Test Flying Flea C6: City bike plus

De Flying Flea van Royal Enfield heeft een lange aanloop gehad. Sinds zijn onthulling op de EICMA van 2024 stond de eerste elektrische motorfiets van de Indiase fabrikant in de coulissen. In Bangalore is hij sinds april al te koop en de Indiase pers heeft er inmiddels mee gereden. Maar iemand van buiten India? Tot nu toe niet.

Mijn eerste kans kreeg ik afgelopen juli tijdens een bezoek aan het hoofdkantoor van Royal Enfield in Chennai. Op een exemplaar voor de Indiase markt maakte ik samen met Royal Enfield-CEO B. Govindarajan een rit van 40 kilometer door de buitenwijken van Chennai en vervolgens over de hoofdweg langs de Indische Oceaan richting Pondicherry.

Een paar maanden later volgde een langere rit van 120 kilometer met een Europese Flying Flea. Die kost in het Verenigd Koninkrijk £5.300 en in de EU 5.990 euro. Ditmaal reed ik vanuit de buitenwijken van Parijs, langs Versailles en verder het Franse platteland in.

_{Tekst: Alan Cathcart
Fotografie: Royal Enfield}

Lichtvoetig door de stad

Wanneer je op de Flying Flea C6 stapt terwijl hij op de middenbok staat – die is standaard, net als de gemakkelijk te vinden zijstandaard – blijkt het 823 mm hoge zadel behoorlijk toegankelijk. Kortere rijders zullen waarschijnlijk eerst op de linker voetsteun moeten stappen om hun been over het afneembare passagierszadel te krijgen. Dat wordt standaard meegeleverd en wanneer je het verwijdert, verschijnt daaronder een handig bagagerek.

De 19-inch wielen dragen natuurlijk bij aan de zithoogte. De voetsteunen kunnen worden omgedraaid, zodat je kunt kiezen tussen een sportievere positie verder naar achteren of een meer op stadsgebruik gerichte positie naar voren. Beide remhendels zijn instelbaar. Net als bij een scooter zit de achterrem links aan het stuur, waar normaal de koppelingshendel zit. Voetbediening ontbreekt. Daarmee moeten ook nieuwkomers die alleen fietservaring hebben zich snel thuis voelen.

Eenmaal op pad vond ik het zadel behoorlijk hard en bovendien te glad. Daardoor schoof ik bij stevig remmen naar voren toen in Chennai plotseling een tuk-tuk voor me opdook. Vorm boven functie. Een stroeve bekleding zou beter zijn en wellicht biedt het optionele Comfort-zadel uitkomst.

De zitpositie is behoorlijk rechtop. Dat is ideaal in de stad, omdat je gemakkelijk over het verkeer heen kunt kijken en je route kunt uitstippelen tussen auto’s, motorfietsen, vrachtwagens en bestelwagens die in typisch Indiaas stadsverkeer allemaal een andere kant op lijken te gaan. En eerlijk gezegd kan ik me nauwelijks iets beters voorstellen om die stedelijke draaimolen mee te lijf te gaan dan de Flying Flea.

Vederlicht en messcherp

Met slechts 124 kilo is de Flying Flea naar elektrische maatstaven een absoluut vlieggewicht. Hij is vrij hoog, maar ook bijzonder smal en extreem gemakkelijk te controleren. De besturing is licht, direct en precies. Je wijst waar je heen wilt en de Flea gaat er onmiddellijk naartoe.

In het chaotische verkeer van Chennai voelde hij alert, levendig en heerlijk wendbaar. Toch bleek hij in snellere Franse bochten verrassend stabiel, ondanks de smalle 90/90-19 banden. Wat de exacte stuurgeometrie ook is, Royal Enfield heeft duidelijk een goede combinatie gevonden.

Met je knieën tegen de bovenste buizen van het exoskeletachtige frame voel je je bovendien sterk verbonden met de motor. Afgezien van het harde zadel voelde ik me tijdens geen van beide ritten ongemakkelijk. Ook de afwerkingskwaliteit overtuigt. Slecht wegdek in Chennai en Franse kinderkopjes veroorzaakten geen rammels of trillingen. Alleen een min of meer geruisloze voorwaartse beweging.

