Vergelijk: Harley Road Glide versus Guzzi MGX-21

Tekst: Vincent Burger
Fotografie: Andrew Walkinshaw 

V-Twin versus V-Twin

Nou is het natuurlijk gekheid om jezelf dat ideaalbeeld voor te houden en ook te menen dat het dat beeld en dat alleen is geweest bij de designafdeling, maar het klinkt zo leuk. Dat er in werkelijkheid over elk schroefje is nagedacht, ach, dat laten we maar even niet te veel op de voorgrond komen. Van de ene V-twin zou je het nog wel kunnen voorstellen dat dit het resultaat is van ‘in den beginne was er een motorfiets’, gevolgd door een custombouwer die er een lollig stukje aan toevoegt, een reiziger die vindt dat er iets beter kan voor onderweg en een dromer die
Neusjes, daar gaat het om. Nee, daar begint het mee. Want dashboards zijn minstens zo belangrijk

Maar ook met praktische zaken, zoals de koffers, zijn de verschillen zonneklaar. Europees versus

Amerikaans... het is helder.altijd al eens een (vul maar in) op zijn ideale motorfiets had willen hebben, van de ander weten we heel erg goed dat er minutieus over is nagedacht. Alhoewel beide motoren natuurlijk gewoon hartstikke nieuw zijn, het neusje van de zalm van elk merk.

Beginnen we bij de nieuwkomer, de Moto Guzzi MGX-21. Geen gewone naam, dus vond Guzzi het leuk om daar nog de bijnaam ‘Flying Fortress’ aan toe te voegen. Als je het ons vraagt, had ‘Battlestar Galactica’ net zo goed of zelfs beter gepast, zo futuristisch is ’t ding. Man, wat een absolute verschijning. Dat mag ook wel, want er is weinig aan het toeval overgelaten. En met een basis als de California 1400 zit je sowieso al goed. Tel daar alle toeters en bellen bij, dan heb je pas écht wat.

Het is op zich al een wonder dat de motor het ooit gehaald heeft tot daadwerkelijke productie. In eerste instantie heeft de Piaggio groep het slechts als studiemodel onthuld op de EICMA in Milaan. Maar nadat dit wel heel erg goed in de smaak viel bij het publiek (het is niet moeilijk voor te stellen) krijgt de fabrikant nu alle lof voor het groene licht voor productie. En niet zomaar, maar nagenoeg ongewijzigd. En dat betekent dus inclusief alle carbonfiber onderdelen die het prototype had, zoals ook op de foto’s te zien is. Wat, lijkt het zo een grote motor? Nee hoor... dat is het ook gewoonOverigens wordt de motor daar helaas niet zo vederlicht van als je zou denken, maar daarover straks meer. De nauwkeurigheid en strakheid waarmee de carbonmatten zijn gevormd is op zich al lovenswaardig, laat staan het eindresultaat. Maar goed, dat was nog maar de afwerking, daarnaast is het ook op andere vlakken extremiteit troef. Zoals het reusachtige 21 inch voorwiel, normaal ongekend groot maar op de MGX nauwelijks uit de toon vallend. Dat kan bijvoorbeeld komen door de carbon toevoegingen aan dat wiel, die het nagenoeg volledig dicht maken. Een blikvangertje op zichzelf en toch moet ook dat enorme wiel vechten om de aandacht met bijvoorbeeld de knalrode remklauwen of de al even rode cilinderkoppen. Natuurlijk vieren carbon en zwart de boventoon en doen heel erg ‘stealth’ aan, het enorme contrast met de rode ‘in your face’ details werkt waanzinnig.  Om nog niet te beginnen over de achterkant, met prachtig geïntegreerde LED strips en uitlaten, alles aansluitend in het design. Knappe jongen die dit overtreft.

'Met de vlam in de'.. eeh.... treeplanken. Dus.

