Vette pret
Vette Pret
Een Aprilia RS 125!was dat niet zo 'n licht tweetakkie? Zo'n racereplica voor stoere jongetjes die eigenlijk het bromfietstijdperk nog niet ontgroeid zijn maar dankzij een rijbewijs ineens met m éér dan 50 cc over straat kunnen? Of, anders gezegd, zo'n apparaat wat je vooral als 'leuk voor erbij ' moet zien, want een échte motor kan je het niet noemen…. En bovenal: Is dat niet onwijs achterhaald? Heel kort gezegd: Ja, Ja, Ja en absoluut Nee. Ja natuurlijk is het een klein opgefokt ding dat je acties laat uithalen die je met een ander soort motor niet zou durven bedenken, maar nou en? Sinds wanneer is het verboden meer dan een voorgeschreven hoeveelheid lol te beleven? Eén van de duidelijkste dingen waar een 125
niet
voor gebouwd is, is wel het stellen van dergelijke vragen. Gáán moet je! Gas! Nadenken doe je thuis maar, nu moet je knallen, anders ben je je plek kwijt. Achterhaald? Belachelijk…onmogelijk zelfs! Pret verjaart niet. Maar dat neemt niet weg dat het anno 2006 niet gebruikelijk meer is om nog een tweetaktmachine op de markt te zetten. Je hebt het over een nichemarkt en dus over niet al te grote hoeveelheden, dus je moet wel redelijk zelfverzekerd in je schoenen staan om dan toch een nieuw model te ontwikkelen. Daarnaast wordt het dankzij steeds strenger wordende emissie-eisen steeds moeilijker gemaakt iets van een lekker lopende motor te ontwikkelen, en helemáál als het om een lichte tweetakt gaat. Het ding moet immers nog wel vooruit kunnen komen; minstens zo hard als zijn voorganger, liefst een tikje harder. Dat rijmt slecht met woorden als 'katalysator'…om er maar eens een te noemen. Desondanks heeft Aprilia die uitdaging aangenomen…..en met resultaat.
Tekst: Vincent Burger foto"s: Aprilia
