Reportage: Hell’s Race, speedway in Lelystad

Tekst & Fotografie: Vincent Burger

Laagdrempelig racen

Maar goed, het is wel de customscene die hier goed debet aan is. Met evenementen als Dirtquake en alle noembare andere evenementen, de sprintraces van de Sultans of Sprint (en overige) als tegenhanger, is het gewoon een eenvoudige evolutie: je hebt een motor, dan moet er ook mee gereden worden. En dat kan, nu, hier. Neem een stuk land, vlak dat uit, gooi het vol met zand of gravel en je hebt al snel een En zo sta je oog in oog met een onbetaalbaar mooie klassieke Indian....baan die goed genoeg is voor een flink portje flat tracken. Geluidseisen? Niks mee te maken. Straatlegaal? Welke straat? Het is die laagdrempeligheid die het zo eenvoudig maakt om elke, letterlijk elke, motor die ergens in een hoekje in de schuur staat, even stofbestendig te maken, te ontdoen van alles wat er af vallen kan en mee aan de start te verschijnen. En de resultaten mogen er nog steeds zijn.

Zie het als een evolutie. Nadat iedereen, of nouja, ‘iedereen’ dan, zich een project heeft toegeëigend en daar vol enthousiasme een machtig mooie custom van heeft gemaakt in de stijl die op dat moment gangbaar is, nadat de ‘lamaarzien’ meetings als Gentlemen’s Ride, Wheels & Waves of Glemseck 101 gemeengoed zijn geworden, is het nu tijd er iets mee te gaan doén. Een motor bouwen is één, er mee rijden twee, er mee racen…. drie.

Maar we gaan niet gewoon racen. Welnee, dat zou niet genoeg fun zijn. En het moet toch wel vooral leuk blijven. Daarom hebben de initiators van dit evenement, dat nu voor het tweede jaar is overgewaaid uit België (what else?) bedacht een speedwayrace te organiseren. Oftewel: flat track…. Want dan past het tenminste naadloos. De drempel moet laag blijven, dus zijn er ook voldoende klassen in het leven geroepen, inclusief twee newbieklassen. Dat betekent dus: gewoon meenemen wat je hebt, inschrijven en rijden. Geen moeilijk gedoe, de baan op met dat hok! Natuurlijk zijn er ook wel zwaardere en iets meer professionele klassen, Wat nou multimedia communicatie, GPS en bluetooth? Stukkie tape, werkt primamaar de opbouw is heel natuurlijk en sluit mooi op elkaar aan. Beetje voor elk wat wils en dat is precies waar het om gaat. Net als bij de eerder genoemde meetings hangt er een sfeer van ‘maakt niet uit waar je mee rijdt, iedereen is welkom’ en dat lijkt goed te werken. Want uiteraard zijn er ook de meer serieuze deelnemers die bijvoorbeeld op flink verbouwde crossmotoren rijden, zo’n beetje het beste idee voor deze omloop. En uiteindelijk zijn er natuurlijk ook de Flat Track specifieke machines, aangedreven door Harleymotoren, zoals het hoort. Uiteindelijk staat er een startveld variërend in prijs van 150 eu voor een Loop-of-sloop motor, tot echt-veel-geld-ertegenaan full spec en gloedjenieuwe verbouwde Indian Scout. En alles ertussenin.

Spektakel

Wie er meerijdt? Geen idee. Dat is ook totaal niet belangrijk, iedereen die hier vandaag komt, komt voor het spektakel. Voor het aanmoedigen en voor gewoon een leuke dag. Met races van vier ronden per keer gaat het ook allemaal vliegensvlug en is het alweer voorbij voordat je het weet…. Effe een nieuw streepje, klaar voor de volgende raceEn tijd voor de volgende. Met een klein beetje venijn op het eind, maar dat komt pas veel later.

