Dakar vakantietripje

Ver voor de Dakar besloot een reisbureau motorrijders de mogelijkheid te geven om de Dakar te proeven, hiervan plaatsten wij een bericht op motorfreaks in onze nieuwscategorie. Ons nieuws sloeg in ieder geval één maal aan want Remco van den Ende besloot om deze vakantie te boeken én om zijn verhaal, zijn hoogte- en dieptepunten met ons te delen.

Mijn avontuur bij Le Dakar!

Zaterdagochtend om 04:30 gaat de wekker, pfff wat is dat vroeg! Eerst op teletekst kijken of Schiphol niet dicht is met dat noodweer. Nee, gelukkig niet, dan maar vroeg weg in verband met de gladheid. Oké, het avontuur kan beginnen: eerst van Schiphol naar Madrid waar ik de Strouts (Will en Bill) tegenkom die ook vanaf daar doorvliegen naar Marrakech.

Op het vliegveld van Marrakech staan een paar Marokkaanse vrouwen en mannen met hapjes en drankjes als welkom, dit vanwege het oudjaar. Eerst moeten we een formulier invullen: waar kom je vandaan en wat ga je doen. Dit moeten we in ieder hotel opnieuw invullen. In de ontvangsthal staat Brad van Wilderness Wheels op ons te wachten en brengt ons naar het hotel/riad in Marrakech. De rest van het gezelschap landt pas om 19:30 dus tijd genoeg om de stad te verkennen.

Wat stinkt die stad, wel een mooie stad maar overal wordt je lastig gevallen; of je niet iets wil kopen, of er wordt een slang om je nek gehangen en daarna vragen ze geld van je. Ik zou geld van hun moeten krijgen -GEVAREN GELD dan wel. Dan maar een terrasje pakken en terug naar het hotel, waar is dat ook alweer. Ach ja we hebben een kaartje meegenomen, dat laten we zien aan een local. Twee uur verder en tal van restaurantjes gezien te hebben zijn we eindelijk bij het Riad, vraagt die local nog geld ook voor onze zwerftocht. Tijd voor het diner en om kennis te maken met de rest van de groep en uitbundig oud en nieuw vieren.

Tekst en foto"s: Remco van den Ende

Het avontuur begint

Zondag 1 januari 2006
Spullen pakken en op naar Ouarzazate met een minibusje dat te laat is: het had een spijker in zijn band. Na een uurtje rijden begint het busje aardig te slingeren. HELP! En jawel wat een verrassing: een lekke band. Oké, geen probleem. Gewoon het reservewiel er onder, maar dan willen de wielmoeren niet los en is de kruissleutel zelfs krom. Er stopt een andere taxi; de wielmoeren zijn ondertussen los, maar of we wel een krik en reservewiel hebben? Ja, dat is aanwezig. Taxi weer weg en de krik tevoorschijn, zit er geen olie in?

Weer wachten op iemand die komt helpen, en na een aantal uren vertraging gaan we uiteindelijk toch aan de tocht over het Atlasgebergte beginnen. Wat een geweldig uitzicht en leuke slingerwegen. 's Avonds de motorkleding passen en de juiste motor, ik heb een XR650 i.v.m. mijn ervaring en mijn lengte. Alles voor de volgende morgen gereed maken, kleding, camelbag, extra tas, camera op de helm en snel slapen gaan zodat het snel maandag is.

Maandag 2 januari 2006
Ja we gaan vertrekken! Starten die motoren. Oh ja, een kickstarter. Na een paar keer trappen heb ik de juiste slag te pakken. Vanwege de tijd gaat het eerste gedeelte over asfalt, we willen natuurlijk wel Le Dakar zien! Vanaf Ouarzazate gaan we via Skoura naar Tinerhir waar we lunchen. Na de lunch een klein stukje asfalt en dan de kleine zandduinen op richting Erfoud waar ons hotel is. We beginnen het offroad met het oversteken van een watertje en dan de zandvlakte op, afgewisseld met kleine zandduinen en kamelengras. Rijden door de zandduinen is wel wennen in het begin maar na een tijdje spring je er gewoon van af.

Na ongeveer 2 uur rijden in de Sahara rijd ik in een SPIJKER, hoe krijg ik het voor elkaar? We hebben wel een reserve binnenband bij ons maar die is voor een voorband. Brad, de reisleider, zegt tegen de groep dat ze 3 kilometer een bepaalde richting op moeten rijden, maar na een paar minuten ziet hij dat ze de verkeerde kant op gaan. Ik moet rustig aan rijden en hij gaat achter de groep aan. Daar rij je dan in het midden van Sahara met een lekke band helemaal alleen. Na een paar kilometer ben ik weer bij de groep die op mij stond te wachten. Brad neemt mijn motor en ik rij verder op die van hem. Hij blijft rustig rijden en Mike en ik moeten de groep de Sahara uit begeleiden voor het donker wordt. Onderweg komen we de 4x4 tegen en vertellen we waar Brad ongeveer is, en natuurlijk nog even wat showen voor de kinderen in het dorp.

