GP Frankrijk, Le Mans: 125cc

In de kwalificaties was Gadea de allersnelste met een tijd die hij op vrijdag al gezet had. Voor Gadea was dit zijn tweede pole in zijn carriere. Naast hem op de grid Bradley Smith, Stefan Bradl en leider in de WK-stand Simone Corsi. De tweede startrij bestond uit Sandro Cortese, Mike di Meglio, Nicolas Terrol en Gabor Talmacsi. Het DeGraaf Grandprix team stond met Bonsey, Webb en Van den Berg op respectievelijk een dertiende, vijftiende en 26e startplek.

Bij het begin van de wedstrijd was er al een dreigende lucht te zien, maar de heren konden van start op een droge baan. Na de start was het Gadea die de leiding nam voor Bradl en Rabat, die een heel goede start had vanaf de derde rij. Voor Hugo van den Berg was de race na een aantal meters al voorbij, hij werd onderuit gereden door een andere coureur en moest de wedstrijd staken. Afgezien van de drie coureurs, waaronder Van den Berg, kwamen ze de eerste ronde goed door. Smith zakte wel erg ver weg en lag al gauw 19e.

Na een aantal rondes onstond er een kopgroep van acht man met Gadea, Talmacsi, Bradl, Rabat, Corsi, Terol, DiMeglio en Olive. Er werd een felle strijd gestreden om de posities binnenin de groep, en niemand was zijn positie zeker. Voorbeeld hiervan was dat Terol binnen een halve ronde tijd kans zag van de vijfde positie af de kop over te nemen, wat overigens niet heel lang duurde. Ronde na ronde wisselden de coureurs elkaar af in de kopgroep met als gevolg dat het tempo niet heel erg hoog lag. Daardoor konden Espargaro en Webb de aansluiting krijgen en onstond er een kopgroep van tien man.

Halverwege de wedstrijd kwamen de eerste druppels op de baan en werd de witte vlag met het rode kruis getoond. Olive was degene die het meeste lef had in deze omstandigheden en pakte in een korte tijd een grote voorsprong op Bradl en Terol. Met nog 9 rondes te gaan werd het te gevaarlijk en werd de wedstrijd stilgelegd met de rode vlag.

De wedstrijdleiding besloot om de stand van de gereden rondes te gebruiken als startopstelling voor een tweede race van maar vijf rondes. Gevolg hiervan was dat er voor iedereen kansen waren in deze sprintrace.De eerste tien rijders op de startgrid waren Olive, Terol, Bradl, Talmacsi, Di Meglio, Corsi, Rabat, Espargaro, Smith en Gadea.

Nadat de rode lichten voor de tweede maal uitgingen was het Rabat die brutaal de leiding pakt, maar helaas niet voor lang, hij ging al snel onderuit. Talmacsi had het vertrouwen op dat moment wel in zijn banden en nam de leiding over. Vlak voor het ingaan van de derde ronde moest ook hij dat vertrouwen bekopen met een valpartij. De top drie doordat Talmacsi wegviel bestond uit Smith, Terol en Di Meglio. Met nog anderhalve ronde op de klok was het Di Meglio die de leiding overnam van Smith na eerst Terol al gepasseerd te zijn. De Fransman gaf dit niet meer uit handen en is de eerste Fransman sinds 1979 die een GP overwinning pakte op Le Mans voor een uitzinnig publiek. Smith pakte netjes de tweede plaats en als laatste stond Terol op het podium.

Uitslag: