Test: KTM RC 8C Gen.2

Het is alweer een tijdje geleden dat ik voor het laatst met een tweecilinder KTM op een circuit heb gereden – helemaal terug in 2011 op de Red Bull gesponsorde RC8R van Martin Bauer die het Duits Superbike kampioenschap IDM dat jaar domineerde, met teamgenoot Stefan Nebel op de derde plaats. Dat was een belangrijk moment in de geschiedenis van de offroad specialist zich in de wegrace motorsport op gelijke hoogte te zetten als Honda, Kawasaki, Yamaha en Ducati. KTM liet daarmee zien dat oranje een kleur was waar rekening mee diende te worden gehouden.  

De kans om als één van de slechts twee gelukkige journalisten te worden uitgenodigd om samen met de 30 bevoorrechte eigenaren van de nieuwe RC 8C versie 2.0 op het circuit van Valencia te rijden (lees dat verhaal) tijdens hun eerste kennismaking met de blind dates waarvoor ze zes Als je zegt Ready to Race te zijn, dan ben je dit eigenlijk wel aan je stand verplichtmaanden daarvoor serieus veel geld op tafel hadden gelegd, was voor mij ‘back to the future’, nu KTM zijn wegrace-mojo heeft herontdekt en weer een klein deel van z’n enorme R&D capaciteit besteedt aan het ontwikkelen van wegracemotoren voor klanten. Zij het in dit geval slechts een handjevol gelukkige klanten met een snelle internetverbinding, die hun kans een iconisch stukje Oostenrijkse motorkunst te bezitten met beide handen namen. 

Het was voor mij ook de gelegenheid om de cirkel eindelijk rond te krijgen, door met een product van Krämer Motorcycles te rijden. Het was namelijk 12 jaar geleden dat ik Markus Krämers werkplaats in een bescheiden omgebouwde koeienstal bezocht, waar hij als KTM R&D medewerker in zijn vrije tijd werkte aan zijn eigen Supermono R&D project, maar ik tot op heden niet in op een van zijn vele uitnodigingen in had kunnen gaan om een van zijn vele fietsen te rijden. Was het wachten de moeite waard? Zeker wel!

Tekst: Alan Cathcart
Fotografie: Marco Campelli

Extreem

Als ik in de pitstraat van het circuit van Valencia plaats wil nemen op de RC 8C voor mijn eerste van in totaal zes 20-minuten sessies op een zonovergoten Spaanse lentedag, heb ik bijna de neiging om een keukentrapje te vragen, zo hoog als het zadel is. Nu ben ik inmiddels wel gewend om behoorlijk extreme GP-machines te rijden, maar deze leek een beetje over de top. Maar om dat te compenseren in de zoektocht naar comfort en rationaliteit was het gemakkelijk om de meervoudig instelbare voetsteunen en clip-ons aan te passen,
Mogen tegenwoordig niet meer ontbreken: winglets. Achterlicht is verplicht in de racerij

Het beste van het beste uit huize WP

De in de racerij bekende knoppen aan het stuur om alles mee in te stellen. Klinkt donders, trouwenszodat je je meteen thuis voelt op de fiets. Met een lengte van 1.80 mtr leek de fiets voor mij op maat gemaakt,een sentiment dat door alle eigenaren die ik sprak werd gedeeld, ongeacht of ze nou groot of klein waren, slank of, erm… iets minder slank. KTM en Krämer hebben er op onwaarschijnlijke wijze een echt toegankelijke motor van gemaakt. Van het dozijn eigenaren dat ik sprak klaagde niemand erover zich niet comfortabel te voelen op hun fiets. Met een wielbasis van 1.400 mm is de RC 8C absoluut rationeel in afmeting (daar is dat woord weer) en tevens, zo zal ik later ontdekken, bepaald makkelijk in bochten.