In het hotel aangekomen is het lekker douchen en daarna wat drinken. Beneden aangekomen staat Phil met tranen in zijn ogen en wordt mij gevraagd hem te onderzoeken. Ik ontdek een gekneusde of misschien zelfs wel gebroken rib. Hij was bij het watertje gevallen en precies met zijn borstkas op een rots terechtgekomen. We geven hem maar wat pijnstillers. Vervolgens is het Genieten van het diner met live arabische muziek en mooie arabische vrouwen met snor, die aan de tafel kwamen dansen en daarbij even over je rug aaiden en door je haren heen woelden (voor geld uiteraard). Gelukkig heb ik niet veel haar dus dat duurde niet erg lang.

Dinsdag 3 januari 2006
We vertrekken om 06:30 richting de Sahara waar de Dakar rijders voorbijkomen. Het is donker als we vertrekken en we rijden richting de zandduinen. Het is een adem- benemend gezicht: de zandduinen met een zonsopkomst. Het is adembenemend en dat komt tevens door al dat fijne Saharazand; je eet, plast en poept zand. Op de plaats aangekomen parkeren we onze motoren en ontbijten we in de Sahara: brood met gebakken ei en uiteraard koffie.

Tijd om wat foto's te maken voor de donateurs/sponsers. En eindelijk, wat horen we daar? JAHAA de eerste motoren komen er aan! Die toppers gaan echt hard in dat mulle zand en van het geluid krijg je gewoon kippenvel. Een paar rijders hebben zelfs zoveel lef dat ze durven te zwaaien, wat wij natuurlijk geweldig vinden. Uiteraard ben ik aan het filmen, maar veel Nederlanders staan er niet op, op het moment dat ze langs komen film ik alleen maar zand. Dit komt omdat ik dan zo hard aan het juigen ben dat ik vergeet te filmen. Tevens heb ik een donateur/sponsor gezien die zelf de Dakar rijd; Maurice Selling. Je kan duidelijk zien dat hij mij ook ziet, wat een geweldige ervaring!

Na veel motoren komen de auto's, wat een geweld komt daar aanstuiven. We zien de Mitsubishi, de VW Touareg, de Nissan en de Hummer. Ook zien we een motor die ingehaald wordt door een auto; wat een snelheidsverschil en wat moet die motor een stof happen. We gaan naar een ander punt waar ze de duinen uit komen. Hier zien we nog een enkele motor, een paar auto's en de vrachtwagens voorbij komen. Tevens zien we een gek met een brommertje midden op het parcours in de duinen. We besluiten via een omweg nar de auberge te gaan. Tijdens de omweg komen we weer langs de route en zien we Hubert Auriol met een kapotte auto staan. Ook zien we een vrachtwagen die in een kuil terecht komt en gelanceerd wordt. Na wat foto's te maken van de gestrande auto gaan we lunchen in het midden van de zandduinen bij de auberge.

Bezemwagen
Na de lunch kon je kiezen; de zandduinen rijden of relaxen... De zandduinen zijn immens groot, zo hoog als een huis en het rijden op de zandduinen is erg zwaar en na drie keer vallen geef ik het maar op! Eerst tien minuten op adem komen en dan terug naar de auberge. De rest komt na 10 minuten ook terug en is afgepijgerd. Op dat moment komt reisleider Peter vertellen dat er een Nederlands team gestrand is in de Sahara. Beide coureurs zijn afgevoerd met de heli maar de auto staat er nog! Wie gaat er mee? Ik natuurlijk! We gaan met de 4x4 en onderweg moeten we een vrachtwagen met twee locals oppikken. We rijden de route van de Dakar Rally dus de weg is helemaal aan gort. De vrachtwagen rijdt ongeveer 10 km per uur en de gestrande auto staat 46 kilometer verder op de piste.

Na een uurtje komt de vrachtwagen vast te zitten, en na deze geholpen te hebben komt de baas van de vrachtwagen in de 4x4 en rijdt mee naar het wrak om te kijken hoe het er voor staat. Bij de auto aangekomen liggen er al twee Nomaden in die beweren dat de auto van hun is... Waar komen die toch vandaan in het midden van de woestijn? Ik duik de auto in en heb al snel de hoofdschakelaar gevonden: licht in de duisternis. Ik heb het nog nooit zo donker gezien met zo"n heldere hemel. Tijd om de auto te strippen en wat foto's te maken. Uiteraard neem ik ook wat voor mezelf mee (een souvenir) We zijn om twee uur terug in de auberge en slapen in de tent die ik geregeld heb. Tering het lijkt wel een vrieskast zo koud is het. Alle acht die in de tent geslapen hebben, hadden hun kleren nog aan: brrr!

