Dubbeltest: Harley-Davidson Road Glide en Street Glide

Tekst: Ed Smits
Fotografie: Harley-Davidson

Relaxt kilometers vreten

Het komt niet vaak voor dat door een fabrikant een presentatie wordt georganiseerd voor een model dat al een jaar op de markt is, om het simpele feit dat het geen nieuwswaarde meer heeft, maar dat is ook niet de insteek van onze eerste rijdag van Ride, Ride, Slide geweest, zo weet Harley-Davidsons internationale PR-man Nik Elwood ons te vertellen. “Waarschijnlijk zullen de meeste van jullie het afgelopen jaar al hebben gereden op de Street of Road Glide, of misschien wel allebei, maar dat is ook niet de reden waarom we dit hier nu in Kroatië nog eens gaan overdoen,” begint Elwood zijn presentatie. “"We're on a road to nowhere..." Een perspresentatie van een nieuw model is niet alleen haast altijd een bomvol programma, alleen al omdat er extreem veel foto’s en video’s moeten worden gemaakt, maar tijdens het rijden wordt vaak ook nog eens de grens van het toelaatbare opgezocht. En ben je dus eigenlijk totaal anders aan het rijden dan de doorsnee consument.”

De route van bijna 300 kilometer die Harley-Davidson voor ons heeft uitgezet door het bergachtige landschap van Kroatië is dan ook niet bedoeld om ons kennis te laten maken met een, of in dit geval dus twee, nieuwe modellen, maar ons op dezelfde manier van de motoren te laten genieten als een Harley-rijder dat doet: op een relaxte manier kilometers vreten en dan met de nadruk op relaxt. “We hebben een prachtige route van 300 kilometer voor jullie uitgezet en voor het ultieme relaxen alvast een MP3 speler aan het Boom! Box infotainmentsysteem gekoppeld. Om jullie op een ontspannen manier Nee joh, "Where the streets have no name" is echt veel mooiervan de Road Glide en Street Glide te laten genieten,” aldus Elwood tijdens de briefing voorafgaand aan de trip.

Tot zover het idee. Dat relaxen is echter ver te zoeken als vanuit het hotel aan de Kroatische kust koers wordt gezet richting achterland en de voorrijder er tussenuit peert als een boer die het hooi nog van het land moet halen, met als gevolg dat het vaker regel dan uitzondering is dat de snelheidsmeter zich boven de 120 kilometer per uur bevindt. Nu zijn we normaal gesproken niet vies van een stevig potje raggen, zeker op prachtige bergwegen zoals hier in Kroatië, maar niet vandaag. Niet alleen omdat we vanaf de eerste haarspeldbochten met de beperkingen van de Road Glide, waarmee we de dag zijn gestart, worden geconfronteerd, maar meer nog omdat we de motor willen rijden zoals de Harley consument dat doet – zoals het ook de bedoeling zou zijn – en we dus amper kunnen genieten van de werkelijk prachtige route met vergezichten, kronkelwegen en een helderblauw meer hoog in de bergen om het pittoreske
Kiezen tussen de Road en de Street is kiezen tussen Jaws en Batman

Boom! Box infotainment met TFT kleurenscherm. Radio, MP3 en navigatie binnen handbereik. Nu alleen nog afleesbaar maken op de Road Glide a.u.b.

Knopjes? Harley doet 't al jaren op z'n eigen manier, en het werkt. Prinsheerlijke zit, al zeggen we 't zelf plaatje compleet te maken. Nee, een meer dan 350 kilo rijklaar wegende motor als een Supersport (of beter gezegd, een Supernaked of Supermotard – meer dan eens schiet door m’n hoofd hoe ontzettend gaaf het hier zou zijn op een 790 Duke) door de bergen jagen is nooit een goed idee, daarmee doe je én motor én fantastische omgeving te kort. 

De grootste beperking van de Road Glide in het ‘van-dik-hout’ tempo dat de voorrijder erop nahoudt is echter niet zoals je zou verwachten het gebrek aan grondspeling, maar voornamelijk het surplus aan gewicht en de beperkte veerweg achteren, wat rijden in dit tempo extra inspannend en oncomfortabel maakt – zeker als het over het algemeen verrassend goede Kroatische asfalt ineens van Belgische kwaliteit is.  Ik heb me echter nog maar amper gerealiseerd de treeplanken nog nauwelijks over het asfalt te hebben geschraapt of we worden verrast door behoorlijk wat oneffenheden in een snelle linkerbocht, wat zich vertaalt naar bekende schraapgeluiden met vonkenregen als teken dat nu toch echt wel de grens is bereikt. En dat is jammer. Niet omdat de grondspeling te kort schiet (pas in krappe haarspeldbochten kom je echt grondspeling te kort), maar omdat het tempo pak ‘m beet 20-30 kilometer per uur langzamer had moeten zijn. Als na 85 kilometer de eerste en meteen enige fotolocatie is bereikt blijkt dat het hoge tempo niet zonder reden is geweest. “We vertrokken vanochtend iets later dan gepland en daarbovenop zaten de wegwerkzaamheden in Split ons niet mee, waardoor we een flinke achterstand hadden opgelopen die moest worden ingehaald,” aldus de Britse voorrijder, “maar vanaf nu gaan we echt heerlijk onthaasten.”

