Kawasaki's voorrijder en in het dagelijkse leven testrijder bij de Groenen die de ontwikkeling van de Z900 vanaf het allereerste prototype heeft meegemaakt weet 's ochtends vroeg mijn nieuwsgierigheid al aan te wakkeren. "In alle eerlijkheid, dit is de allerbeste Kawasaki die ik ooit heb gereden, hij rijdt heel anders dan je van een Kawasaki verwacht. Ik ben erg benieuwd naar wat je ervan vindt."
Dat de Z900 totaal anders rijdt dan de motor die hij opvolgt, de Z800, blijkt al snel als vanuit Almeria de Sierra Nevada wordt ingestuurd en de Z900 uitblinkt in een enorm lichtvoetig stuurgedrag. De brede en overzichtelijke weg slingert door het berglandschap en is een continue opeenvolging van linkse en rechtse bochten, waardoor het middelste deel van het loopvlak van de Dunlop banden amper contact met moeder aarde heeft.
Het lichtvoetige sturen heeft de Z900 ten dele te danken aan het rijwielgedeelte waar enorm veel gewicht is bespaard. Het nieuwe teellis buizenframe - dat is ontworpen met dezelfde software die Kawasaki speciaal voor de Ninja H2 heeft ontwikkeld, weegt slechts 13,5 kilo, terwijl bij de achterbrug maar liefst 3,9 kilo aan gewicht is bespaard. Dat de motor gemakkelijk van richting is te veranderen is trouwens een ding, maar dat 'ie precies doet wat je wilt is misschien nog wel net zo belangrijk.
De tijden dat jij je aan de Kawa moest aanpassen lijken met de Z900 verleden tijd te zijn. Totdat de bochten krapper worden, de temperatuur aardig zakt tot pak 'm beet een graadje of 6 boven het vriespunt met de sneeuw nog in de berm en het wegdek als gevolg van de hevige regenval nog met een flinterdun laagje zandstof is bedekt en dientengevolge amper grip biedt. Omstandigheden waarin het nukkige stuurkarakter van de Dunlop D214 banden de boventoon voert. En dat is jammer, want zeker weten dat met een setje modern rubber de Z900 ook onder deze omstandigheden zijn suprematie had getoond.
Verleidt het goede rijwielgedeelte al tot een sportieve rijstijl, dat wordt nog eens extra aangewakkerd door het waanzinnige motorblok dat de 'middenklasse' naked aandrijft. De 948cc viercilinder heeft het karakter van een tweetraas raket: onderin is het al lekker sterk maar nog niet intimiderend, vanaf 5.000 toeren pakt ie heerlijk op en wordt het inlaatgeluid al behoorlijk agressiever, om bij 9.000 toeren te veranderen in de meest agressieve huil van een tijger op oorlogspad - het moment dat tegelijkertijd in het motorblok de naverbrander wordt aangezet. Damn, wat een ongekend pretpakket.
Een uitgebreide test van de Z900 wordt momenteel hard aan gewerkt, maar deze eerste indrukken wilden we alvast met je delen.
