Introductie: Aprilia Mana 850

Deze nieuwe Mana houdt het midden tussen de klassieke motorfiets zoals we die kennen en de scooter. Aprilia trekt alle registers open en past als constructeur van zowel race bikes als scooters bestaande technieken toe. Met daar bovenop een flinke schep gedurfde technologie, waardoor de Mana meteen een creatie wordt die zijn gelijke in motorland niet kent. Tijdens een statische kennismaking op eerdere motorbeurzen kon je moeilijk inschatten waartoe deze 850 in staat is. Je werd wel verleid door zijn knappe, vloeiende lijnen, je wist dat hij een half en een volledige automaat aan boord had, maar het is pas na een korte kennismaking dat je echt duidelijk wordt wat dit ding kan.

Hoezo scootergevoel? Door de benzinetank naar onder de buddy te verplaatsen kon datgene wat normaal benzinetank is nu worden gebruikt als opbergruimte voor bijvoorbeeld... een helm.

Aprilia heeft zijn Mana voorgesteld als een goed bewaard geheim en is daar ook in geslaagd.
Een geheim dat we zo dadelijk graag ontsluieren. Maar minstens even belangrijk is de doelgroep waarop de constructeur met zijn nieuwe mikt. Aprilia wil met deze fiets de ervaren 40 plusser bereiken. Iemand die op zoek is naar een tweewieler voor alle werk. Tijdens de week moet hij zijn gebruiker door het stresserende woon werk verkeer loodsen, tijdens het weekend mag het rijden erg ontspannen gebeuren, zelfs met een meer dan sportieve toets. Door een zadelhoogte 80 cm richt de NA zich ook tot de vrouwen.

Aprilia richt zich met de NA850 Mana duidelijk op de motorrijder die wil commuten maar een scooter nét niet vindt.

Wie eerder met een zware scooter heeft gereden zal zonder ontgoocheld te zijn vlot de overstap kunnen maken naar deze Mana. Dat is ook het geval voor diegenen die het motorgevoel willen behouden en veelvuldig schakelen niet zo meteen zien zitten. Dat Aprilia met zijn Mana toekomstgericht te werk gaat en wellicht een nieuw groep motorrijders creëert, heeft ons na een korte rij-indruk niet verwonderd. Dit is gewoonweg een veelzijdige, leuke en comfortabele motorfiets met veel meer eigenschappen dan gebreken. Een tot hiertoe ongeëvenaarde trendzetter, die wellicht navolging krijgt vanuit de hoek van de concurrentie.

Italiaanse zon, check... Italiaanse fiets, check... Italiaanse stad, check... Italiaanse vrouwen, check... dat wordt weer genieten vandaag.

Tekst: Louis Weenen
Foto's: Aprilia

Schakelwonder

Deze Mana zet de lijnen uit voor een totaal nieuw schakelgedrag op een motorfiets. Eerder had Yamaha al een ballonnetje opgelaten door zijn populaire FJR 1300 uit te rusten met een half automaat. Maar een echt succesverhaal leek het ons niet. Zeker wanneer je verrast werd door een abnormale verkeerssituatie, verloor je al snel de pedalen en snakte je naar een klassiek schakelsysteem. Intuïtief schakelen zoals met een klassieke motorfiets was aan deze speciale FJR niet besteed. Dat het anders kan bewijst deze Mana van Aprilia.

Je beschikt hier over een versnellingsbak, die zowel handmatig (sequentieel) als automatisch (fully automatic mode of autodrive) gebruikt kan worden. In de handmatige modus beschik je over een schakelpedaal, dat helemaal anders functioneert dan het pedaal dat we van de gewone motorfiets kennen. Het gebruik van een sensor met volledige computersturing zorgt ervoor dat je naadloos van versnelling verandert. Het zelfde resultaat verkrijg je door via twee knoppen aan het linker stuurgedeelte zowel op als terug te schakelen.Tijdens de korte test bleek dat de opschakelknop vervaarlijk dicht bij de claxon ligt, waardoor de collega’s en ikzelf vaak nodeloos gingen toeteren. Een euvel dat wellicht verdwijnt wanneer je een tijdlang schakelt met die knoppen. Een andere manier is je schakelgedrag aan te passen en op te schakelen via het pedaal en terug te schakelen via de knop. Die manier van werken beviel ons best.

De sequentiele bediening van de versnellingsbak. De opschakelknop zit vervaarlijk dicht bij de claxon, wat tot hilarische taferelen leidde in de straten van Turijn. Opmerkelijk is trouwens dat de bedieningsknoppen van knipperlicht en claxon zijn verwisseld ten opzichte van het Aprilia 'standaard' patroon.