Vergeleken met andere elektrische motorfietsen hoor je wel iets meer transmissiegeluid. Volgens Royal Enfield komt dat door de primaire én secundaire riemaandrijving, waarmee de gewenste overbrengingsverhouding mogelijk werd zonder een enorme achterste tandriemschijf. Verder is de Flea behoorlijk stil én snel genoeg. En behoorlijk snel voor een motorfiets die je qua prestaties met een 125cc benzinemotor mag vergelijken. Licht voorovergebogen zag ik 114 km/u op het dashboard, vlak bij de opgegeven topsnelheid van 115 km/u.

Onmiskenbaar Royal Enfield

Royal Enfield heeft een duidelijke identiteit die je misschien het beste kunt omschrijven als retro in een moderne context. In de twintig jaar sinds Siddhartha Lal CEO werd van moederbedrijf Eicher Motors groeide de productie van 33.000 motorfietsen in 2006 naar 1.238.659 in het boekjaar 2025-2026. Inmiddels is Royal Enfield actief in meer dan tachtig landen.

Toen Lal en zijn collega’s in 2017 over elektrisch rijden begon na te denken, draaide de vraag daarom niet alleen om óf, maar vooral hóé. Datzelfde jaar werd de Amerikaan Matt Cardenas weggetrokken bij Triumph USA. De voormalige ontwikkelingsingenieur van Honda R&D en Polaris/Indian kreeg de opdracht uit te zoeken welke route Royal Enfield met elektrische voertuigen moest volgen.

Tegenwoordig geeft hij samen met CTO Electric Umesh Krishnappa leiding aan een team van 200 ingenieurs. Hun opdracht: een elektrische motorfiets ontwikkelen die niet op alle andere lijkt, binnen het zogenaamde ‘City Plus’-concept. Het eerste resultaat zagen we in november 2024 op de EICMA, toen de Flying Flea C6 werd onthuld. Een jaar later volgde de scramblerachtige S6.

Elektrische motorfietsen worstelen vaak met hun identiteit. Sommige imiteren benzinemotoren te nadrukkelijk, andere zijn zo avant-gardistisch dat iedere merkidentiteit verdwijnt. De Flying Flea vermijdt beide valkuilen. Hij is duidelijk een Royal Enfield en tegelijkertijd onmiskenbaar iets nieuws.

City Plus

“We kregen een tijdje geleden het inzicht dat we geen grotere elektrische motorfietsen moesten bouwen, omdat dat financieel noch dynamisch werkt”, verklaarde Siddhartha Lal bij de onthulling. “Maar we zagen dat scooters het in sommige markten redelijk goed doen, met een klein accupakket, relatief laag gewicht en een goede verpakking. Kunnen we een motorfiets bouwen die daar één of twee stappen boven staat, met hetzelfde gebruiksgemak maar veel meer karakter en een ingebouwde funfactor?”

De Flying Flea moest daarom meer worden dan puur stadsvervoer. Lal noemt het concept ‘City Plus’: voldoende bereik om ook buiten de stad te komen, zonder de grote, zware en dure accu die voor lange afstanden nodig zou zijn.

“Stel je woont hier in Milaan en wilt vijftig kilometer verderop in Como bij je moeder lunchen, dan moet dat kunnen”, aldus Lal. “Bovendien moet hij gewoon via een stopcontact kunnen worden opgeladen, zodat je hem bij je moeder thuis kunt inpluggen terwijl je zit te eten!”

Van oorlogsmotor naar EV

De nieuwe Flying Flea werd gezamenlijk ontwikkeld in Royal Enfields Britse Technology Centre in Bruntingthorpe en het Technical Centre in Chennai. Inspiratie kwam van de lichte 126cc-tweetakt die tijdens de Tweede Wereldoorlog per parachute achter de vijandelijke linies kon worden gedropt en van de militairen de bijnaam Flying Flea kreeg.

Ook Stark Future speelde een rol. Royal Enfield-moederbedrijf Eicher Motors investeerde eind 2022 50 miljoen euro in de Spaanse fabrikant van de elektrische VARG-crossmotor en verwierf daarmee een belang van 10,35 procent. De samenwerking gaf Royal Enfield toegang tot Starks kennis van elektrische aandrijflijnen, motorregeling en accutechniek.

