Kawasaki wereldkampioen
In vogelvlucht
Als kleinzoon van Kawasaki engineer Peter Brooks kreeg Tom Sykes motorrijden al van jongs af aan met de paplepel ingegeven. De op 19 augustus 1985 in Huddersfield, Yorkshire geboren coureur maakte in 2003 zijn debuut in het Britse Supersport kampioenschap, opmerkelijk genoeg niet op Kawasaki maar in het TAS Suzuki Team. I
n zijn debuutjaar eindigde Sykes met drie podiums op de vijfde plaats, om in zijn tweede seizoen al twee wedstrijden te winnen. In 2006 werd Sykes tweede in het Supersport kampioenschap, achter Cal Crutchlow.
In 2007 maakte Sykes de overstap naar het British Superbike, op de Stobart Vent-Axia Honda Fireblade naast 2003 kampioen Shane Byrne. Het eerste seizoen eindigde Sykes op de zesde plaats, achter de Honda’s van teamgenoot Shane Byrne en Leon Camier. Het daaropvolgende seizoen reed Sykes voor het Rizla Suzuki team en werd hij zelfs op de Rizla Suzuki MotoGP racer tijdens testwerkzaamheden gespot. Met drie overwinningen eindigde Sykes het seizoen op de vierde plaats, twee punten achter Cal Crutchlow.
Met het Rizla Suzuki team maakte Sykes als wildcard zijn debuut in het WK Superbike op het circuit van Brands Hatch, waar hij vriend en vijand verraste door zich op de zesde plaats te kwalificeren, nog voor drie fabrieks Suzuki’s. In de eerste wedstrijd viel Sykes met een lekke radiateur uit, om de tweede wedstrijd als zesde af te sluiten. D
e daaropvolgende race in Donington Park trad Sykes opnieuw als wildcard aan en leek voor een regelrechte verrassing te gaan zorgen, maar anticipeerde verkeerd op een witte vlag (in het Brits Superbike kampioenschap wordt die vlag gebruikt om aan te geven dat de wedstrijd is geneutraliseerd en zijn de coureurs verplicht om van het gas te gaan en achter de pacecar te gaan rijden, red.) met rood kruis en liet daardoor een zekere overwinning uit hand glippen.
Na zijn succesvolle debuut als wildcardrijder in het WK Superbike werd Sykes door Yamaha ingelijfd als teamgenoot van Ben Spies in het fabrieksteam van Yamaha in het WK Superbike. Sykes werd overschaduwd door zijn teamgenoot, die als drievoudig AMA Superbike coureur in zijn debuutseizoen met overmacht tot wereldkampioen werd gekroond. Aan het eind van het seizoen werd Sykes voor zijn diensten bedankt en tekende hij voor het Paul Bird Motorsport Kawasaki team, w
aardoor hij in het WK Superbike kon blijven. De Kawasaki ZX-10R was op dat moment nog verre van competitief, maar Sykes geloofde in het plan en wist voor welke uitdaging hij stond. Bovendien zou Sykes tweede rijder naast de meer ervaren Chris Vermeulen zijn, maar de Australiër werd bijna continue door blessures geplaagd.
Ondanks dat zijn toekomst bij Kawasaki alleszins zeker was, besloot Sykes gedurende het seizoen naar Japan te vliegen voor de ontwikkeling van de machine die voor het 2011 seizoen zou worden gebruikt. Sykes zag zijn inzet echter beloond met een nieuw tweejarig contract met Paul Bird Motorsport, wat in 2011 resulteerde in Kawasaki’s eerste overwinning in vijf jaar in het WK Superbike. Het team raakte dat jaar echter verwikkeld in een drugsschandaal, waardoor Kawasaki het contract met PBM aan het eind van het seizoen ontbond. Met Sykes rechtstreeks bij PBM onder contract leek de toekomst even onzeker te zijn, maar Paul Bird liet Sykes gaan, waarna hij door Kawasaki rechtstreeks onder contract werd gezet.
