Dé Roadtrip
Dat is dan ook precies wat wij van plan zijn. Met een kleine verzameling journalisten uit Neder- en Belgenland, twee ‘press officers’, twee Ducati’s en drie Audi’s is de bonte stoet compleet en k
laar om als een stel hedendaagse Hannibals de Alpen te trotseren. Goed, we hebben geen olifanten, maar opgeteld is de hoeveelheid pk’s meer dan voldoende compensatie voor slechts zes man. Het is inderdaad een gecombineerde tour, voortgekomen uit het simpele feit dat Ducati en Audi samen ‘iets’ hebben. En voor ons als voordeel dat we ons niet al te druk hoeven te maken voor zes dagen kleding, waaronder een raceoverall, zwembroek, verschoning en gelegenheidskleding op een motor te hoeven vastsjorren. En we kunnen nog eens afwisselen. Niet wat je zou willen horen van een bikkelharde motorrijder misschien, maar geef toe, het maakt het leven toch een stuk aangenamer.
Zeker als je leert dat het in autoland al precies zo werkt als in motorland. Dus als we het gewoon vinden een Panigale te kunnen testen, is het voor autojongens minstens zo normaal een RS6 aan de tand te kunnen voelen. De importeur bepaalt wat hij meeneemt en dit weekend waren “toevallig” de RS6, RS Q3 en S1 niet ingeboekt. Net zoals de Multistrada en Diavel die uit Nederland meegingen. De Multi bovendien uitgerust met navigatie, voor als ik de terugweg alleen af zou moeten leggen over een paar dagen. Voor nu slikken we bij Ducati Luik de laatste espresso weg, ritsen het pak dicht en ‘Andiamo!’ vangt de reis aan. Er wacht een hotel aan de oevers van het Comomeer, negenhonderd kilometer verderop.
Tekst: Vincent Burger
Foto's: Vincent Burger, Jeroen Peeters
Is het nog ver?
Van alle Ducati’s is de Multistrada vanzelfsprekend de uitgelezen keus voor dit avontuur. Uit eerdere ervaringen weten we dat de motor alles in huis heeft voor een flink aantal kilometers in korte tijd: comfort, zithouding, windbescherming en 150 pk… tel daarbij koffers en een recente upgrade en je zit geramd. Bovendien is een Multi ook perfect om eventueel een bergpad mee aan te vallen of zelfs een circuit, mocht het nodig zijn. De motor mag dan iets getweakt zijn, in grote lijnen is het nog altijd de Multi zoals we ‘m kennen. Maar dan met LEDverlichting, fancy vering en een nog eenvoudiger te bedienen ruitje. Dankzij een nog ingenieuzer systeem is de stand van de ruit nu – rijdend – met één hand aan te passen en dat zal later zeer nuttig blijken. Maar eerst zullen we er de sokken in moeten zetten. Dat lukt aardig, n
a België is al snel Luxemburg aan de beurt voor een scheerbeurt en snel daarna rollen we Frankrijk binnen.
Nou is het wel juli en dat is het in ons land ook al… daar komt geen verandering in totdat we op onze bestemming in het zwembad liggen en dus valt elke stop ten prooi aan een plundertocht van de drankkoeling van het benzinestation. En die zien we geregeld; elke 250 kilometer is het óf de Diavel, óf de Multistrada die als eerste aangeeft aan de kant te moeten. Inderdaad: het varieert. Heeft nog het meeste te maken met de manier van gasgeven en de mappingkeuze, gek genoeg. Of ‘gek’, eigenlijk niet. Met slechts maximaal 100 pk uit een blok dat veel meer kan leveren spreekt het voor zich dat er zuiniger met de benzinevoorraad omgesprongen wordt dan als je voor de 150 pk-modus (162 in het geval van de Diavel) kiest. En aangezien er niet gesprint hoeft te worden en 100 pk wel genoeg is om de motoren tot ver boven onze kruissnelheid te krijgen gaan beide motoren in ‘urban’ modus en rekken we de komende tankpauzes met tientallen kilometers. Minder spannend, maar wel zo efficiënt.
