift nokkenassen gemonteerd, waardoor de fiets moeiteloos vanuit de langzame bochten van Barber bij erg lage toeren oppakt, zonder zich te verslikken. De motor is onderin zo soepel en voorspelbaar als een straatfiets, wat betekent dat het even duurt voordat het blok op toeren komt en zo rond de 4.000 toeren tot leven komt als het geluid uit de uitlaat harder wordt. Het blok begint dan echt eraan te trekken en gaat dan moeiteloos en in een ruk door tot de toerenbegrenzer bij 9.200 toeren per minuut een einde aan de pret maakt. Op het korte en bochtige circuit van Barber gebruikte ik alleen maar de eerste vier versnellingen van de Vee Two vijfversnellingsbak die van de TT-gearing is voorzien, maar vond de motor zelfs voor Koningsasser begrippen traag schakelen. Rap schakelen van twee naar drie resulteerde maar al te vaak in een ongeplande neutraal, zelfs met gebruik van de koppeling, totdat ik mezelf ertoe dwong om rustiger te schakelen. Destijds op de originele machine is dat nooit een issue geweest, wat bijna zeker te danken is aan de Hewland versnellingsbak die daarin was gemonteerd. Deze motor stelt je daarentegen echter in staat om Denk dat ik hier in Assen bij de Ducati Clubrace wel de blits mee zou maken. Als ik 't lief vraag, dan...heerlijk op koppel te rijden in plaats van door de versnellingsbak te rammen om het blok op toeren te houden. Serieus, elke versnelling waarin je de motor zet is de goede, je hoeft lang zo veel niet te schakelen dan je zou verwachten.

Voor Mike moet het essentieel zijn geweest dat de Ducati halfdroog slechts 163 kilo woog, in vergelijking met de veel zwaardere viercilinders van 40 jaar geleden. De Italiaanse Brembo gietijzeren remschijven met zwarte tweezuiger remklauwen waren da bomba in 1978, en hoewel je voor huidige begrippen best hard moet knijpen weten ze de fiets helemaal niet zo verkeerd te vertragen. Tel daar echter Desmo motorrem bij op en je kunt in potentie modernere klassieke Superbikes uitremmen voor krappe bochten als de Barber hairpin bocht 5, zonder dat je bang hoeft te zijn dat een klep gaat zweven dankzij de unieke Ducati desmodromische klepaandrijving. Denk er alleen aan de achterrem nooit te gebruiken en je hand bij de koppeling te houden om te voorkomen dat je achterwiel bij te enthousiast terugschakelen blokkeert – antihop koppelingen kenden ze toen nog niet. Als je bedenkt dat Wynne zegt dat Mike de achterrem nooit gebruikte, is het ietwat verrassend dat hij geen onafgeveerd gewicht heeft bespaard door daar een kleinere lichtere schijf te monteren – of was het gewicht juist van belang om de achterkant laag te houden over de TT bumps? 

Conclusie

Mijn kans de Vee Two Hailwood Replica te rijden na eerder met de machine te hebben gereden waarop ‘ie is gebaseerd bevestigde dat het inderdaad een authentieke kloon is van the Real Thing. Brook Henry en Paul Taylor verdienen veel lof voor het zo nauwgezet construeren van deze tweewieler mechanische kunst. Als een eerbetoon aan de man die door velen nog steeds als de ultieme GOAT – als in Greatest Of All Time – zal het nooit beter worden dan dit.

Technische gegevens