In het nieuwe team kwamen alle puzzelstukken eindelijk op hun plaats en werd het harde werken eindelijk beloond. Van de dertien ronden wist Sykes maar liefst negen keer de Superpole kwalificatie te winnen, eindigd
e hij de helft van alle wedstrijden op (13 uit 25) het podium en won hij in Monza, Moskou, Potimao en Magny Cours. De Kawasaki ZX-10R was inmiddels heel erg snel, maar nog niet constant, waardoor de wereldtitel buiten bereik leek te zijn. De laatste ronde leek Sykes nog tegen een achterstand van 30 punten aan, maar Biaggi scoorde de eerste wedstrijd niet, waardoor in één klap de achterstand werd gehalveerd. De tweede wedstrijd ging de winst naar Tom Sykes, Biaggi finishte wel maar kwam niet verder dan de vijfde plaats, wat met een verschil van een halve punt nét voldoende bleek om voor de tweede keer tot wereldkampioen te worden gekroond.
Met de tweede wereldtitel vers op zak kondigde Biaggi zijn pensioen aan, waarna Sykes meteen tot dé titelkandidaat werd gebombardeerd. Door het team werd keihard gewerkt en volop getest, maar blessures voor aanvang van het seizoen leken alsnog roet in het eten te gaan gooien. Sykes was in Phillip Island en Aragon niet bepaald competitief geweest en slechts 38 punten gescoord, waardoor hij al tegen een achterstand van 47 punten op de Aprilia van Sylvain Guintoli aankeek. De daaropvolgende ronde in Assen bleek het keerpunt van Team Green te zijn: Sykes won race 1 en werd tweede in race 2, waardoor hij van de zesde naar de tweede plaats in het kampioenschap opklom. In totaal stond Sykes dit jaar 18 keer op het podium, waarvan de helft op het hoogste podest. De Superpole werd 8 keer binnengehaald.
Vraag en antwoord
Tijd om de kersverse wereldkampioen wat vragen te stellen. Nu hadden we dat graag zelf willen doen, maar dat was begin dit jaar op het Salon in Brussel wegens tijdgebrek ook al misgegaan, dus vinden we het voor deze keer niet erg dat het Kawasaki Racing Team zelf de vragen heeft gedaan.
KRT: Hoe zoet is de titel, na de titel in 2012 op een halve punt mis te zijn gelopen?
TS: Het heeft ons sterker gemaakt, dat is geen publiek geheim. Ik was de afgelopen winter heel erg gemotiveerd. Ik had wat moeilijke jaren in het WK Superbike achter de rug: 2009, 2010 en 2011, maar die jaren hebben me wel gevormd tot wie ik nu ben. Het is een handicap voor mijn carriere geweest, maar ik ben ook dankbaar voor die periode omdat het me heeft geholpen om beter met dit soort situaties om te gaan. Vorig jaar was erg jammer en terugkijkend kun je zien dat het bijna de dubbele titel was geweest (de constructeurstitel ging dit jaar naar Aprilia). Ik verloor de titel aan een zeer getalenteerde coureur genaamd Max Biaggi en we kennen allemaal het niveau van Max. Het kampioenschap dan op een halve punt mislopen? Ik was erg trots om zover te zijn gekomen, maar het kampioenschap winnen met nog een race te gaan was een nog trotser moment.
KRT: Was er naast de pure vreugde niet iets als opluchting boven alles, gezien hoe spannend het afgelopen seizoen eindigde?
TS: Als je het zo stelt heb je wel gelijk denk ik. Het afgelopen jaar was ”Waaahhh, Ja!” en toen ”Ohh, Nee!” Er zijn mensen geweest die hebben gezegd dat 2012 voor mij en Kawasaki de beste kans was die mis werd gelopen, maar daar dacht ik anders over.
KRT: Je bent de eerste man sinds Scott Russell die met Kawasaki wereldkampioen is geworden. Was je je daarvan bewust?
TS: Ik ben niet iemand die thuis statistieken bijhoudt in tijdschriften of zo. Als ik thuis ben zijn er huishoudelijke zaken die moeten worden gedaan. Het is pas wanneer mensen als de media me met statistieken confronteren dat ik me nog trotser voel om de man te zijn die Kawasaki weer op de winnende kaart heeft gezet. Mijn hele familie deelt dat moment. Achter gesloten deuren kan ik een lastpost zijn, want racen is mijn leven. We hebben allemaal gewerkt om hier te komen. Twintig jaar na Scott Russell, dus Kawasaki heeft een tijdje droog gestaan, maar ze zijn weer helemaal terug!