Het is natuurlijk ook even wennen dat je (zoals bij de speciale FJR) niet over een koppelhendel beschikt. In totaal zijn er zeven verhoudingen in de handmatige modus en die volgen elkaar snel op. Wanneer je in een bepaalde verhouding te hoog in de toeren gaat, floept een oranje lampje boven het instrumentenbord aan en dat weet je meteen dat je dringend van versnelling  moet veranderen. Toch vinden we het jammer dat de Mana over geen toerenteller beschikt. Het is een beetje rijden op de tast. In automatische modus mis je die teller niet. Wellicht vond Aprilia dergelijke teller een stijlbreuk met het geheel. Bij heel wat Italiaanse motorfietsen dicteert design nu eenmaal de wet. De automaat die we aantreffen op deze 850 heeft ook enkele verrassingen in petto. Je kunt hem in drie standen gebruiken en daartoe volstaat een druk op de knop. Stand 1 is de sportieve en je voelt meteen dat hier gekozen wordt voor kortere verhoudingen. In samenspraak met de vinnige tweecilinder krijg je toch een sportief gevoel, maar je blijft natuurlijk ver van de sportieve prestaties die echte raspaardjes leveren.

Maar laat ons wel wezen, het is niet de bedoeling van Aprilia om van zijn Mana een RSV –R factory te maken. In een tweede stand kies je voor een toeristische rijstijl. Het vermogen komt geleidelijker aan en vooral in de stad is dit een fijne optie. We spiekten even naar het instrumentbord van de collega’s en merkten dat zij ook voor het stadsverkeer de voorkeur gaven aan deze stand. Je krijgt het echte scootergevoel en daar is zeker niks mis mee wanneer je door drukke stedelijke verkeer laveert. Deze stand komt ook van pas in zones 30 en 50. Wanneer het “schakelgewijs” nog te bruusk gaat, bijvoorbeeld tijdens regenweer, kun je de regenstand inschakelen en dan voel je dat de kracht echt geleidelijk komt.

Enigszins verwonderd waren we over het feit dat de secundaire overbrenging toevertrouwd werd aan een ketting en niet aan een V-riem of een cardanas. Aprilia heeft in dit onderdeel duidelijk gekozen voor het motorgevoel. Na zowat 50 km rijden zijn we toch onder de indruk geraakt van het revolutionaire schakelen. De verschillende systemen zorgen voor een brede waaier aan combinaties. Ben je het beu om de automaat te gebruiken, dan kun je na een drie seconden lange druk op de knop je handmatige versnelling inschakelen. Dat kan dus rijdend en meteen zie je in welke versnelling je je bevindt, want dat is af te lezen op het instrumentenbord. Dat handmatig schakelen is bijzonder prettig wanneer je de heuvels of de cols opzoekt met vele en liefst scherpe bochten. Alleen de motorrem is dan niet zo bijzonder krachtig. De eerste versnelling is meteen ook de neutraal stand. Op een helling blokkeert je motor dan niet, maar gelukkig kun je gebruik maken van de handrem, die zich lang de linkerzijde van het motorblok bevindt.

Echte motor

Het ingenieuze schakelsysteem leidt een beetje de aandacht af van de vele andere eigenschappen waarover de Mana beschikt. Hij combineert het goede van de klassieke motorfiets met dat van de scooter. Neem nu het opbergsysteem.  Waar zich bij een andere motorfiets de benzinetank bevindt, krijg je een holle tank, met daarin plaats voor een integraal helm. Je kunt eveneens je documenten kwijt,en ook een draagbare telefoon die je tegelijk via een sigarettenaansteker kunt opladen. En als kers op de taart nog even dit, het compartiment is verlicht. Bovendien kun je van daaruit zeer gemakkelijk aan de batterij en de zekeringen. De tank kun je via een knop aan het stuur openen en dat gebeurt dankzij een hydraulisch hefboompje zeer geleidelijk. Onder het zadel, aan de kant van de passagier, bevindt zich dan een benzinetank van 16 liter, volgens de fabrieksgegevens goed voor een bereik van 280 km. Je vindt er eveneens een handeltje, waardoor de het compartiment vooraan mechanisch kunt openen. Handig wanneer je batterij het laat afweten of tijdens de winter afgekoppeld staat.

Wanneer je vindt dat je nog meer bagage kwijt wil, dan kun je in optie een topcase en een kofferset aanbrengen. Het wijst toch op een toeraspiratie die de Mana niet helemaal vreemd is.

Het starten van de motor doet aan de scooter denken. Daar volstaat om de achterrem ( de linker hendel) ingedrukt te houden om de motor aan de praat te krijgen. Niet zo bij de Mana, die een klassiek remsysteem heeft met dus rechts een handel voor de voorrem en een voetpedaal voor de achterrem. Om te starten moet je die voorrem ingedrukt houden. Het is duidelijk dat Aprilia met de ontwikkeling van deze motor, die twee jaar geleden startte, vooral gezocht heeft naar een compromis tussen scooter en motorfiets.

