Test: Honda CB600F Hornet

En dat terwijl we eigenlijk nog lang niet moe zijn van het uiterlijk van de laatste Hornet. Nou zijn de Japanse fabrikanten daar toch iets scherper op dan, zeg, sommige Italianen, maar goed, vier jaar is toch alweer een redelijke poos. Gewoon vernieuwen en niet zeuren dus. Was het nodig? Niet belangrijk. En dat lichten we nog eventjes toe. Als we de introductie van het voorgaande model eens teruglezen, zien we staan “In het bruisende havenplaatsje Villamoura, op een steenworp afstand van Faro, presenteert Honda haar vijfde incarnatie van de CB 600 F Hornet. Officieel de vijfde dan; sommige veranderingen waren minder drastisch dan andere. Maar geen van alle zo drastisch als deze nieuwe versie”. Met de 2011- uitvoering zijn we dus toe aan Hornet ‘Mark VI’. En wederom hebben we te maken met slechts een kleine upgrade. Onderhuids is de motor namelijk exact gelijk aan de vorige. Oftewel, ook Honda zelf geeft aan de vraag ‘was het echt nodig?’ met nee te beantwoorden. En dat heeft ook een reden.

Tekst: Vincent Burger
Fotografie: Honda

Versie 6.0

De Hornet zoals we die de laatste vier jaar hebben gekend is namelijk gewoon heel erg in orde. Dus wat zou je daar aan moeten doen? Nou is volgens sommige filosofen stilstand weliswaar achteruitgang, maar dat gaat al een stuk meer op voor de echte frontrunners dan voor de middenmoot en achterhoede. Zoals de supersports tot voor kort met een heel hoge frequentie verbeterd, vernieuwd en aangepast werden, zoveel gemoedelijker gaat het er aan toe in de naked klasse. Topvermogen is veel minder belangrijk, topsnelheid evenmin en windbescherming, eh… we hebben het hier over naked bikes. Praktisch nut en handelbaarheid staan veel hoger aangeschreven en daar was in het verleden al heel weinig over te klagen. Daar staat wel tegenover dat de concurrentie ook niet stilstaat en zij wel met andere motoren komen waarbij we een verschuiving zien richting de 800cc, maar Honda heeft gekozen hier (nog) niet in mee te gaan. Of dit terecht is zal de toekomst ons wijzen. En we kunnen ook altijd nog verrast worden door een volgende stap, waarbij Honda juist onderhuids werkt in plaats van aan het uiterlijk. Eigenlijk is dat de eerste vier maal ook al gebeurd. Maargoed, dat is nog een bijzonder grijs gebied. De Hornet was goed en is er niet slechter op geworden.

Wat is er precies veranderd? Ondanks dat de foto’s veel duidelijkheid verschaffen zullen we het verhaal nog eens de revue laten passeren. Aan de achterzijde is het oude ‘tweetraps’ idee overboord gegooid en vervangen door een zitunit die nu wel heel erg weinig om het lijf heeft. Zelfs de duohandgrepen hebben plaatsgemaakt voor stiekem weggewerkte grepen in het plasticwerk, waardoor een heel cleane achterzijde ontstaat. Parallel hieraan is ook de koplampunit aangepakt. Beide hebben duidelijk meer smoel van de CB1000R gekregen waardoor de familiegelijkenis nu een stuk duidelijker is geworden. Kijken we naar de achterzijde dan zien we dat het idee van de handgrepen daarvan is overgenomen. het achterlicht is zelfs identiek. De koplamp heeft  nu enkele stijlelementjes gekregen, maar is net een haartje slanker gelijnd. Tegelijkertijd is ook het dashboard meegenomen in deze renovatie, waarbij het nu één geheel is met de koplamp in tegenstelling tot de twee losse delen van de 2007-Hornet. Voortaan moeten we het doen met een volledig digitaal verhaal. Hierbij is de styling van de toerenteller wel redelijk ver doorgetrokken, veel meer dan een dunne balk is het niet meer. Maar de uitstraling is wel een flink stuk ‘lichter’ dan bij de oudere Hornet.

In de praktijk echter, met name in een zondvloed zoals wij die treffen in de heuvels rond Rome, is van het hele display maar weinig af te lezen. De snelheid is nog het best leesbaar; weliswaar is dit ook het meest belangrijke gegeven op een motor als deze, maar  onder deze donkere wolken vinden we door alle beslagen vizieren en water overal de afleesbaarheid van de rest nog een tikje tegenvallen. Dit wordt wel beter als de hemelsuizen zich even sluiten en de zon komt kijken, maar echt overtuigend is het nog steeds niet. Wordt het eenmaal donker genoeg om de dashboardverlichting te zien, dan zijn de meeste problemen verleden tijd. Maar dat lijkt ons niet de bedoeling; het is wel eens beter geweest.