Niet gedacht dat een Diavel zo close zou blijven met de Multi trouwens. Maar ze delen wel een motorblok en blijkbaar doet de tankinhoud de rest, gecombineerd met de aerodynamica. De Diavel mag dan naked zijn, qua frontaal oppervlak is er ook een fors kleiner profiel. Toch zit de dikke dragracer helemaal zo gek nog niet; waar de Multistrada nog wat turbulentie heeft is de windtoevoer op de Diavel recht en ongestoord. Alleen zou je na verloop van tijd toch wel snakken naar een setje highway steps, geloof het of niet. Voor lange ritten breekt de plaats van de voetsteunen je toch wat op.. een kwaaltje dat niet meer voorbij gaat ook, de rest van de dag blijf ik last houden van mijn knie. Niks ten nadele van de motoren overigens, dat is een persoonlijke kwaal die zeker met een intense paar motordagen weer de kop opsteekt. Net als een houten reet bijvoorbeeld, we weten allemaal hoe dat aanvoelt. De creativiteit neemt de overhand, de hoeveelheid manieren om op een motorfiets te zitten groeit gestaag.
Rare jongens, die Zwitsers
Met een doel aan de oevers van een van de bekende meren ligt het voor de hand de route via Zwitserland te nemen. Kortste weg en zo, dus logische keus. Bijkomend voordeel is dat het uitzicht nog eens wil veranderen. Na een paar uur bijzonder eentonig landschap in Frankrijk is het g
Waarom we zo graag naar het WDW wilden gaan?
Wat denk je zelf, voor de motoren natuurlijk...edaan zodra we de grens over rijden. En hoewel de gemiddelde snelheid ook dramatisch daalt –hier wil je écht geen snelheidsboete krijgen- is dat allesbehalve een straf. Alsof hier ergens een ‘landschaps-universiteit’ zou liggen, zoveel elementen die we alleen maar kennen uit computergames en heel veel films zijn hier doodnormaal. Zelfs het ‘verlaten huisje op de bergwand, idyllisch vergezeld door een brug voor de deur over een lopende waterval’ zien we niet één, maar zelfs meerdere malen. En als de avondzon dan ook nog de eerste besneeuwde bergtoppen streelt is het plaatje compleet: de ansichtkaart is een Zwitserse uitvinding, dat kan niet anders.
We hebben allemaal wel eens zo’n momentje gehad dat we even de aandacht een beetje laten verslappen. Sommige mensen weten helemaal weg te zakken, maar die duiken dan meestal in de krant weer op. Een dipje dus, hoe langer de trip hoe groter de kans daarop. Zeker door Frankrijk, maar dat hebben we inmiddels achter ons gelaten. De aanwezigheid van een sterk veranderend landschap is in dergelijke gevallen toe te juichen en dus vinden we het hier fantaaasties. Er is alleen nog één obstakel dat vooraf toch enige zorg inboezemt: de Gotthardtunnel. Zeventien kilometer zwaan-kleef-aan achter elkaar rijden, vast tempo, totaal geen visuele input en uiteraard een paar spookverhalen van andere pagina’s in een krant uit een ver verleden. Als dat maar goed gaat dan… een totaal ongegronde vrees overigens, want behalve zeventien kilometer geklier van zes reisgenoten en hun machines – tunnels en motoren zijn altijd een succes, dat houdt niet op als er een V8 meerijdt – trekt nog iets anders de aandacht: de temperatuurindicatie op het dashboard en de hoogteindicatie op de Garmin. Beide weten namelijk van geen ophouden en blijven maar klimmen. D
at het warm is in de tunnel is snel duidelijk, maar de temperatuur blijft pas stilstaan bij een astronomische 38 graden. De hoogtemeter maakt het nog bonter en beweert stug dat de uitgang aan zuidzijde van de tunnel op negentienhonderd meter hoogte ligt. Zo leer je nog eens wat.