De C6 wordt inmiddels gebouwd in een speciaal ingerichte uitbreiding van Royal Enfields fabriek in Vallam Vadagal, ongeveer 50 kilometer ten zuidwesten van Chennai. De productielijn heeft een potentiële capaciteit van 120.000 elektrische motorfietsen per jaar. Momenteel worden ongeveer 700 exemplaren per maand gebouwd.

Op het uiterlijk en de techniek van de C6 rusten inmiddels meer dan 45 patenten. Zet hem naast Honda’s 218 kilo zware en 50 kW sterke WN7, die tweeënhalf keer zoveel kost, en het verschil kan nauwelijks groter zijn. Beauty and the Beast, alleen al wat de accubehuizing betreft. De Flying Flea is onmiskenbaar Enfield.

15,4 kW en 60 Nm

De luchtgekoelde permanent-magneet synchrone AC-motor is, net als het accupakket en de controllers, volledig door Royal Enfield ontwikkeld en gebouwd. Hij levert 15,4 kW en maximaal 60 Nm. Daarmee accelereert de 124 kilo zware C6 volgens Royal Enfield in 3,7 seconden van 0 naar 60 km/u en haalt hij 115 km/u.

Het lage gewicht is mede mogelijk gemaakt door het relatief kleine 3,91 kWh, 101,9 volt lithium-ion accupakket. De opvallende, in de windtunnel ontwikkelde magnesium behuizing bevat 224 cilindrische Samsung-cellen. Die worden na een CT-scan met een laserlasproces verbonden en vervolgens zorgvuldig thermisch geïsoleerd.

Een kleinere accu beperkt onvermijdelijk het bereik. Royal Enfield claimt 104 kilometer volgens de stedelijke WMTC Phase 1-cyclus en 81 kilometer in de extra-urbane Phase 2-cyclus. Daar staan korte laadtijden tegenover: 20 tot 80 procent duurt 65 minuten en volledig laden twee uur en een kwartier, gewoon via het stopcontact.

Tijdens onze Franse rit gebruikten we een koffiestop voor twintig minuten bijladen en tijdens de lunch volgde een langere laadbeurt. Dat werkte verrassend praktisch. Je moet alleen wel binnen tien meter van een stopcontact kunnen parkeren, want langer is de langste laadkabel die Royal Enfield levert niet. En die moet je zelf meenemen.

Girder-voorvork

De aandrijflijn en accu hangen in een exoskeletachtig frame van gesmeed aluminium. Voor zit een van de opvallendste onderdelen van de Flying Flea: een eveneens van aluminium gesmede girder-voorvork met twee laag gemonteerde Gabriel-schokdempers en 100 mm veerweg.

Achter zit een eveneens gesmede aluminium swingarm met Gabriel cantilever-monoshock, zevenvoudig instelbare veervoorspanning en 110 mm veerweg. De 19-inch gegoten aluminium wielen dragen speciaal ontwikkelde 90/90 CEAT Energy Ride EV-banden. Vooral de voorband biedt verrassend veel grip onder hellingshoek, waardoor je snelheid door de bocht kunt meenemen.

Een 260 mm voorschijf met ByBre tweezuigerremklauw en 220 mm achterrem zorgen samen met Bosch Cornering ABS en tractiecontrole voor de vertraging. De voorrem is voor normaal gebruik ruimschoots voldoende. De achterrem is nog effectiever, maar hield ik vooral achter de hand voor noodgevallen – zoals onverwacht overstekende tuk-tuks.

Remmen met het gas

Daarnaast beschikt de Flea over een slim regeneratief remsysteem. Door de gashendel in tegengestelde richting te draaien kun je afremmen en tegelijkertijd energie terugwinnen. Eenmaal gewend kun je daarmee snelheid verminderen voor een bocht of zelfs tot stilstand komen bij een verkeerslicht zonder de remmen te gebruiken.

Het werkelijke bereik hangt natuurlijk sterk af van hoe enthousiast je met het gas omgaat. Maar de Flying Flea probeert geen toermotor te zijn. Zijn opdracht is stedelijke mobiliteit met wat extra mogelijkheden buiten de stad. City Plus, weet je nog?