Interessant verschil

Tijdens de fotoshoot valt meteen op hoe ontzettend gemakkelijk beide Glides op de weg te keren zijn, dankzij de grote stuuruitslag en de lage zit van slechts 695 kilo, maar minstens zo interessant is het verschil tussen beide Glides. Qua gevoel lijkt de Street Glide totaal niet op de Road Glide, zo wordt me snel duidelijk als ik van de Road Glide op de Street Glide ben overgestapt. En word ik dus aangenaam verrast.
D'r mag een Harley logo op staan, maar 't zijn toch echt Brembos, die remmen. Valbeugel kun je ook je voeten op leggen

Milwaukee Eight, leverbaar in 107 en 114 ci. Da's kiezen tussen dik genoeg en nog dikker

Grondspeling valt geeneens tegen voor z'n dikke toerbuffel. Koffers zijn ruim genoeg voor een sixpack bier (of zes) Je zou denken dat de op het stuur gemonteerde Batwing kuip een negatieve invloed heeft op de stuureigenschappen, maar het tegenovergestelde lijkt eerder waarheid te zijn. De Street Glide voelt lichter en compacter en is veel gemakkelijker en neutraler van richting te veranderen. Haast dag en nacht, zo groot als het verschil is tussen de Road en Street Glide. Nu is de Street Glide met z’n rijklaargewicht van 276 kilo inderdaad ook 12 kilo lichter dan de Road Glide, maar als ze me hadden gezegd dat het verschil 30 kilo was geweest had ik dat zonder meer ook geloofd. 

Dat de Street Glide naast lichter ook compacter voelt heeft de tourer juist te danken aan z’n Batwing kuip die veel dichter bij de rijder zit dan de haaienneus kuip van de Road Glide, die er weliswaar übervet uitziet en de motor een jaren ’70 Flowerpower uitstraling geeft, maar die wel forser is en beduidend verder naar voren over het voorwiel hangt. Bijkomend voordeel van de Batwing kuip is dat de tellers plus het Boom! Box TFT scherm nu recht in het gezichtsveld zitten en daardoor veel beter afleesbaar zijn. Vooral het verschil in afleesbaarheid van het TFT display in de zon is enorm, bij de Road Glide valt het beeld door de schitteringen van de zon haast volledig weg. 

Imposante verschijning. Die Road Glide dan hè

De route slingert voort door de zonovergoten Kroatische hooglanden en wanneer de weg richting vallei slingert ontvouwt zich een landschap dat met hetzelfde gemak Texas had kunnen zijn. Onvoorstelbaar mooi en tegelijkertijd onbegrijpelijk dat deze uithoek van Europa niet vaker wordt gekozen als uitvalsbasis voor een introductie. Muziek van de MP3 Hoezo een racehelm is geen gezicht?speler op standje 10 en met de cruise control op 90 per uur heerlijk genieten van de natuur, er zijn slechtere manieren om je vrije zondagmiddag door te brengen. Life is Good! Snap nu best waarom hele volksstammen verslingerd zijn geraakt op deze Harley Tourers. Trouwens, over cruisen gesproken. Het Milwaukee Eight motorblok is gezegend met een heerlijk brede, sterke en soepele powerband met een maximum koppel van 150 Nm dat al bij 3.250 toeren per minuut wordt afgegeven, waardoor het geeneens veel uitmaakt in welke versnelling je zit. Van derde tot zesde versnelling is cruisen gegarandeerd. Beide modellen zijn met hak-teen schakeling uitgerust, hoewel dat wat mij betreft geeneens nodig was geweest. De zesversnellingsbak is weliswaar gezegd met Harleys welbekend ‘Klak!’ als de 1^een 2^eversnelling Amerikaanse vlag is Amerikaanse vlag en waar komt Harley alweer vandaan? I rest my case...wordt geselecteerd en heeft relatief lange schakelwegen, maar is wel super trefzeker en zowel op als terug zonder koppeling te schakelen. Bovendien beperkt de hakschakeling je voetruimte op de treeplaat en zal je telkens je voet moeten optillen om met je hak te schakelen.

Het verschil in rijkarakter tussen de Road en Street Glide is zo groot, dat als de volgende, langs de kustlijn slingerende bergweg zich aandient het bloed al snel kruipt waar het niet laten kan en het tempo stiekem weer wordt opgevoerd. De bochtige weg is breed, overzichtelijk en wars van haarspeldbochten, en daarmee hét domein van de Street Glide, die zich met speels gemak over dit soort wegen laat sturen en je totaal niet het idee geeft met bijna 400 kilo onderweg te zijn. In tegenstelling tot de Road, die je laat weten dat dit eigenlijk niet de bedoeling is en je verleidt dat sportieve uitstapje op een sportief-relaxte manier te doen, lijkt de Street Glide je haast aan te sporen het gas wat verder open te doen. Alsof ‘ie tegen je zegt “doe maar hoor, leef je maar uit, ik vind het niet erg.”

Conclusie

Dat Harley-Davidson met de Road Glide en Street Glide twee sterke troeven heeft in het Touring segment zal voor niemand een verrassing zijn en zegt ook het gemiddelde kilometrage dat door Glide rijders jaarlijks wordt afgelegd (volgens Harley meer dan 20.000 kilometer per jaar), maar dat twee motoren die technisch gezien op papier elkaars gelijke zijn zo totaal anders aanvoelen hadden we op voorhand niet gedacht. 

Als ik zou moeten kiezen? Dan nam ik ze alle twee. De Road Glide omdat ‘ie dankzij z’n haaienneus zo uit de Flowerpower lijkt te zijn overgebracht en in mijn ogen er supervet uitziet – voor als ik de blits wil maken op de boulevard of om komende zomer mee naar Harleys 115th Anniversary Party in Praag te gaan, en de Street Glide voor wanneer we besluiten die trip met een omweg via de Dolomieten te doen.

Technische gegevens