Eenmaal de tunnel verlaten verandert het uitzicht opnieuw dramatisch: hier begint Italiaans Zwitserland en dus zijn in één klap de borden, het klimaat en de bouwstijl Italiaans. Nog honderd kilometer verderop passeren we de grens met het werkelijke Italië en dat is tegelijk het einde van de snelweg voor vandaag: de resterende kilometers moeten zoals alle in deze regio binnendoor worden afgelegd. Romantisch genoeg zien we bij de grens ook de allerlaatste zonnestralen verdwijnen en moeten we de laatste veertig kilometer in het donker afleggen. Met de typisch Italiaans verlichte wegen een zegen met een getint vizier, maar daar biedt de ruit van de Multistrada uitkomst. Een uurtje later bieden een gedekte tafel, een douche en een bed de langverwachte opluchting. Negenhonderd kilometer op dit tempo, dat was geen slecht dagje. En met het vooruitzicht de terugreis geheel of bijna alleen af te moeten leggen een mooie score. Dat komt wel goed.
Denk je dat je er bent...
Dit willen we zien, maar wanneer zijn we er nou eindelijk?
Die goede luim trekt de volgende morgen bij het Italiaanse ontbijt wat weg als de Garmin het volgende doel krijgt: nog vijfhonderd kilometer verderop. Dacht je dat je in Italië al bijna op je bestemming was… maar niet getreurd, tussen begin en eind liggen nog enkele leuke verrassingen. En een iets mindere: al voor vertrek wordt duidelijk dat het dragen van een raceoverall zonder rijwind een gegarandeerd recept is voor zonnesteek en uitdroging als een andere hittekwaal niet nog eerder e
en eind aan het plezier zou kunnen maken. Daar wachten we niet op en passen de outfits dus iets aan op de buitentemperatuur. Daarnaast wordt ook een stoelendans ingezet zodat alle motorrijdende reisgenoten met enige regelmaat kunnen profiteren van airconditioning in één van de volgauto’s.
Na de eerste kilometers richting Milaan worden de wegen breder en sneller en niet veel later wordt direct koersgezet naar Bologna, onze volgende stop, waar ook de lunch gepland staat. Dit wordt na een paar weinig spannende uren bereikt, waarna het eerste doel van de trip afgevinkt kan worden: de fabriek inclusief bezoek aan assemblagelijn en museum. Een must voor Ducatifans en dus zeker deze week een vaste stop voor elke Europeaan die onderweg naar Misano de Autostrada afzakt. Vanaf hier leidt onze route de heuvels in voordat we weer aansluiten op de snelweg voor de laatste etappe. Ah, de heuvels rond Bologna… bij lange na niet vergelijkbaar met Alpen of Appenijnen, m
parkeren is niet het probleem, maar zie je motor nog maar eens terug te vinden
aar het verschil is wel: heel noord-Italië is er mee bedekt en dus is het onmogelijk geen mooie, idyllisch slingerende route te vinden. En de locatie maakt het nog iets specialer, wetend dat hier alle Ducati’s van het begin tot nu hun eerste wegkilometers rijden. Hier liggen de eerste ééncilindermeters, dit is de geboortegrond van de Desmo’s en hier heeft ongetwijfeld ook de Scrambler de eerste meters buiten de poorten van het fabriekscomplex afgelegd. Behalve ons eigen reisgezelschap komen we echter weinig Ducati’s tegen vandaag, die zullen ongetwijfeld de doorgaande route naar het strand gekozen hebben. Na nog een kleine verfrissing kiezen wij dan ook maar voor die optie, vandaag willen we voor het vallen van de avond arriveren. Onderweg passeren we nog een perfect voorbeeld van wat Italië zo aantrekkelijk maakt voor auto- en motorliefhebbers: ooit een Maserati lijkwagen gezien? Over reizen in stijl gesproken.
De resterende kilometers op de navigatie slinken gestaag, totdat eindelijk de verlossende aanwijzing komt ”Neem de afslag”. Voor de laatste keer de truc met tolpoort, handschoenen en creditcard en nog een klein aantal kilometers later rijden we dan eindelijk op de belangrijkste ader van het dorp: Riccione, hier moet ons hotel ergens liggen. En al verwacht je als reiziger toch een paar blikken van omstanders en overige verkeersdeelnemers, de enige blik die ons misshcien gegund wordt is die van meelij met onze veel te conservatieve outfits. “je zult het wel warm hebben”. De bonte stoet wordt niet eens opgemerkt. Hier rijdt iederéén Ducati of Audi. So what? Maar we hebben het gehaald, hoe sneller we kunnen inchecken hoe beter. Een douche is nog nooit zo welkom geweest.
Was getekend: uw (opgefriste) reisgezelschap
Bienvenuto!
