Test: Honda Crossrunner

Hokjesmentaliteit, wij journalisten hebben het met de paplepel ingegeven gekregen. Wordt door een fabrikant een nieuwe motor gelanceerd, dan willen we daar maar al te graag een label aan hangen. Zodat we meteen kunnen zien voor welke doelgroep de fiets is bedoeld. Voor toerrijders de toerfiets, voor cruisers de Cruiser, voor scheurneuzen de supersports en Soms zijn simpele ideeën briljant. Soms...voor avonturiers de Allroads. Simpel, helder en overzichtelijk voor zowel motorrijder als fabrikant die daar weer op in kan spelen door in het gewenste segment zich te specialiseren.

Maar, is dat nog wel zo? Of zijn we daar niet te ver in doorgeschoten. Onderzoek leerde Honda dat buiten de fanatieke motorrijder, die precies weet wat ie wil en daar het liefst de overtreffende trap van wil hebben, er een nog veel grotere potentiële groep is die daar helemaal niets om geeft. Een groep die wél lekker wil rijden en een stoere uitstraling weet te waarderen, maar voor wie die specifieke modellen al snel als té extreem worden ervaren.

Om die – veelal slapende – motorrijder te bereiken ontwikkelde Honda de Crossrunner. Een motor met de looks van een allroad, maar waarvoor je geen trap nodig hebt om op te gaan zitten, die beschikt over een karakteristieke en potente V4, maar waarbij je niet angstvallig de snelheidsmeter in de gaten hoeft te houden, waarmee doordeweeks naar het werk kan worden gereden en  ’s weekends met moeders de vrouw achterop een leuke toertocht kan worden gemaakt. Een motor die nergens in excelleert, maar wel het beste van alle werelden heeft weten te verenigen. En daardoor wel eens de sleutel zou kunnen zijn tot het nieuwe succes.

Tekst: Ed Smits
Fotografie: Honda

Non agressieve fun

Ga er maar eens voor zitten, als motorfiets fabrikanten. Niet alleen zijn de verkoopcijfers dankzij de wereldwijde economische crisis in Europa en Noord-Amerika behoorlijk in het slop geraakt, probeer anno 2011 nog maar eens een concept te bedenken dat tot de verbeelding zal spreken. En, nog belangrijker, nieuwe doelgroepen zal aanspreken die daardoor verkopen een positieve impuls zullen geven. Dan zul je niet alleen het lef moeten hebben om buiten de platgetreden paden te treden, maar zul je bovendien enorm goed je huiswerk moeten doen om er zeker van te zijn dat dát nieuwe concept ook werkelijk een nieuwe vraag zal creëren. Dus deed men bij Honda een uitgebreid marktonderzoek, waaruit bleek dat hoewel klanten de uitstraling en het imago van adventure bikes wel weten te waarderen, voor velen de gecompromitteerde stabiliteit als gevolg van lange veerwegen, de hoge zithouding en de dual purpose banden een serieuze afschrikking is. Het onderzoek leerde bovendien dat klanten een motor willen die een unieke stilistische uitstraling heeft en fun om te rijden moet zijn, in alle condities het hele jaar door. Ofwel, een motor die nergens in uit hoeft te blinken (en daardoor op andere vlakken compromissen heeft moeten sluiten), maar wel – vanuit de bril van de fanatieke motorrijder gezien tot op zekere hoogte – overal voor kan worden ingezet.

De vele brainstormsessies die aan het ontwerp van de Crossrunner vooraf gingen hadden die gegevens dan ook als uitgangspunt. Volgens de uit Madrid afkomstige ontwerper Teofilo Plaza, die bij Honda ook verantwoordelijk was voor de afgelopen jaar gelanceerde VFR1200, werden daarbij drie doelgroepen voor ogen gehouden: de actieve enthousiaste motorrijder in de leeftijd van 25 tot 40 jaar die waarde hecht aan een lekker vermogen en gemakkelijke zithouding, de veertiger die vooral wil relaxen en veelal met duopassagier wil rijden en de nostalgische slaper in
KENMERKENDE NEUS, DIE DANKZIJ DE MEERLAGEN KUIPTECHNIEK EEN AERODYNAMISCHE WINDSTROOM MOET GARANDEREN. IN DE ACCESSOIRECATALOGUS IS EEN HOGERE RUIT OPGENOMEN

FORSE EINDDEMPER DIE HET ZICHT OP HET FRAAIE ENKELZIJDIG OPGEHANGEN ACHTERWIEL ONTNEEMT, MAAR WEL EEN FRAAIE SOUND IN HET V-TEC TOERENGEBIED TEN GEHOOR GEEFT

COMFORT OOK VOOR DE DUOPASSAGIER, MET STEVIGE EN BOVENDIEN FRAAI VORMGEGEVEN HANDGREPEN. EEN COMPLETE KOFFERSET IS -UITERAARD- ALS ACCESSOIRE LEVERBAARde leeftijd van 30 tot 50 jaar die in het -grijze- verleden motor heeft gereden en dat wel weer wil doen, maar alleen voor de lol.

