Het is waarschijnlijk het understatement van het jaar als je stelt dat Harley-Davidson behoorlijk wat tongen heeft losgemaakt met de Pan America, in navolging van LiveWire het tweede model waarmee de Amerikanen duidelijk buiten hun comfort zone zijn getreden.
Pan America is niet alleen de allereerste Allroad uit Milwaukee (de Buell Ulysses buiten beschouwing latend) of een poging iets Allroad-achtigs op de markt te zetten (zoals Buell met de Ulysses had gedaan), maar een motor waarmee je écht offroad kunt gaan. Want "Everything is a road", zoals ze 't zelf zo mooi weten te zeggen. Harley durft zelfs de claimen dat Pan America minstens zo goed is dan z'n concurrenten.
Een boude uitspraak, zeker wanneer je ook nog eens in ogenschouw neemt dat Harley-Davidson hier kan bogen op letterlijk 0,0 ervaring, maar dat het echt geen grootspraak is geweest zijn wij na een dag sturen in en rond het Duitse Stöffel Park duizend procent overtuigd.
Dat begint al in de ochtend, waar we begeleid door twee Duitse experts op offroad gebied in de voormalige ertsgroeve aan z'n offroad capaciteiten mogen snuffelen. Oorspronkelijk had Harley hiervoor een complete rijdag uitgetrokken, maar de Duitse richtlijnen lieten dat niet toe - als Nederlander ben je bij een verblijf langer dan 24 uur verplicht eerst in quarantaine te gaan.
De drie uur lange sessie is echter ruim voldoende om een goede indruk te krijgen van wat Pan America in een ertsgroeve zo allemaal kan. En dat is veel, heel erg veel. Na eerst wat basisoefeningen te hebben gedaan om het gevoel te krijgen met Pan America volgt een route over paden die voor een mountainbiker al best smal zouden zijn, laat staan een 250 kilo fiets, maar die Pan America moeiteloos afgaat.
Waar we echter het meest van onder de indruk raken is de sessie 's middags op straat. De route van pak 'm beet ruim 150 kilometer dwars door het Westerwald wordt in Isle of Man TT tempo afgelegd. Het gemak waarmee Pan America te sturen is en het vertrouwen dat 'ie je vanaf de eerste meters geeft is op zich al indrukwekkend te noemen, maar krijgt nog eens een extra dimensie als je bedenkt dat Pan America niet het resultaat is van 40 jaar ervaring, maar vanuit het niets is neergezet.
Denk daar maar eens over na. Twee jaar geleden had niemand nog ooit van Pan America gehoord en hield Harley zich alleen met stampende luchtgekoelde V-twin Cruisers bezig waar alles om koppel draait en waar de doorontwikkeling vooral in het behoud van het oude zit.
Pan America had daar niet haakser op kunnen staan: hij stuurt super intuïtief, heeft een pareltje van een 1.250 V-twin met 152 pk topvermogen dat moeiteloos de stenen uit de straat trekt, heeft semi-actieve Showa vering, Brembo remmen, uitgebreide IMU-gestuurde elektronica, bluetooth connectiviteit en geïntegreerde navigatie. Onder andere.
Een motor neerzetten in een segment waar je nul ervaring hebt is al bewonderenswaardig, maar de manier waarop Harley-Davidson dat met Pan America heeft gedaan verdient een diepe buiging. We hadden nog even door kunnen gaan, maar dat doen we later wel in de uitgebreid review. Respect!
De uitgebreide test is trouwens hier te lezen.