Hoogtepunten en dieptepunten

Woensdag 4 januari 2006
Vandaag de langste route van de reis, wel 280 kilometer waarvan dik 200 off road. Maar eerst even Phil en zoon Daz naar het dorpje Rissani gebracht zodat hij naar het ziekenhuis kon om foto's te laten maken van zijn ribben. We zullen ze pas donderdagavond weer zien in Ourazazate. De route gaat van Merzouga naar Zagora en bestaat uit dorpjes, mul zand en een grote kattenbak en droge rivierbeddingen waar je leuke sprongen kan maken. Na alle adrenaline van de Dakar gaan we helemaal los. Ik heb de bijnaam "Flying Dutchman" gekregen tussen al die Engelsen. Dit komt omdat ik op de grote open vlakte iedereen inhaal met 140km per uur, wat de reisleider niet veilig vindt.

Overal waar je stopt komen er kinderen aangerend en vragen om geld. Waar ze vandaan komen weet ik niet maar je ziet ze overal. Midden in de Sahara op de motorkap van de 4x4 gebruiken we de lunch. De route aan het eind van de dag bestaat uit alleen maar rotsen en stof en daarbij hebben we een laag hangende zon wat het rijden erg moeilijk en zwaar maakt. Ik moet stoppen omdat ik de motor op reserve moet zetten en Will stopt naast me en vraagt wat er is. Ik zeg dat ik op reserve moet en hij ziet dat ik een lekke voorband heb. Ik neem de fiets van Brad mee en rij naar het hotel. We zijn bruin van het stof dus ik trek mijn motorkleding uit en duik het ijskoude zwembadwater in. Het was een geweldige dag en na het diner gaan de meeste rond tien uur al naar bed.

Donderdag 5 januari 2006
Nu een route door de Draa Vallei die bestaat uit ontzettend veel palmbomen en rivierbeddingen. Een paar keer halen we natte voeten. Tevens heb ik hier de schrik van mijn leven... Tijdens de route besluiten Mungo en ik rechts naast het spoor te rijden in verband met het stof. Plotseling zien we een paar meter voor ons een droge rivierbedding van 3 meter breed en wel 3 meter diep! Remmen is geen mogelijkheid meer, dan ben ik er geweest. Dan maar een verhoging zoeken en vol gas springen we allebei over de rivierbedding heen: de Flying Dutchman! Even later vraagt Will of het gaat en ik zeg NEE. Ik moet even bijkomen van de schrik. De adrenaline die giert nog steeds door mijn lijf.

Tijdens deze route hebben we ook nog wat trial ervaring opgedaan. We moeten over grote rotsblokken heen en paden die niet breder zijn dan 60cm, waarbij Will een misstap maakt en 2 meter naar beneden glijdt. Op driekwart van de route gaan we even kijken bij een "gigantische" waterval. Na een wandeltocht in motorkleding naar beneden zit daar voor de verandering een Nomad die ons overheerlijke mintthee aanbiedt. Maar ja, vrijblijvend is het niet want je moet er weer voor betalen. Wat foto"s maken en opfrissen met het heldere water en dan is het tijd voor de berggeit actie: de klim omhoog. Dan terug naar het hotel in Ouarzazate. Daar zien we Phil weer die terug is uit het ziekenhuis. Hij blijkt een gebroken rib te hebben, maar het is gelukkig een stabiele breuk.

Vrijdag 6 januari 2006 D-Day....
De route gaat van Ouarzazate naar Marrakech via het Atlasgebergte. Na een paar kilometer gaan we gelijk offroad waarbij we een aantal watertjes moeten doorwaden. We rijden hoog in de bergen wat een geweldig uitzicht geeft. Halverwege de ochtend remt een van de deelnemers voor een zeer flauwe bocht, waardoor Dave en ik vol in de remmen moeten. Ik tik Dave aan met mijn voorwiel en sta wel op tijd stil, maar mijn voet glijdt weg op de grevel en ik moet de XR650 (mijn vriendin waartegen ik iedere ochtend goedemorgen zei en dat ze me niet in de steek moet laten) op haar rechterkant leggen. Ik til mijn motor op en zie dat ze overleden is: ze ligt met het koppelingsdeksel op een steen, het deksel is kapot en de olie loopt er uit. Ik heb haar een nekschot moeten geven, hier eindigt de reis voor mij (dacht ik). Peter komt terug en regelt dat de motor terug komt naar de stad. Hij betaald een local zes Euro om op een fiets van 8000 euro te passen, maar die local denkt dat de motor 400 euro waard is.

