Test: Harley-Davidson Softail Slim

Terwijl ik foto’s sta te maken in het historische centrum van Schiedam – waarom zou je het ver zoeken als je dichtbij ook soms pareltjes hebt – krijgen we opnieuw het gebruikelijke ritueel: ongeacht wat voor machine we hebben, merk, waarde, chopper of superbike, zeldzaam of zo uit het rek, het maakt allemaal niet uit, niemand trekt zich er veel van aan… tótdat er Harley-Davidson op de tank staat. Zelf durf ik met precies evenveel vertrouwen alles voor de deur onder een hoes te laten overnachten (met een goed slot uiteraard),behalve Harleys.

Mijn buren hebben weinig met motoren, maar als het toverwoord op de tank staat, ook al is het een Street 750 en staat er een tien keer duurdere MV Agusta naast, de Harley is het begeerlijkst. En dan vragen sommige mensen zich nog af wat er moeilijk gedaan wordt met het hele ‘Heritage’ idee… hierom dus. Dit soort naamsbekendheid kún je niet kopen. Zo’n diepgeworteld begrip voor het fenomeen Harley-Davidson is onbetaalbaar. En ondanks de minstens zo lange of flamboyante geschiedenis van bijvoorbeeld Indian, Moto Guzzi of MV Agusta, er komt niets aan een Harley. Vergeet het maar.

Zo dus ook met de Softail Slim. Hoewel ik technisch gezien op de openbare weg sta, staat de motor wel pal voor de doorgang van een kerk en uiteraard moeten daar mensen langs, inclusief de eindverantwoordelijke. En net als je verwacht ‘kan dat nou niet ergens anders?’ en je al een perfecte retoriek over lichtval en perspectief gereed hebt, hoor je niets meer dan ‘mooie motor! Ik snap dat je daar foto’s van maakt, zou ik ook doen’. Ben benieuwd als ik hier binnenkort met een ander merk exact hetzelfde doe….

Tekst: Vincent Burger
Fotografie: Vincent Burger, Ed Smits

Good Busy

We zeiden het al eerder; Harley-Davidson is keihard bezig. Dat hadden ze ook gezegd, ze willen immers 100 nieuwe modellen in de komende jaren neerzetten, waarvan 54 in de eerste vijf jaar… en dan zal er hard gewerkt moeten worden. Dat is nu te merken, want sinds de presentatie van hun plannen en de eerste zoveel modellen eind vorig jaar, hebben we alweer een X aantal nieuwe modellen Zeg het maar. Hoeveel clichés worden hier in één beeld bevestigd? Oh ja, ik was nog jarig ook, pasgeledenmogen verwelkomen. Willen we dat bijhouden, dan zullen wij ook aan de bak moeten.  En waarschijnlijk zullen we er soms ook eentje over moeten slaan. Maar vooruit, laten we nu eens kennis maken met de Softail Slim.

Nou hadden we destijds al ontdekt dat het niet zo zeer ligt in de gebruikelijke parameters en of een motor lekker rijdt of niet, of je bagage mee kunt nemen of niet en dat soort zaken, maar veel meer is bij Harley het geval: Je hebt al besloten een Harley te kopen, maar welke gaat het dan worden? Zo hebben we destijds ook ontdekt dat elk model echt wel anders is en dat je dus naar hartenlust kunt proberen en combineren. Bedenken ze weer een nieuw idee, dan wordt het uitgevoerd en hebben wij weer keus uit een nieuw model. Of tenminste, dat is de korte versie.

Wat voor ons belangrijk is, is het feit dat Harley ons opnieuw een nieuw model voorschotelt, te weten deze Softail Slim. Net als de andere Softails dus en een klein beetje de opbouw naar wat allemaal nog kan komen. De Slim is anders. Opnieuw ja, maar toch. En eigenlijk is het vooral het neutrale, basic gevoel wat overheerst. Geen gedoe, gewoon de motor. Geen speciale koplamp, speciale wielen met spannende afmetingen, upside down, bijzonder stuur, eigenlijk is dit wel zo’n beetje de basismotor die je kopen kunt, of de basis-Harley in dit geval. Of stiekem toch niet, want ook de Slim is voorzien van genoeg details om z’n prijs van te rechtvaardigen, althans volgens Harley-Davidson zelf. En blijkbaar werkt het, want waar ik bij oppikken van de motor nog even moest wachten
Wil je details, dan zit je bij Harley goed. Fotogeniek ook. En zie je ergens toch nog iets waarvan je denkt 'dat kan beter', moet je de catalogus eens zien....