Hoe mooi het uitzicht van een ontbijtzaal op de bovenste verdieping ook mag zijn, vandaag staat geheel in het teken van ons uiteindelijke doel: twee volle dagen WDW. Veel meer tijd dan een snelle kop koffie, een sapje en een laf droog broodje gunnen we onszelf dan ook niet: we moeten zo gauw mogelijk richting circuit. nou zijn we hier al eerder geweest en weten dus de weg, ook als dat niet zo was hadden we het makkelijk gevonden: een paar kilometer parallel aan het strand rijden en dan één keer rechtsaf, meer is er niet nodig. Samen met nog enkele duizenden Ducati’s die ook allemaal dezelfde kant op willen is een route in elk geval niet nodig. Het programma staat barstensvol en begint gelijk goed: de speciaal voor de Benelux bezoekers georganiseerde ‘Red Snake’, een gezamenlijke euh.. intocht op het terrein, moeten we direct laten schieten omdat wij met z’n drieën op tijd moeten melden voor, jawel, een circuitsessie. En dus hervinden wij ons na een snelle omkleedklus achter in Ducati Nederlands servicetruck in vol ornaat rennend richting pitbox voor nog wat formulierenwerk. Tussendoor schiet me de gedachte te binnen dat het concept ‘mazzel hebben’ rijp is voor een nieuwe definitie. Circuitrijden is leuk, maar bij deze temperaturen in je raceoverall moeten wachten kun je met de beste wil geen mazzel noemen. En dan te bedenken dat het nog vroeg is... ‘mazzeltje’, ja.
Terwijl een monteur nog even de bandenspanning van onze motoren (cursusmachines van de DRE) nakijkt komt de vorige sessie binnen. Een Superleggera maakt zich los en rijdt door richting onze pits waar de motor geparkeerd wordt. Flink verhit zet de coureur de motor neer en neemt zijn helm af. Ach kijk nou, meneer Domenicali himself. Of hij nog tips heeft? “De baan ligt er perfect bij, dat is geen enkel probleem. Maar die motor, man! Ik heb eerst een rondje op de 899 gereden en dat was best leuk, -toffe machine, daar ga je veel plezier me hebben- maar dan die Superleggera! Man, wat een ding. Werkelijk óveral wil het voorwiel omhoog en laat ik het zo zeggen: die rechte stukken worden ineens wel héél erg kort. Wat een ding”!
Goed, de baan ligt er oké bij dus. Inrijden zal ook niet echt heel hard nodig zijn waarschijnlijk, het asfalt ligt al aardig te bakken en na een verkenningsronde zullen de Supercorsa’s van de 899 ook wel lekker sudderen dus zodra we de weg denken te weten kan het gas erop. Daarbij ontpopt Misano zich toch een verrassend baantje. Laatste keer dat ik hier reed ging het nog andersom, dus behandelen we de baan maar als volledig nieuw. Maar dan met een twist, want we weten dat het in de oude configuratie echt fantastisch klopte. Dat doet het nu echter nog steeds en laat de baan vlot in de juiste categorie vallen: gemakkelijk snel te rijden, moeilijk heel snel te rijden. Hoe hoger het tempo, hoe meer je vooruit zult moeten denken. Series bochten worden een vloeiende combinatie met bijbehorende lijn: wat eerst nog eenvoudig snel leek kan nu plots een heel andere uitkomst krijgen; stuur je de eerste bocht verkeerd in, dan heb je daar de volgende zoveel bochten last van en daarmee het rechte stuk wat erop volgt. Ondanks de forse breedte van het asfalt dus toch meer dan een uitdaging. En ruim voldoende inhaalopties, dus is het niet vreemd dat dit circuit op veel bijval van coureurs kan rekenen. Wat ook opvalt: het is minder verstikkend heet dan vooraf verwacht. Tijdens het rijden ben je sowieso wel hard bezig je pak vol te zweten, dat is een gegeven. En daar voegt de buitentemperatuur dan ook weinig meer aan toe. Het is pas nadat de vlag gevallen is dat er véél vocht moet worden aangevuld. Het is gedaan, de overall kan weer uit, de rijders aan het infuus, in een ijsbad of anders gekoeld. Welkom op het WDW.