Behalve als die knappe jongen uit de Verenigde Staten komt. Dit is zijn terrein, boy. Als tegenhanger van de Guzzi trekken we de Road Glide Special van onder z’n satijnen doek, de bagger aller baggers. Harley hoef je niet uit te leggen hoe je een spelletje speelt, dit is precies waar de Italianen hun inspiratie vandaan hebben. Met de kenmerkende neus die zo van een Maar ja, ook voor de Harley heb je een redelijk groot rijbewijs nodigArlen Ness special getrokken zou kunnen zijn (zou niks verbazen als hij daadwerkelijk zijn handtekening onder het ontwerp heeft gezet) herken je de motor uit duizenden. De klassieke bagger is recent nog compleet vernieuwd, in één moeite met alle andere modellen onder het Project Rushmore. Kenmerken hiervan zijn bijvoorbeeld de LED koplampen, nieuwe koffers met slimme opening en het geïntegreerde navigatie en audiosysteem. Een radio heeft de Guzzi trouwens ook aan boord. Maar ook het blok is onder handen genomen en loopt nu mooier dan ooit. Bijna alle bediening zit op het stuur en Harley is er ook niet vies van slimme opbergvakjes te verstoppen voor je telefoon en portemonnee. Qua styling is het misschien niet zo’n extremiteit als de Guzzi, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd doordat het ding er al maf genoeg uitziet van zichzelf. Ook de kamerbrede lappen carbon blijven achterwege, maar met een paintjob zoals deze hoef je daar ook niet rouwig op te zijn. Laat kleurkeuze maar aan de Amerikanen over. Met de dikke glitters in de lak is het diep, dieper, diepst en dat staat toch wel écht heel vet.

Amerikaanse markt

Met de California 1400 en al z’n afgeleiden wil Moto Guzzi zich duidelijk richten op de Amerikaanse markt. De naam was al langer in gebruik bij de fabriek, maar is met de nieuwe 1400 twin terug van weggeweest. En er is weinig aan het toeval overgelaten, met een compleet nieuw motorblok en alle luxe die je je wensen zou. Het dashboard is een toonbeeld van chic, de afwerking laat niks te wensen over. En met de MGX is daar nog een verre van subtiel schepje bovenop gedaan. Met z’n grote wiel, stuurkuip en de rest is duidelijk wat we willen. Denk je even leuk de set van 'Spetters' te bezoeken, komt er zo'n kolos de hoek om zeilenMeer kopers afsnoepen van de Grote Concurrent en meer aandeel op de markt werven. Maar of ze dat echt lukt is nog heel even de vraag. Wil je de Grote Concurrent het vuur aan de schenen leggen, dan zul je moeten doen wat zij doen. En dat rechtvaardigt een onderling vergelijk, een tète a tète, een confrontatie…. En een genadeloze.

En dus trekken we er op een mooie zomerdag op uit om deze twee mastodonten op hun kunnen te beoordelen. De omgeving van het pittoreske Maassluis is de plaats van handeling, de motoren zijn er klaar voor, de fotograaf is er klaar voor… zijn wij er eigenlijk ook klaar voor? Het is te hopen van wel, anders kun je je al direct lelijk vertillen. Vooral de Italiaan staat niet bepaald subtiel op z’n zijstandaard en vraagt dus flink wat spierkracht om startklaar te tillen. Dat is komt ‘m al meteen op een veeg uit de pan van het andere kamp, want hoewel de Road Glide al minstens zo zwaar is, is deze veel makkelijker rechtop te zetten. Ook manoeuvreren om bijvoorbeeldeen tuin of garage in- en uit te rijden, toch een redelijk alledaagse bezigheid, is in de VS net weer dat beetje
Twee keer een V-twin ja... maar daar houdt de overeenkomst op. Maar wel twee keer kenmerkend voor hun merk

En als je dan toch alles anders doet, kan de voorkant er ook nog wel bij. De foto's zeggen genoegeenvoudiger. Kleinigheidje zou je denken, maar wel eentje die je meer en meer tegen gaat staan als je er net keer op keer tegenaan loopt.

Stationair hun toeren draaien doen ze allebei en op een indrukwekkende wijze, maar vanzelfsprekend doen ze het beide nogal anders. Zodra ze naast elkaar staan –maar niet te dichtbij, er komt nogal een indrukwekkend geluid uit- merk je dat de Guzzi wat mechanischer loopt, met net wat meer ruig randje. Is op zich weinig mis mee, maar je hoort het. Zodra je gaat rijden hoor je het nog beter, er zit ook ergens een geluidje in dat we niet kunnen plaatsen: het is er soms wel, soms niet, onafhankelijk van wat wij er mee doen. Nee dan de Harley… toppunt van ‘als je maar lang genoeg iets doet, wordt je er vanzelf heel erg goed in’; er zijn weinig motoren die merkbaar zó soepel en zó mooi rond lopen. En ja, dat komt van iemand die zijn mening over Harleys deelde met de meeste non-Harley rijders. Zeker sinds Project Rushmore heeft Amerika serieuze stappen genomen, alles ten bate van afwerking, motorloop en perfectie. Een beladen woord voor een objectief journalist, maar je merkt gewoon: hier is heel secuur aan gewerkt. Misschien zelfs tot het té perfecte aan toe: de uitlaat geeft een prachtig mooie, donkere plof en is zoals je zou verwachten ook gezegend met een heel ronde roffel als je het gas dicht draait, maar je hóórt dat zelfs die is gefinetuned.De Harley heeft totaal geen ruige randjes meer en dat kan voor sommigen als een schok komen. Dan is de Guzzi toch net nog iets rauwer. Niet echt qua uitlaatgeluid, want dat is gewoon bijzonder goed gedempt, Fors of niet, gaaf is 't in elk geval wél. Hier word je best wel mee gezien, zullen we maar zeggenmaar wel op alle andere vlakken. Trillingen, motorloop en de eerdergenoemde bijgeluiden.