Als de 889cc paralleltwin tot leven is gebracht klinken prachtige donderklappen uit de Akrapovic pijp. Dankzij de 75° offset van de krukas klinkt ‘ie als een V-twin, alleen niet zo diep en donker als een échte 1.200cc 75° V-twin RC8. Het geluid bracht me echter wel terug in de tijd, naar de periode meer dan 25 jaar geleden dat ik zoveel plezier en succes beleefde op de Yamaha TRiXi, de eerste moderne paralleltwin TRX850 ProTwins motor die ik racete voor Yamaha Europe, met 270° krukas – vergelijkbaar met een 90° V-twin. De TRX bood het beste van beide werelden, de compacte massa van een paralleltwin creëerde betere stuureigenschappen ten opzichte van Kijk, zo'n R6 of R1 in racetrim is leuk, maar dat is niets vergeleken bij een fiets die puur en alleen voor het circuit is ontwikkeld. Zou best navolging mogen krijgeneen 90° L-twin Ducati waarvan de gewichtsverhouding meer op het achterwiel lag, maar met de extra tractie van een V-twin dankzij die verzette kruktap. 

De KTM RC 8C komt rechtstreeks uit dezelfde box, compleet met een nuttige naar voren gerichte gewichtsverhouding van 54/46%, dat je uitnodigt om de bochtensnelheid te verhogen in de vele derde-versnelling bochten – maar dan alleen na jezelf ervan te hebben vergewist dat de rechterkant van de Pirelli voorband daadwerkelijk klaar voor de strijd is in de beruchte combinatie bocht 4/5 waar zovelen zijn gecrasht die dat geduld niet konden opbrengen. De Italiaanse banden die onder de Britse wielen van de Oostenrijkse racer zijn gemonteerd warmen gelukkig echter sneller op banden van elk ander merk, waardoor ik vanaf de tweede ronde al de geweldige feedback van de WP voorvork kon benutten om bochtensnelheid op te bouwen in die sweepers. 

De belangrijkste attractie van de RC 8C is echter die 889cc twin, die in het middengebied over een uitzonderlijk breed koppel beschikt met een piek bij 8.250 tpm van 98 Nm aan de krukas, en volledig verstoken van overmatige trillingen bij elk toerental, ondanks dat in de zoektocht naar verminderde massatraagheid een van de twee balansassen het veld heeft geruimd.  In combinatie met de veel lichtere krukasconstructie op deze nieuwste versie van de RC 8C twin, geeft dit merkbaar meer pit aan de manier waarop hij bij bijna elk motortoerental oppakt. Bovendien is er bovenin nog eens extra 1.500 tpm beschikbaar, dus in plaats van te moeten schakelen bij 10.500 tpm, zoals bij de Gen.1.0-versie, kun je - inderdaad, moet je – in alle versnellingen de motor hoog in toeren jagen om volledig van dat extra vermogen te profiteren.  Er is 135 pk beschikbaar bij 11.000 tpm, waarna de schakellampjes op het TFT-dashboard als een gek naar je knipperen als aanwijzing de schakelpook een tik te geven, dat ik in race-schakelpatroon had gezet. Het omzetten van straat- naar racepatroon is echter een fluitje van een cent.

Wheelie-king

Uitkomen van de langzame tweede-versnelling bocht 2, waar Valentino Rossi in 2006 zijn MotoGP wereldtitel gedag zei, pakte het KTM blok bij slechts 5.000 tpm al zeer mooi op, doordat de lichtere krukas een echte punch heeft gegeven aan de manier waarop het blok in toeren klimt. Boven de zeven mille komt het blok echter pas goed tot leven. Shortshiften bij iets meer dan dat, zoals ik menigeen zag doen en zelf ook in mijn eerste sessie deed om weer in mijn ritme te komen op een circuit
Meer dan dit is het niet, naakt

Blok levert 135 pk, da's nog mooi te mennen. Zo'n beetje alles is instelbaar, zelfs de balhoofdshoek

De voorrem is echt het neusje van de zalm. Stylema plus een 3-standen instelbare rempomp. Schijven zijn kleiner, voor minder gewicht en massatraagheid  waar ik sinds Covid-19 niet meer was geweest, is weliswaar zeer goed te doen, maar het is veel leuker en effectiever om te profiteren van dat extra vermogen dat je krijgt door de motor tot in de begrenzer door te trekken.