Eigenlijk bestaat het evenement uit twee dagen; alle deelnemers hebben al een dag training achter de kiezen als zondag Raceday begint. Toch wel zo handig, als je in de rookieklasse meedoet en je dus eerst zult moeten uitvinden hoe het allemaal in z’n werk gaat. Natuurlijk gaat het om het laagdrempelige karakter en natuurlijk kun je gewoon als de vlag valt los gaan en je rondjes rijden. Kom je nog een heel eind mee ook, maar uiteindelijk wil je ook kunnen driften. En al heeft niet iedereen daar pakken ervaring mee, het is een heel simpele kwestie van snelheid, aftasten en uitproberen en opeens gebeurt het vanzelf. Voorremmen zijn uit den boze, maar achter zul je blij zijn dat je er eentje hebt. Het werkt nou eenmaal net even anders, terugschakelen zoals in Supermoto gebeurt niet, dus je zult het achterwiel op een andere manier naar Lig je lekker te liggen, steekt er ineens een motorfiets over!buiten moeten krijgen. En daarna daar zien te houden, wat een combinatie vraagt van lomp veel gas, een beetje timing en een heleboel body language. Hoe zeer de coureurs dat onder de knie hebben is eenvoudig zichtbaar en wordt naarmate de dag verstrijkt alleen maar spectaculairder.

Toch sluipt ook hier het fanatisme binnen. Groot verschil met een jaar geleden is het grotere aandeel ‘serieuze’ deelnemers. Met een propere crossmotor, voorzien van andere banden en een licht aangepaste geometrie, is het startveld in de Pro klasse goed gevuld. Maar ook nieuw zijn de minibikes, 125cc crossmotortjes, inclusief de standaard noppenbanden. En hoewel het hier nagenoeg alleen maar standaardmotoren betreft, is de inschrijving nog steeds vrij en dus staat er ook zomaar een verbouwde Tomos tussen. Waarom ook niet? De dappere bromfiets (met 125cc Honda blokje) is

elke race nagenoeg of geheel laatste, maar dat doet niks af aan het plezier van de rijder. Racen is racen, tracktime is tracktime.

Maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de oude rotten. De ‘zonde man!’ machines die minstens zo fanatiek meerijden. Heb je toevallig nog een oldimer staan die niks meer opbrengt? (Oke, de waarheid daarvan valt te bezien…. Een mooie oldtimer is altijd wat waard…voor de juiste persoon) Een oude Monster waar je wat leuks mee wilt doen? Een overblijfsel van de Zwarte Cross? Neem mee, schrijf in en knallen maar.

En zo geschiedt, meermalen. De tactieken verschillen per rijder, soms ook per klasse. Want waarom zou je je beperken tot één klasse als je er meer mee kunt rijden? Ook dat gebeurt. En naarmate de dag vordert, wordt er alleen maar fanatieker gestreden, met het bijbehorende spektakel. Het begint met een lowsider, dan nog een, dan een iets snellere, totdat het uiteindelijk onvermijdelijk wordt: een schuiver, een achtervolger die er te kort achter rijdt, een spectaculaire crash. Riders ok, even afstoffen en weer door.

Bijzonder geslaagd

Na een kleine dag speedwaykijken denkt iedereen het spelletje wel een beetje door te hebben. Dan ken je de deelnemers een beetje, weet je wie snel is en wie niet en kun je een goede inschatting maken. Maar dan komt de verrassing: de finales worden niet over zes, maar over acht ronden verreden.

En dat blijkt moeilijker dan je zou denken. Meerdere keren lijkt een race bijna gereden als de extra afstand alsnog de beoogd winnaar de das omdoet. Opvallend eigenlijk, maar een klein foutje is snel gemaakt en heeft soms grote gevolgen; foutjes die in een anderhalf keer langere race ook anderhalf keer vaker kunnen voorkomen en dat is precies wat er gebeurt. Zelfs in de finalerace, bij de pro’s, is de winnaar pas degene die aan het eind van alle ronden als eerste over de streep komt. Maar een spektakel is het sowieso.

Voor een tweede keer kan de Hell’s Race terugkijken op een bijzonder geslaagd evenement, eentje die alles wel zo’n beetje goed doet: eenvoudig vertier, laagdrempelig voor deelnemers, spektakel, een heel erg goede sfeer en duidelijk groeipotentieel. Als hier meer mensen lucht van krijgen, kan het nog wel eens heel wat worden.

That's a wrap folks! See you again next time!