Ik mag achterop bij Peter en terug naar de verharde weg waar de 4x4 met aanhanger staat te wachten. Omdat ik de camera op mijn helm heb, mag ik van James de XT660 meenemen naar de plaats Taddert waar de rest van de groep aan het lunchen is. Na de lunch heeft een van de ouderen geen zin meer om off road te rijden. Na overleg neemt hij de XT660 mee en ik zijn XR400. Na zo"n 40 km rijden en nog een uurtje te gaan gaat het mis... Ik raak met mijn voorwiel een steen en mijn voorwiel schuift weg over het gravel. Ik val op mijn rechterzij en merk dat ik met mijn hoofd over de grond schraap. Op dat moment trekt iemand aan het touwtje en gaat het licht uit! Het volgende wat ik zie zijn een paar laarzen en knieën en ik hoor dat er mensen in paniek zijn.

Het eerste wat ik zeg is "I can"t breathe," dat mijn rug en nek oké zijn en dat ik graag op mijn rug wil liggen. Ze doen de rugzak af en zetten me op mijn billen (zitten dus). Dan zie ik dat ik een halve meter van het ravijn vandaan lig. Ik wil overeind komen maar heb erg veel pijn aan mijn linkerpols. Daz vertelt wat hij gezien heeft: ik ben op mijn rechterflank gegleden waarbij de rechterstuurhelft zich heeft ingegraven in de grond, waardoor de motor over mij heen is gevlogen. Zelf heb ik een hele rare rol gemaakt en ben twee minuten bewusteloos geweest. Will kon nog net op tijd stoppen zonder het ravijn in te vliegen. Mijn beide handen doen veel pijn en mijn vingers van de rechterhand missen wat vel. Tevens is mijn borstkast rechts zeer pijnlijk.

Weer moet ik achterop bij Peter terug naar het asfalt en daar wachten op de auto. Iedereen is erg geschrokken en ze zijn blij dat ik zelf nog kan lachen. Op de vangrail zittend maak ik mijn rechterhand schoon en met mijn Leatherman knip ik het losse vel weg. In de auto begint mijn rechterhand erg dik te worden en doet mijn linkerpols wel erg zeer. In het ziekenhuis maken ze foto's van mijn ribben en beide handen. Resultaat: linkerpols gebroken, rechterpink gebroken en wat er met mijn rechterpols is, is niet duidelijk. Er moet een scan gemaakt worden en na veel gezeur met de reisverzekering heb ik eindelijk toestemming. Maar dan is de radioloog niet meer bereikbaar: kom morgen maar terug. En ik word met mijn breuken weggestuurd zonder gips en zonder enige vorm van pijnstilling.

Zaterdag 7 januari 2006
Na een beroerde nacht met weinig slaap en veel pijn ga ik terug naar het ziekenhuis. Om een lang verhaal kort te maken: na 6 uur heb ik eindelijk gips en wat tegen de pijn. Dan het gevecht met de verzekering om eerder terug te komen, ik zou namelijk blijven tot 11 januari om nog wat van Marrakech te zien. Dit gevecht laat ik maar over aan mijn vrouw Cindy en zij krijgt het voor elkaar dat ik zondag terug kan vliegen. Die dag met twee Engelse vrienden toch nog een beetje van Marrakech gezien en "s avonds een gezellig diner met iedereen.

Zondag 8 januari 2006
Tijd voor de terugreis naar Nederland. Iedereen heeft zijn naam op het gips gezet en adressen uitgewisseld. Will en vader Bill vergezellen mij naar het vliegveld en proberen hun vlucht te verzetten zodat ze met mij mee kunnen vliegen naar Madrid. Dit lukt helaas niet maar het idee was goed. Ik zat eerste klas en de piloot dacht dat ik een Dakar coureur was en kwam om mijn handtekening en rijdersnummer vragen. Ik heb het spelletje meegespeeld en het nummer van Maurice gegeven: 203. In Madrid staat een busje klaar dat me naar een ander vliegtuig brengt. En wat denk je? Dat busje krijgt op het vliegveld een aanrijding met een bagagewagen! Erg fijn voor mijn ribben... Na een vlucht van 2,5 uur ben ik terug in Nederland en ik wordt met een golfkarretje terug naar de ontvangsthal gebracht waar Cindy en Saskia, een vriendin, op mij staan te wachten.

Direct naar het UMC Utrecht voor controles en het resultaat is:

Linkerkant