Never change a winning team

De rest van de motor heeft wel altijd voldaan aan de verwachtingen en stelt ook dit keer verre van teleur; zelfs in de stromende regen ligt als het even kan het tempo bijzonder hoog. Indrukwekkend hoog zelfs, gezien de rust en het vertrouwen waarmee de voorrijder (gezeten op een CB1000R en dus gezegend met meer vermogen) in de peiling gehouden kan worden. Dat laatste komt overigens voor een groot deel op conto van de BT-012’s Onderschriftwaar de Hornet mee uitgerust is. Niet alleen biedt de band zelfs onder deze omstandighedenladingen grip, maar tegelijkertijd geeft de Bridgestone prettig subtiel aan wanneer het te veel zou gaan worden.Als dat al gebeuren zou. Ook als we ’s anderendaags worden getrakteerd op betere omstandigheden biedt de band ruim voldoende grip en kan er eindelijk echt gestuurd worden. En dat is dan weer een andere eigenschap van de Hornet die al lang dik in orde was.

De geometrie klopt harder dan een Hilti en dat wil toch wat zeggen. Zowel het zadel (voor de nieuwe vorm weliswaar iets herontworpen, maar slechts daar waar absoluut noodzakelijk) als de hoogte van de voetsteunen als al het andere, zoals het Honda betaamt is het gewoon perfect in orde. Met name de afstand van navel tot stuur en de breedte van de stuurhelften zijn een verademing, al begint het ‘alsof je er al jaren op rijdt’ argument nou wel eens wat dun te worden, toch is het verdorie weer waar. En dat komt dan weer doordat daar nou net niets aan gedaan is. Het voor de vorige versie geheel nieuw ontworpen aluminium ruggegraatframe houdt ook ditkeer de twee wielen op vaste afstand van elkaar en is daarbij precies stijf genoeg om je ab-so-luut niets te laten merken. Zelfs over de rijkelijk aanwezige gaten in het asfalt rijdt de motor zo goed als onverstoorbaar door, al moet de vering dan wel hard werken. Toch is het op zijn taak berekend en sta je met bijster weinig te wensen aan het eind van de dag weer voor je hotel. En dat geldt ook voor de remmen; voorzien van abs spelen ze al een goede rol in de regen, het systeem werkt

bovendien goed genoeg om je niet in de weg te zitten. Mocht het al in werking treden, dan gebeurt dat uiterst soepel en niet storend. En jawel, ook dat was natuurlijk op de vorige al dik in orde.

Enige punt waar de CB het zou kunnen afleggen ten opzichte van de concurrentie is de vermogensafgifte, maar dan alleen omdat die concurrentie inmiddels meer en meer vermogen ten strijde brengt. Op zich is er met de viecilinder namelijk niets mis. De motor is inmddels zodanig gefinetuned dat je –voor een 600je- een erg lineaire vermogensafgite hebt waarbij je niet noodzakelijk bovenin hoeft te zijn om er het uiterste uit te halen. Vandaar ook dat de toerenteller lang niet zo belangrijk is; gewoon op gevoel kom je al een heel eind. Onderin is al meer dan voldoende vermogen beschikbaar om je leuk vooruit te sturen en je hebt niet snel het idee ‘m te moeten uitmelken voordat je in de echte powerband komt . Dat is wel eens anders geweest. Maarja, het is natuurlijk wel ‘maar een 600je’ dus snel zul je niet overrompeld worden door ladingen vermogen. Al is dat een gevolg van de verwennerij die we inmiddels zo gewend zijn van kanonnen die achteloos het dubbele vermogen te berde brengen. Bovendien, je kiest er voor. De reden dat deze klasse zo populair is, is onder meer juist de afwezigheid van potentieel gevaarlijke hoeveelheden vermogen of een al te scherpe gasreactie. Handelbaarheid is nog steeds het sleutelwoord en daarvan loopt de Hornet dan ook over. Weer of geen weer.

Conclusie

Honda geeft het zelf ook toe; de nieuwe Hornet heeft een nieuwe jas. Daaronder is het nog steeds dezelfde Hornet als hiervoor. Maar is dit kwalijk? Niet als je bedenkt dat er maar weinig noodzaak was voor een nieuwe Hornet. De oude deed alles al precies naar wens, had je nog eisen dan was er wel een ander model wat beter aan de wensenlijst voldeed. Simpel en doeltreffend. Met de nieuwe Hornet heeft Honda een keurig voorbeeld gegeven van ‘behoud het goede, verander dat wat nodig is’ en al loopt de fabriek daar misschien toch al op vooruit, bedenk dan dat deze motor wordt ontworpen en gebouwd in Italië en men daar iets modegevoeliger is dan hier. En dan heb je dus sneller een nieuwe jas nodig. Niet omdat je oude niet meer deugt, gewoon om vooraan te blijven lopen.

Strakker uiterlijk, zelfde prestaties, absoluut probleemloos

Afleesbaarheid display, niks te zeuren voor journalisten

Technische gegevens