De Gabriel-vering is behoorlijk stevig, maar werkte verrassend goed op Indiase verkeersdrempels en gaten én Franse binnenwegen en kinderkopjes. De demping voelt goed gekozen en houdt de motor op slecht wegdek mooi in balans. Royal Enfield benadrukt de historische verwijzing van de girder-voorvork, maar belangrijker is dat hij bijdraagt aan de lichte, directe besturing en veel informatie van de voorband doorgeeft. En als het goed genoeg was voor John Britten, die een vergelijkbaar principe op zijn legendarische V-twin-racers toepaste, dan is het ook goed genoeg voor de Flea!

Vijf verschillende gezichten

Voor je neus zit een rond 3,5-inch TFT-kleurentouchscreen met smartphoneconnectiviteit, Fleaware OS en Google Maps-navigatie. Het is overzichtelijk en zelfs in fel zonlicht uitstekend afleesbaar. De vijf rijmodi verschillen duidelijk van karakter en zijn onderweg te selecteren met een draaiknop links op het stuur. Sport accelereert merkbaar harder dan Highway, zelfs in die mate dat het zowaar spannend wordt. Royal Enfields claim van 0 naar 60 km/u in 3,7 seconden lijkt mij volkomen geloofwaardig.

Daar staat sterkere regeneratie tegenover zodra je het gas sluit. Daardoor is Sport minder prettig in een vloeiende serie bochten. In Highway is de regeneratie veel minder nadrukkelijk, terwijl je nauwelijks trekkracht inlevert. City reageert rustiger, terwijl Rain de acceleratie duidelijk tempert en de regeneratie op nat wegdek prettig doseert. De vijfde stand is Custom. Matt Cardenas programmeerde voor mij zijn eigen instellingen en die bevielen uitstekend.

Goed uitgewerkt

Wat vooral opvalt, is hoe goed de gasrespons in alle standaardmodi is afgesteld. De eerste reactie vanuit volledig gesloten gas is bewust verzacht, zodat de motor niet abrupt reageert. Vooral voor beginnende rijders geeft dat vertrouwen.

Ook het koppel wordt slim gedoseerd. Je krijgt niet onmiddellijk alle 60 Nm, maar de vermogensafgifte wordt ook niet zo kunstmatig afgevlakt dat het frustrerend wordt. Royal Enfield zegt dat 85 testrijders gezamenlijk meer dan 250.000 kilometer met prototypes hebben afgelegd. Dat merk je. Dit voelt als een volwassen product dat vertrouwen én rijplezier biedt.

Een potentiële gamechanger

Ik mag misschien enigszins onbescheiden stellen dat ik op meer verschillende elektrische motorfietsen heb gereden dan wie dan ook ter wereld. Dat begon in 2010 met de Mission Motors e-Superbike. Sindsdien reed ik op iedere winnaar van de Isle of Man TT Zero, waaronder MotoCzysz en Mugen, op de Lightning LS218 en Strike, de verschillende Zero’s, elektrische BMW’s waaronder de CE-04, KTM’s e-Freeride en de Harley-Davidson LiveWire in straat- en race-uitvoering.

Kortom: ik snap elektrisch.

En ik denk oprecht dat de nieuwe Royal Enfield Flying Flea een potentiële gamechanger voor de elektrische motormarkt kan zijn. Dit zou weleens de motorfiets kunnen zijn die potentiële klanten over hun weerstand – oké, vooroordelen! – heen helpt en elektrisch rijden een kans laat geven.

Of je hem nu kiest in Flea Green, Storm Black of Parchment White: de Flying Flea ziet er net zo aantrekkelijk uit als hij leuk is om te rijden.

Mijn langere rit in Frankrijk heeft die overtuiging alleen maar versterkt. Dit is een toegankelijke, aantrekkelijke en goed doordachte motorfiets die dynamisch weet te boeien en gebruiksgemak met praktische bruikbaarheid combineert. Bovendien geeft zijn eigenzinnige uiterlijk hem precies de sterke identiteit die belangrijk kan zijn om voet aan de grond te krijgen.

De prijs is aantrekkelijk. Wanneer Royal Enfield hem lokaal goed in de markt zet, denk ik dat de Flea een belangrijke speler kan worden in een elektrisch motorsegment dat eindelijk serieus zou kunnen gaan groeien, nu ook Honda is ingestapt. Royal Enfields City Plus-filosofie kan de C6 daarbij onderscheiden van zijn concurrenten.

We zullen zien….