GILERA

Het motorgedeelte is geïnspireerd op de 800 cc motorscooter van Gilera. Aprilia ontwikkelde wel een eigen krachtbron en kiest voor een ietsjes hogere cilinderinhoud, met name 840 cc.  Het vloeistofgekoelde blok is net zoals de Gilera een in V van 90 graden geplaatste tweecilinder. Hij beschikt over vier kleppen per cilinder en een bovenliggende nokkenas.
Het vermogen is met 76 pk (56 kW) bij 8000 tpm zeer redelijk te noemen, maar het is toch vooral het koppel dat je naar waarde zult schatten. De 73 Newtonmeter die zijn volle kracht bereikt bij 5000 tpm sluit prachtig aan bij het versnellingsverhaal. De Mana gebruikt een geïntegreerd motormanagement en een elektronische Weber motorinjectie. Milieubewust is de Aprilia ook, want hij haalt moeiteloos de euro 3 norm voor zijn emissiewaarden. Deze Mana doet ook een beroep op digitaal ontstekingssysteem met twee bougies per cilinder. Het systeem is keurig afgestemd op de elektronische injectie. De motor hangt in een stalen en voldoende stijf frame.

Opvallende naked

Italiaanse motorfietsen en een prachtig design, het zijn twee handen op één buik. Dat Aprilia zijn innoverende Mana als een mooie “naked bike” door het leven zou laten gaan was met de natte vinger aan te voelen. Al tijdens zijn verschijning op diverse motorbeurzen bleek hij een echte “eycatcher” te zijn. Het nieuwe model rijmt elegantie met doeltreffendheid. Bij deze naakte motorfiets heb je een prachtige inkijk op het motorgedeelte en het frame. Door het naar achteren plaatsen van de brandstof, krijg je een ander zwaartepunt. De plaatsing van de motor en het elektrische gedeelte samen met de zoektocht naar compactheid dragen bij tot een wendbare motorfiets. De wielbasis van amper 1463 mm zorgt ervoor dat de draaicirkel behoorlijk klein is en dat het nemen van korte bochten een fluitje van een cent wordt. Met deze Mana kun je gewoonweg spelen.

De wegligging is in alle omstandigheden voortreffelijk nauwkeurig. De voorvering die toevertrouwd wordt aan een 43 mm upside down vork met een veerweg van 120 mm is niet instelbaar. Vooral op de slechtere weggedeelten zorgt de uitgaande demping voor enkele onnauwkeurige reacties. De monoshock achteraan wordt bediend via de swingarm en is wel instelbaar.

Tijdens de korte test was die achtervering met een veerweg van 125 mm op geen foutjes te betrappen. De Mana kan ook makkelijk een passagier meenemen. Wanneer die niet te groot is uitgevallen, is het geboden comfort op zijn of haar zadelgedeelte aannemelijk. Dat is ook de plaatsing van de voetsteunen. Remmen doet deze nieuwe Aprilia voortreffelijk. Dat is vooral de verdienste van de twee schijfremmen vooraan. Ze zijn voorzien van 4 zuiger remklauwen en de schijfdoormeter bedraagt 260 mm. Achteraan maakt een enkele schijf de dienst uit. Vanaf 2008 is de Mana ook in een ABS versie verkrijgbaar.

Computer 

De constructeur heeft bij het ontwerpen van de Mana zich laten leiden door een toekomstgerichte visie. De Mana heeft heel wat hightech aan boord en de inbreng van de computer is zeer opvallend. Dat blijkt ook tijdens het gebruik van het instrumentenbord. Op de klassieke snelheidsmeter na die is volledig digitaal. Naast een hele resem verkliklampjes, die zich net boven het bord bevinden, is het digitale gedeelte een soort zenuwcentrum, dat je alle bruikbare informatie bezorgt. Zo blijf je op de hoogte van het totaal aantal gereden kilometers, de tijd, het benzineverbruik (zowel instant als gemiddeld), de topsnelheid, de gemiddelde snelheid, enzovoort. Via een modusknop kun je ook gemakkelijk door de menus bladeren. Het instrumentenbord mag dan wel heel modern ogen, het past zich prachtig in het geheel in.  Hier is zeker geen sprake van een stijlbreuk.

De Mana zal in vier kleuren verkrijgbaar zijn : zwart, grijs, blauw en rood. Hij wordt nu in productie genomen en tijdens de maand oktober staan er al een hondertal modellen in de Italiaanse winkels. In Nederland wordt het wachten tot november.

Een prijs is nog niet vastgeprikt, maar vermoed wordt dat hij in Belgie rond de 10.000 Euro zal kosten, voor Nederland zal dat een 1000 Euro meer zijn.

Als dat klopt mag je gerust gewagen van waar voor je geld!

• Versnellingsbak concept
• Koppel
• Design



• Voorvering slecht wegdek
• Inhoud benzinetank
• Ontbreken toerenteller

Technische gegevens

*) indicatieprijs