KRT: Hoe nerveus was je voor aanvang van de laatste ronde. Had de voorsprong van 27 punten een grotere verwachting geschept?
TS: De last van het kampioenschap lag op mijn schouders, maar ik was zo fris als een komkommer in de race. Ik had een goed pakket en we wisten dat dit circuit voor ons lastig zou zijn. Het hele weekend zaten de Aprilia’s in de top 4, alle vier bovenin en ook de BMW’s waren erg sterk. Het is hun testcircuit en dus wisten we dat zij hier sterk zouden zijn. Wij hadden in Frankrijk met de dubbelzege goed werk verricht. Een rijder zei dat dat kwam omdat onze motor beter voor die baan was. Er zijn momenten dat je sterk moet zijn en er het beste van moet maken. In race één in Jerez deden we precies dat en dacht geen moment aan de wereldtitel.
KRT: Geen wereldkampioenschap is eenvoudig, maar ondanks goede testresultaten leek de start van het seizoen moeizaam te gaan?
TS: We hebben allemaal onze kleinigheden, maar het rijden met drie gebroken ribben en een gebroken pols heeft ons juist in de kampioenschap winnende positie gebracht. We zijn rustig onder de radar gelopen en de laatste twee seizoenen zijn onvoorstelbaar geweest. Binnen het team heeft iedereen heel erg veel respect voor elkaar, voor Kawasaki en voor al onze technische sponsoren. Wat een moment is het voor hen geweest. Ik heb veel mensen te danken en waardeer alles wat ze hebben gedaan. Ik ben iedereen die mij heeft geholpen erg dankbaar, mijn opa Peter Brook in het bijzonder.
KRT: Waarom je opa, was hij de motorrijder in de familie?
TS: Ik denk als hij de kans zou hebben gehad, hij in zijn jeugd zou hebben geracet en het geweldig zou hebben gevonden. Hij nam me mee naar BSB wedstrijden achterop de motor. Gelukkig had hij een succesvolle carriere als engineer en was hij in staat om wat van z’n geld aan mij te geven -en nog bedankt- zodat ik mijn ding kon doen. De rest is geschiedenis. Hij komt nog steeds kijken. Hij was in Jerez om getuige te zijn van mijn eerste wereldtitel. Zonder hem had ik niet geracet, laat staan dat ik wereldkampioen was geworden. We hebben ’s nachts samen de wereldtitel gevierd. Ik denk dat ik wel kan stellen dat hij ervan genoten heeft. Ik ben hem eeuwig dankbaar. Voor hem om mij wereldkampioen te kunnen zien worden was onbetaalbaar.
KRT: Waar denk je dat het SBK momenteel staat, vergeleken met de glorie jaren eind jaren ’90 en het begin van deze eeuw?
TS: Ik den dat we op hoog niveau staan. De rijders…? Ik, het is moeilijk als je zelf een van die rijders bent, omdat ik mezelf maar als nederige ik zie. Maar uiteindelijk zijn de rondetijden en de wedstrijden snel en zijn de coureurs erg goed. Coureurs als Max Biaggi, Carlos Checa en Marco Melandri zijn niet de minsten, dus het kampioenschap ligt op een ontzettend hoog niveau. Zonder twijfel. Alle fabrikanten staan eveneens op een hoog niveau. Ik denk dat het spektakel altijd close is, we zijn er niet vies van om wat verf uit te wisselen.
KRT: Hoe voel je nu, nu je je grote doel hebt bereikt?
TS: Er is veel werk verricht en er zijn veel offers gemaakt. Ik heb een fantastisch team en een grote fabrikant achter me en het was ons moment. We hebben zo hard gewerkt en we hebben een mooi verhaal hoe we hier zijn gekomen en dit is een nieuw hoofdstuk. Dit jaar is magisch geweest. We hebben de wereldtitel en mijn prachtige vrouw is in verwachting van ons eerste kind. Vorig jaar zijn we getrouwd dus ik bevind me momenteel in een magische fase van mijn leven.