Daar komt nog eens bij dat de Moto Guzzi ook de nodige gewenning vraagt. De eerste honderd meter zullen je lang bijblijven omdat de motor zich best laat gelden. Gevolg daarvan is dat je minder secuur op je lijn blijft dan je zou willen. Raar, als je bedenkt dat een groter wiel in het algemeen juist meer stabiliteit meebrengt. Maar in veel gevallen is daar ook de geometrie op aangepast en hebben we het –bijvoorbeeld bij Adventures- over aanzienlijk minder gewicht. De een geeft de aan het stuur gemonteerde Batmankuip de schuld, de ander de speciale stuurdemper. Lees het verhaal van Alan maar eens voor de details, maar het is geen gewone stuurdemper en dat zou er weleens iets mee te maken kunnen hebben. Ga je echter wat sneller rijden, dan stabiliseert de boel en is het verder voorwaarts mars. Aan comfort vervolgens geen gebrek, alle luxe is voorzien. Op de navigatie na die de Harley dan weer wel heeft, maar heel simpel: dat zit in het prijsverschil. Wel krijg je een prachtig digitaal/analoog display met daarin alle informatie, een radio, cruise control en eigenlijk alles wat je zou willen.

Anders

Bij Harley hebben ze het toch iets anders aangepakt. Dat begint al direct als je in het dikke zachte fauteuil zakt, de Guzzi is daarbij wat Italiaanser. Het reiken naar het stuur is ook net wat verder, maar als je zit, dan zit je en krijg je alles wat Amerika je kan bieden in volle overvloed over je uitgestort. Inclusief die navigatie, die toch net weer even anders reageert dan een Tomtom of Garmin. Maar verder heeft ook deze machine een heel uitgebreid accessoirepakket. Road Glide? Ze hadden 'm net zo goed Canapé kunnen noemenKomt ook bij dat de motor op kruissnelheid stiller is, de kuip is nou eenmaal groter en houdt je dus ook makkelijk iets meer uit de wind. En daarbij vinden we de details nog wel leuker: naar eigen inzicht kun je links, rechts en in het midden nog extra ventilatiesleuven openen.

Wat doet Italië dan wél beter dan Amerika? Je raadt het niet, maar het antwoord is: rijden. En dan nog liefst sportief rijden. Vreemd op een motor die heel fanatiek niet is gemaakt voor sportief rijden, maar het is zo. Het is niet onverwacht dat de motor met voetsteunen meer grondspeling heeft dan de motor met treeplanken, maar toch: puntje voor de Tricolore. Heb je eenmaal voldoende tempo en dus het vage gebied vermeden, dan kun je op een stuurweg met het zwarte carbonmeer uit de voeten dan met de rood metallic stalen machine. Ook bij een sprint is er geen twijfel: Guzzi trekt sneller weg en langer door. Ergens op deze foto kun je nog een Ed vinden. Inzendingen kunnen naar het bekende adresHarley is gemaakt voor de allerlaagste toeren en dus de eerste meters nipt in het voordeel, maar dat slaat al snel om als de 1400cc Testarossa op stoom komt.

Ben je eenmaal lekker aan het rijden, dan zal dat je echter worst wezen. Je bent toch met z’n tweeën, of willekeurig hoeveel, onderweg en houdt dan ook een ‘gemiddeld’ tempo aan. Dus dan gaat het al helemaal niet meer over vermogen en sprints, misschien dat je af en toe nog eens een treeplank over de weg sleept maar dat heeft mij persoonlijk nooit gestoord, de motor blijft sowieso wel op z’n lijn en een beetje ginnegappen onderweg mag toch ook wel. Het tempo ligt ook weer niet zo hoog dat je last zou kunnen krijgen van turbulentie of windruis en dus trekken ook de verschillen daar een stuk naar elkaar toe. Dan blijft enkel de luxe van het rijden over, de bediening en de zithouding en dat laatste is toch een beetje persoonlijke voorkeur. De Guzzi zit wel ietsje ‘sportiever’ of minder als in een canapé als de Harley,
Qua bediening is het luxe troef op beide motoren. Wat je maar wilt, je kunt het vinden onder je

vingertoppen. Mag je ook wel verwachten van motoren in deze klasse en anno 2017...