Basis van de Crossrunner is de welbekende VFR800, die al sinds jaar en dag deel uitmaakt van Honda’s modellen lineup. Hoewel je de Crossrunner kunt zien als een VFR met een hoog stuur, en daarmee meteen de ideale motor is voor de toursportieveling (met nadruk op tour) voor wie de zithouding van de VFR te sportief is geworden, is de motor volgens Honda méér dan dat. Sterker, tijdens de presentatie werd door Honda veel aandacht besteed een het nieuwe X-gemarkeerde concept waarin elementen van een motorscooter, jetski en –uiteraard- motorfiets terug zijn te vinden. Zo is de kunststof afscherming van het stuur, die de motor een vriendelijkere uitstraling moet geven, van de motorscooter afgekeken, is het ontwerp geïnspireerd door de styling van een jetski en is gekozen voor een V4 vanwege het erfgoed dat Honda met de V4 heeft opgebouwd.

Ondanks dat de nieuwe Crossrunner als uniek concept is gepositioneerd heeft de fiets veel overeenkomsten met Yamaha’s TDM. Maakt de TDM gebruik van Yamaha’s unieke 270° paralleltwin die ook dienst deed in de TRX en ‘m daarom alleen al uniek maakt, hetzelfde kan worden gezegd van de 782cc VTEC V4 die de Crossrunner aandrijft. Beide motoren zijn een duidelijk voorbeeld van ‘outside the box’, hebben een opvallende uitstraling en zijn ontworpen voor op straat, waarbij een uitstapje over een gravelpad niet hoeft te worden geschuwd. De Crossrunner gaat daarbij een stapje verder door z’n méér allroad georiënteerde ontwerp en z’n méér onroad georiënteerde veerwegen. De fiets is voorzien van Pirelli Scorpion banden zoals die ook door Ducati op de Multistrada 12000 zijn toegepast,maar waarvan het profiel speciaal voor deze Crossrunner opnieuw werd ontwikkeld. IS HET EEN KEER DROOG, WORDT JE GEPLAAGD DOOR ASFALT DAT NET IN DE BOENWAS LIJKT TE ZIJN GEZET. WEET NIET WAT SLIMMER WAS GEWEESTEen gravelpad van enkele kilometers ontbrak helaas in de route waardoor we dat nu voor kennis aan zullen moeten nemen. Een uitgebreide test in eigen land zal dit uit moeten wijzen.

Om de Crossrunner z’n unieke uitstraling te geven die bovendien geen negatieve invloed op de rijeigenschappen heeft onderging het prototype meer dan 120 sessies in de windtunnel, om een windstroom te realiseren die de stabiliteit moet maximaliseren. Met als resultaat een stroomlijn die net als de VFR1200 is opgebouwd uit meerdere lagen. Zeker vanaf de buitenkant gezien ziet de Crossrunner er zondermeer stoer en gelikt uit, maar eenmaal op het zadel plaatsgenomen waren er toch zaken waar wij ons aan stoorden. Zo is de motor, om z’n goedaardige karakter te onderstrepen, voorzien van een fraaie kunststof afschermkap rond het stuur, maar ontbreekt in het neusje een afdekkap achter de koplampunit waardoor de stalen buizen van het subframe en de bekabeling het mooie beeld verstoren. Het digitale display, dat ook op de Hornet 600 en CBR600F is toegepast, is hoger geplaatst om beter in het zichtveld te vallen, maar blinkt net als bij die twee andere fietsen niet uit in afleesbaarheid. De snelheidaanduiding op zich is nog wel oké, maar wil je weten hoeveel toeren je rijdt dan zul je toch echt goed moeten kijken. Of in je hersenpan de bijbehorende cijfers goed hebben ingeprent. Ook was een versnellingsindicator een welkome aanvulling geweest.

Onding, of juist perfect compromis?