Jeremy McWilliams vertelde me dat hij gek is op het verlangen van deze KTM naar wheelies, maar als je je alleen maar probeert te concentreren op de Go in plaats van op de Show, zul je merken dat het anti-wheelie-programma in de Bosch ECU zijn werk behoorlijk goed doet het voorwiel aan de grond houden. Maar je moet de WP-stuurdemper nog steeds een beetje dicht houden om te voorkomen dat het voorwiel de clip-ons uit je handen slaat als je de laatste bocht voor de pits in Valencia uit accelereert.

Je kunt zien dat Markus Krämer gewend is om snel sturende Supermono-racers te ontwerpen, want zelfs met de extra kilo’s van een tweede cilinder heeft de RC 8C dezelfde wendbaarheid als de moderne eencilinders waarmee ik een groot deel van mijn latere racecarrière heb doorgebracht. Het deed me zelfs veel denken aan de MZ RennSkorpion waarmee ik in Daytona racete voor de Duitse fabriek, met zijn rechtopstaande Yamaha vijfklepper eencilinder motor. De KTM had hetzelfde gevoel tijdens het remmen, waarbij je het gewicht op de voorband zou zetten om een bocht in te remmen, terwijl het achterwiel net op het punt stond om van links naar rechts te vegend het contact met het asfalt te verliezen. De RC 8C werd daardoor weliswaar ietwat onstabiel, maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door de extra grip aan de voorkant dankzij die extreme naar vogen gerichte gewichtsverhouding. 

Tel daar de resterende motorrem bij op die door de slipperclutch wordt doorgezet en je praat over een zeer effectief pakket, waar de dubbele 290 mm remschijven voor meer dan voldoende zijn om de RC 8C hard af te remmen, edoch dankzij hun kleinere diameter vergeleken met de alomtegenwoordige 320 mm schijven die je op zoveel andere fietsen ziet die eigenlijk overbemeten zijn, een positief effect op het onafgeveerd gewicht hebben gehad, evenals op het gyroscopisch effect, Zou het niet erg vinden als de BOTT een nieuw leven in werd geblazen. Waar kan ik me aanmelden?wat heeft geresulteerd in een preciezer, scherper stuurgedrag. 

Dat is waar de RC 8C wat handling betreft echt in uitblinkt, zoals te zien is in z’n honger naar snelheid door de snelle rechts/links Champi Herreros bocht 12 knik vanuit het binnenveld naar de laatste bocht op Valencia. Ik moet je toegeven dat ik wel enkele ronden nodig had om dit in vierde versnelling te doen, zoals Jeremy McWilliams me had gezegd dat hij dat deed, zij het in eerste instantie zonder echte overtuiging. De handling van de RC 8C is precies aan de goede kant van nervositeit, dankzij die behoorlijk scherpe geometrie met een WP voorvork die onder een hoek van 23,3° met slechts 98,6 mm naloop staat, verandert de fiets haast automatisch van richting. Meer als een Supermono racer dan de ProTwins racer dat ‘ie is. Door er echt hard aan te werken resulteerde dat uiteindelijk in een redelijke imitatie van Yer Maun, het in een hogere versnelling te doen dan ik eerder had aangedurfd. Wat volledig op het conto van de fantastische uitgebalanceerde stuureigenschappen van de KTM kan worden gezet, evenals het vergevingsgezinde koppelrijke middengebied van het blok, wat me meermaals redde nadat ik in de bocht het toerental te ver had laten teruglopen, voor het uiteindelijk wél voor elkaar te krijgen. Phew!

Conclusie

Het gevoel zelf een professioneel coureur te zijn, dat is wat de RC 8C je geeft, een ervaring waarvan ik overtuigd ben dat veel eigenaren die zelf meermaals zullen ervaren terwijl ze in toenemende mate profiteren van zijn vermogen om te vergeven, maar ook om te veel te leren. Ik vermoed dat de meeste eigenaren van deze motor circuitrijders zullen zijn die er niet fervent mee zullen gaan racen - maar dat betekent niet dat ze op dit toonbeeld van performance niet zullen leren sneller dan ooit te gaan.

Hm. Als deze fiets zó goed is dat zelfs Jeremy McWilliams er eentje in zijn garage wil hebben, kan ik misschien beter gaan sparen om TRiXi in haar pensioen wat gezelschap te geven. Vraag me af of KTM binnen afzienbare tijd met een Gen 3.0-versie komt...?

Technische gegevens