En toch zijn de verschillen in aanpak aanzienlijk maar het blijft een cruiser, daar ging het inmiddels van het begin al om. Qua bediening houden ze in Italië ook meer van een normaal gevoel in de handen en dus zijn de schakelaars identiek aan andere Guzzi’s en ook sommige Aprilia’s. De bediening op de Harley is gelijk aan alle overige Harleys en dat betekent: hun eigen knoppen, dikke handgrepen en brede hendels.  Past perfect in het plaatje, maar moet je van houden.

Toch komt het wel weer terug als je eenmaal alleen een ritje maakt. Dat gaat prima met beide machines, je kunt een lekker tempo aanhouden, niemand die je wat doet. Totdat je van de Harley overstapt op de Guzzi en merkt dat je die toch net even wat meer op z’n donder geeft, er net wat sportiever mee gaat rijden. Als vanzelf, omdat het goed voelt. Of je daarmee in de praktijk ook daadwerkelijk sneller bent is niet het punt, maar het vóelt wel zo. Tot het punt dat je het blok uitmelkt voor wat het kan en je beseft ‘blij’ te zijn dat je radiale vierzuiger remmen te hebben. Dat laatste dan wel weer omdat je nog steeds heel veel metaal moet afremmen als je het net op snelheid hebt gekregen, maar dat is inherent aan het actieve ritje wat je op dat moment aan het maken bent. Dus als je een wolf in schaapskleren zoekt, ben je met een paar woordjes Italiaans toch beter uit dan met je Starbucks bestellijst.  Of je dat leuk vindt, of dat het je ding is, of je wel graag een troefkaart in je mouw zou willen hebben waarvan je weet dat je die niet vaak hoeft te trekken, dat is aan jou. 

Conclusie

Uiteindelijk stelt toch iemand de vraag. “Zou je nu een Guzzi boven een Harley verkiezen”? Het lijkt simpel, maar het is toch wel iets meer dan dat. Het is meer dan de naam, meer dan het prijsverschil. Natuurlijk vinden we dat een flinke smak geld, je kunt er zo een tweede motor voor de boodschappen van bij kopen. Maar voor dat geld krijg je ook wel meer. Utah in de polder: eindeloze vergezichten, een motor op cruise en de neus naar de horizonDat verkleint het gat wel aanzienlijk, ook al zal het niet volledig verdwijnen, het blijven immers echt andere machines. Het gaat erom wat je voorkeur krijgt. En wat dat betreft (voor jezelf heb je het antwoord al lang waarschijnlijk), gaan we terug naar de vraag. Er van uit gaand dat de California was ontworpen met de Amerikaanse markt in het vizier, met het doel de concurrentiestrijd aan te gaan met het reusachtige Harley-Davidson op de eigen markt, is dus de vraag: zou die Amerikaan hierdoor overtuigd zijn om iets anders dan zijn eigen nationale trots te kiezen?  Waarschijnlijk niet. De Harley is zodanig doorontwikkeld en opmerkingsvrij dat het sowieso lastig is om, als je hiervoor in de markt bent, een reden te bedenken het niét te doen. Die zesduizend euro verschil zijn dan ook maar bijzaak. Op dit prijsniveau wel. Het antwoord is dus redelijk duidelijk: Oh nee, stiekem toch nog een bocht. Geeft niet, doen we ook effehet zal meer dan dit kosten om echt een ommezwaai te kunnen veroorzaken, om echt voet tussen de deur te krijgen. Dan maakt Indian nog meer kans, niet in de laatste plaats omdat zij ook Amerikaans van oorsprong zijn. Maar is de missie van Moto Guzzi dan niet geslaagd? Misschien niet in de mate waarin ze het zelf hadden gehoopt, maar desondanks toch wel een beetje. Voor die Amerikaan, en ze bestaan, die zin heeft in wat anders. Voor als ‘Europees’ gelijk staat aan ‘exotisch’ en nóg gekker. Amerikanen zijn gek op gek. En geef toe: als je hiermee aantreedt bij een meeting trek je echt wel genoeg bekijks. Je hebt weliswaar geen ‘born and bred’, maar je hebt wat ánders. En een heel indrukwekkend iets ook. Dat kan niemand ontkennen. En hoe het rijdt? Dat is bijzaak joh. In deze wereld wel. Laat die gekke Europeanen maar met hun ‘rationele oordeel’. Nee dat klinkt ook zo lekker bij de barbecue… grapjassen. 

Technische gegevens