Ga er maar eens voor zitten, als ervaren door de wol geverfde motorjournalist. Jezelf in al die jaren zoveel en zo goed mogelijk getraind om goed beslagen ten ijs te komen en een motor tot op de laatste schroef te kunnen analyseren. 
Om te beoordelen of de motor hard genoeg rijdt en het vermogen op de juiste manier aan het asfalt weet te krijgen, op de juiste manier de bocht in is te sturen, met remmen het juiste gedrag ten toon spreidt en of de gekozen vering niet een klikje harderof zachter had moeten zijn. Dan mag je misschien een resultaat op papier weten te krijgen waar de specialist zijn
LINKS: HOGER GEPLAATST OM BETER IN HET BLIKVELD TE VALLEN, MAAR BLINKT NIET UIT IN AFLEESBAARHEID. RECHTS: AFSCHERMKAPPEN À LA MOTORSCOOTER OM DE MOTOR MINDER AGRESSIEF TE MAKEN, MAAR DAT GAAT WEL TEN KOSTE VAN DE BEREIKBAARHEID VAN DE VEERVOORSPANNING. EEN UPSIDE-DOWN VOORVORK WAS VOLGENS TEOFILO GEEN OPTIE OMDAT DIE DE STUURUITSLAG VAN NU 35º ZOU HEBBEN BEPERKT

DENK JE OP 'T SUPERGLADDE ASFALT UIT VOORZORG JE POOT UIT TE STEKEN, BLIJKT DE CROSSRUNNER ER NOG BETER VAN TE GAAN STUREN OOKvingers bij zal aflikken, maar hoeveel motorrijders zullen dat in werkelijkheid zijn? En, misschien nog wel belangrijker, heb je dan iets op papier waar die normale motorrijder überhaupt iets aan heeft? Niets moeilijker dan je verplaatsen in de geest van die persoon, terwijl je alleen maar hebt geleerd te focussen op details. En daarmee vergeet het grote beeld voor ogen te houden. Alleen dát al maakt het concept van de Crossrunner geslaagd, niet eerder hadden we een motor die als connaisseur bezien zo gemakkelijk was af te kraken, maar tegelijkertijd in dat grote beeld (en dus vanuit de juiste bril bezien) het perfecte compromis bleek te zijn.

Eenmaal plaatsgenomen op het zachte zadel van de Crossrunner blijkt de motor al snel zich tot een échte Honda te ontpoppen. Alsof je thuis en een oude stoel bent gaan zitten, zo vertrouwd. De fiets is gezegend met een ontspannen zithouding, waarbij de voetsteunen hoog genoeg zijn geplaatst om voldoende grondspeling te garanderen maar niet té hoog om beenruimte te kort zullen komen. Het brede en hoog geplaatste stuur ligt daarbij lekker in de hand en geeft je veel overzicht en controle over de motor. Toch is de motor niet de meest lichtvoetige motor die anno 2011 op de markt is, het relatief hoge gewicht van 240 kilo in combinatie met het hogere zwaartepunt is duidelijk merkbaar zodra de motor in bovengemiddeld tempo over de soms verraderlijk gladde, hobbelige maar wel prachtige omgeving van het Spaanse Mallorca wordt gejaagd. Qua sturen kan de fiets misschien IK ZOU TOCH ZWEREN DAT ZE HADDEN GEZEGD DAT HIER DE FOTOGRAAF ZOU GAAN STAAN. ZAL DE VOLGENDE BOCHT DAN WEL ZIJNniet tippen aan het vlotte rijgedrag van bijvoorbeeld een CBF1000, om nog maar te zwijgen van een Hornet of CB1000R, maar is dankzij zijn korte draaicirkel van 2,8 meter wel erg gemakkelijk te manoeuvreren.  Keren op de weg gaat met speels gemak, en dankzij de relatief late zithouding zal ook de kleinere motorrijder zijn voeten goed aan de grond kunnen krijgen.