Toch blijft het bijzonder dat je met zo'n oud ontwerp nog steeds zoveel publiek trekt tot een klant er een proefrit mee gemaakt had, kwam ik diezelfde man een bij terugbrengen weer tegen, samen met zijn eigen, nieuw aangeschafte Softail Slim. Veel duidelijker wordt het niet.

De naam is niet zo ver gezocht, zo is al snel te merken. De motor voelt opvallend… slank aan. Ook door het ontbreken van een duozadel, stroomlijn of andere zaken lijkt de motor nog meer afgetraind en licht en als je eenmaal op weg bent en de eerste bocht afdraait weet je het al helemaal; hier zit nauwelijks iets teveel aan. En behalve dat ‘slim’ het Amerikaanse woord voor ‘slank’ is, is het ook Nederlands voor pienter, waarvan akte. Hier is echt wel over nagedacht. En wat meer is: hier wil je graag meer mee rijden. Sturen zelfs, want dat is ook leuk. Natuurlijk hebben we vorig jaar wel geleerd dat zelfs een Breakout met z’n extreem brede achterwiel en extreem smalle voorwiel ook leuk te rijden valt in bochtige streken, is dat toch meer om andere redenen. De Slim eet gewoon uit je hand en haalt daar z’n kracht uit. En dat komt goed uit, want daar komt de nieuwe kracht van de Softails duidelijk boven water.

Ja hij is laag, ja hij is clean... maar dan zullen we eens over de motor beginnen 

Volledig nieuw ontworpen

Zoals destijds gezegd, zijn de motoren zo’n beetje volledig nieuw ontworpen. Een paar van die wijzigingen hadden te maken met framestijfheid en wegligging en dat is nou precies de kracht die ook de Softail Slim heeft. Het nieuwe frame is niet minder dan 65(!) procent stijver, is opgebouwd uit de helft minder onderdelen en heeft daardoor 22 procent minder lasverbindingen. Reken maar dat je dat merkt. Overigens, ik ben wel een beetje klaar met dat heen en weer rijden. Doei!Samen met het star gemonteerde blok – dus geen rubber meer te bekennen – blijft er een 34 procent stijver geheel over. Dat is nog steeds veel. En dan komt er ook nog een gewichtsreductie van zo’n zeventien kilo bij. Gratis! Of nou ja, niet helemaal, maar dat zijn details. 

Hoe dan ook, ’t rijdt. Maar het zit ook, laten we daar beginnen. In tegenstelling tot de Street Bob met z’n hoge stuur, de Fat Bob met z’n lage korte stuur en eh… de Breakout met z’n dragbar zit de Slim heel erg neutraal en natuurlijk. Sowieso ziet het er wel leuk uit met het gekromde dwarsbalkje dat de hoek van de linker met de rechter stuurhelft verbindt (doet veel voor je perceptie) en het logo in de verchroomde stuurklem, ligt het stuur ook gewoon op een prima gemiddelde hoogte en breedte en dat is het halve werk. Natuurlijk zit je laag, het is een Harley. Maar je bovenlijf zit niet te ver voor- of achterover, dus dat is ook prima lang uit te houden. En voor de voeten heeft men gekozen voor treeplanken boven voetsteunen, wat in elk geval voor de plaatsing van je voet alleen maar oké is. Voor de grondspeling… misschien wat minder. Of anders gezegd, voor de omgeving, want als deze jongens de grond raken zal iedereen het weten, het geschraap is niet van de lucht. En dan te bedenken dat de grondspeling zo is toegenomen…. Natuurlijk mag je wel eerst aardig sturen voordat je herrie maakt, maar het feit dat het nog steeds en zoveel gebeurt is misschien ook wel tekenend voor de kwaliteit van het rijwielgedeelte. Schijnbaar moeiteloos kantel je de motor zo ver dat het als vanzelf gebeurt. Ik rij veel liever een woestijn door, dussehh.... als je me niet meer nodig hebt, tabeeEn heb je eenmaal gevoeld hoe ver je daarvoor moet gaan – en gemerkt dat dat probleemloos kan – dan ontwikkelt het treeplankconcert zich in crescendo naar een schitterende apotheose. En zo lang je de motor zo blijft rijden, is het eind nog niet in zicht. 