Gereden in een verkeersvriendelijk tempo ontpopt de Crossrunner zich als een echte allemansvriend, maar zodra het tempo wordt opgevoerd blijkt het rijwielgedeelte snel haar grenzen aan te geven. Vooral in snelle bochtencombinaties moet de fiets met redelijk veel kracht de bocht in worden gezet en blijkt de vering een sportief rijgedrag al snel in de kiem te smoren. Crossrunner_YM11_1617Het gladde wegdek maakte de zaak er bovendien niet gemakkelijker op (met regelmaat werden we verrast door een wegbrekend voor- of achterwiel), maar dat kan de Crossrunner niet worden aangerekend. De zachte vering mag de fiets misschien lekker comfortabel maken, maar bij het aanremmen voor de bocht wil de voorkant snel naar beneden duiken terwijl de achterkant ook snel de grens van het toelaatbare heeft bereikt. NOPE... OOK HIER NIETS TE ZIENRemmend de bocht insturen is daardoor not done, evenals bijremmen in de bocht wat de motor snel doet oprichten. Beter gaat het echter zodra de Crossrunner in Supermotard rijstijl wordt gestuurd, het geeft niet alleen veel meer vertrouwen maar is bovendien (omdat de je motor onder je weg duwt) veel gemakkelijker van lijn te veranderen.

In tegenstelling tot het rijwielgedeelte, wat vanuit de sportieve bril de nodige discussies kan opleveren, is het motorblok een heel ander verhaal. Sterker, daar waar het rijwielgedeelte ons in eerste instantie niet wist te overtuigen waren we wél vanaf de eerste meters erg onder de indruk van het vermogen dat de 782cc V-TEC V4 weet te realiseren. Vanaf 3.000 toeren pakt de Crossrunner goed op, Honda Crossrunner 2011maar voor het vlotte is het beter om de digitale toerenteller beter boven het cijfer vier te houden. Om écht geweldig te worden zodra het de leds het cijfer acht weten te benaderen, de vierkleps V-TEC motor wordt aangesproken en je wordt verwend met een prachtige brul die alleen een V4 weet te produceren. Vanaf dat moment gaat de motor er in een behoorlijk vlot tempo vandoor en laat de fiets zich van z’n betere kant zien. Hoewel een V4 niet bepaald het meest economisch verantwoorde concept is (het is vanwege de complexe bouw duurder dan een V4 en bovendien minder zuinig, het gemiddeld verbruik lag volgens de verbruiksmeter op  1: 12,6), siert het Honda wel dat men de V4 in ere aan het herstellen is en maakt het de Crossrunner alleen daarom al uniek.

Conclusie

Was in het verleden alles gemakkelijk in een hokje te stoppen en daarmee helder en overzichtelijk, anno 2011 blijken steeds vaker grenzen te vervagen. Zo was de politiek verdeeld in een kamp links en een kamp rechts, kocht je vlees bij de slager en brood bij de bakker en had je een telefoon om te telefoneren en een fototoestel om te fotograferen. Simpel, helder en overzichtelijk, voor zowel klant als leverancier. Maar, tijden veranderen. In een zoektocht naar een breder Dus ik kom die bocht uitpubliek blijken linkse partijen er tegenwoordig vaak behoorlijk rechtse opvattingen op na te houden (en visa versa),zijn in de Lidl meer vakken met gereedschap en elektronica dan in een gemiddelde Karwei te ontdekken en mag je blij zijn dat je met je nieuwe iPhone überhaupt nog kunt bellen. Om de hedendaagse consument, en misschien nog wel belangrijker, dat bredere publiek, te bereiken zul je dus steeds inventiever te werk moeten gaan. Niet meer denken in traditionele paden, maar ‘outside the box’ om de klant over de streep te kunnen trekken.

De Crossrunner is het daarvan het levende bewijs, maar kan met hetzelfde gemak (en met dezelfde argumentatie) worden bejubeld en afgebrand. Bekijk de fiets als het ultieme stuurapparaat en je zult al snel teleurgesteld zijn in het zwaardere stuurgedrag met voelbaar hoog zwaartepunt, de zachte vering met lastig bereikbare instelbaarheid en het gebrek aan sensatie. Echter, bekeken vanuit de bril van de gewone motorrijder die zichzelf niet ziet als Casey Stoner in spee maar gewoon voor z’n lol lekker ontspannen wil rijden, wordt het ineens een heel ander verhaal. Dan is de fiets stoer genoeg om te prikkelen, maar niet té agressief om af te schrikken, stuurt ie goed genoeg om lekker te kunnen rijden, maar is ie niet té flitsend om als zenuwachtig en oncomfortabel te worden bestempeld en is ie sterk genoeg om lekker te kunnen rijden, maar niet té sterk om angst in te boezemen. En dat zou best wel eens de sleutel tot het nieuwe succes kunnen zijn.

Ontspannen zithouding, onderscheidend ontwerp, goede allround capaciteiten, V4

Voor sportief gebruik te zachte vering en te hoog zwaartepunt, afwerking achter koplampunit, verbruik.

Technische gegevens