Het motorblok is de ‘lichte’ 107 CI versie, wat we wel jammer vinden, maar uiteindelijk toch meer dan genoeg is. Van de vorige keer weten we nog dat dit feitelijk meer dan genoeg is, maar met de 114 ernaast als referentie, zal iedereen dat blok nog vetter vinden. Dikkere klappen, sneller thuis, noem maar op. Grootste voordeel in onze ogen is dan echter dat je de motor ook net dat beetje meer laagtoerig kunt laten ploffen, zonder dat er geprotesteerd wordt. Met de 107 kom je bij al te lage toeren net dat beetje te kort om weer vlot te accelereren als je daar om vraagt, het getril en gebok is dan niet van de lucht. Daar heb je dus met het zwaardere blok minder last van. Maar ja, dat is dus niet zo, dus niet zeuren. Gewoon een versnelling lager en trappen, dan komt het vanzelf goed.
We kunnen hier van alles zetten, je leest het toch niet. En terecht, de foto's spreken voor zich

Je zou maar designer zijn bij Harley... dan kun je toch helemaal los? Wereldjob!En dat gaat dan ook prima, voor je het weet leg je er een lekker tempo bij neer. Nog een voordeeltje is trouwens dat je ook niet nóg meer in de verleiding komt om echt snel uit de startblokken te schieten. Als de motor niet wil wheelieën, kun je des te sneller sprinten, toch? Behalve met een spijkerbroek en een zadel als op de Slim, want dan komt er een moment dat de motor er sneller van door is dan z’n bestuurder. Ietsje meer ondersteuning of grip was wel welkom geweest… lesje voor de volgende keer.

Zoals altijd is de bediening ‘des Harleys’, eenvoudig maar helder. Waar het BMW nooit gelukt is om de bediening van de knipperlichten zonder commentaar op alternatieve wijze in te voeren, doet Harley het al jaren lachend. En het werkt ook gewoon. Het display eveneens, alles spreekt zo voor zich dat je er geen tweede keer bij nadenkt. De remmen zijn echter ook des Harleys, wat betekent dat je opnieuw leert werken met de achterrem. Voordeel is wel dat je daardoor ook weer leert te sturen met behulp van die rem, een kunst die we in de tijd van de supersports toch een beetje verleerd waren. Nu zul je wel moeten. Niet alleen voor de gewichtsverplaatsing, maar ook voor de pure remkracht. De schijf achter is erop berekend, dus dat zit wel snor.

Conclusie

Over de Softail Slim kunnen we kort zijn. De motor is gewoon zo heerlijk basic dat er sowieso weinig tekst voor nodig is. Het is een van de meest rechttoe rechtaan modellen die er op het moment zijn, veel meer is er niet. Dat wil echter niet zeggen dat het oordeel ook eenvoudig is, of nee, minder is niet per se ook meteen slechter. Het is juist wel verfrissend om met zo weinig franje rond te rijden, je hoeft niet veel meer te doen dan starten en wegrijden. Je kunt ook niet veel meer, dus waarom zou je nog toeters en bellen nodig hebben? Helemaal nergens om dus, en zo is de Softail Slim ontstaan. Lekker basic, lekker rijden, goed zitten en gaan. Remt als een Harley, maar stuurt opvallend lichtvoetig en neutraal. Zit minstens zo neutraal, niet te ver voor- of achterover, maar wel lekker actief. Of nou ja, ‘voor een Harley’. Maar niemand zal dat vreemd vinden.

Licht en neutraal sturen, mooie basic uitstraling, gratis aanspraak

Stalling verplicht, misschien is het 114ci blok nog leuker, beter geen te gladde broek bij 't verkeerslicht

Technische gegevens