Test: Ducati 2026 Hypermotard V2 SP

_{Tekst: Ron Huijs, Ed Smits
Fotografie: Manu de Soomer (www.motorsportspics.com)}

Twintig jaar Hypermotard

Er zijn motoren die gebouwd worden om rondetijden neer te zetten, motoren die ontworpen zijn voor dagelijks gebruik en motoren die vooral een emotionele reactie oproepen zodra je het gas opendraait. De nieuwe Ducati Hypermotard V2 SP behoort onmiskenbaar tot die laatste categorie. Op het technische en compacte circuit van Folembray in Noord-Frankrijk toont Ducati’s nieuwste supermoto-geïnspireerde machine meteen waar het om draait: agressie, speelsheid en pure mechanische betrokkenheid.

Het is een motor die niet probeert rationeel te zijn. Hij wil je uitdagen, verleiden en soms zelfs een beetje intimideren. Twintig jaar na de introductie van de eerste Hypermotard heeft Ducati het concept grondig herwerkt. De 2026-versie is véél meer dan simpelweg een opvolger van de vorige 950, maar is lichter, agressiever en technologisch geavanceerder dan ooit tevoren.

Sterker nog, het is eerder een volledig nieuw ontwikkelde machine die gebruikmaakt van Ducati’s nieuwe 890cc V2-platform. Die krachtbron zagen we eerder al in diverse nieuwe modellen zoals de Panigale V2 en Streetfighter V2, maar in de Hypermotard krijgt het blok toch een heel eigen karakter.

Nieuwe 890cc V2

Het gaat nog altijd om een vloeistofgekoelde 90 graden V-twin met dubbele bovenliggende nokkenassen, vier kleppen per cilinder en variabele kleptiming op de inlaat. De boring bedraagt 96 mm, de slag 61,5 mm en de compressieverhouding ligt op 13,1:1. Het maximumvermogen bedraagt 120 pk bij 10.750 toeren per minuut, terwijl het maximale koppel van 94 Nm beschikbaar is bij 8.250 tpm.

Indrukwekkender dan de cijfers zelf is echter de manier waarop dat vermogen wordt afgegeven. Al vanaf 3.000 toeren is het grootste deel van het koppel beschikbaar en Ducati combineert dat met een slipperclutch en, in het geval van deze Hypermotard, een duidelijk kortere eindoverbrenging. Daardoor voelt de Hyper niet enkel sterker, maar levert hij in combinatie met het extra lage gewicht een bijna explosieve acceleratie uit langzame bochten.

Elektronica op superbike-niveau

Elektronisch behoort de Hypermotard V2 SP tot de meest uitgebreide machines binnen het supermoto-segment. Het volledige systeem wordt aangestuurd door een zesassige IMU die continu hellingshoek, acceleratie en wielbewegingen analyseert. De motor beschikt over meerdere Riding Modes die volledig personaliseerbaar zijn. Daarbij worden onder meer gasrespons, vermogensafgifte, tractiecontrole, wheeliecontrole, ABS-instellingen en motorrem afzonderlijk aangepast.

Het dashboard biedt onder andere voorgeprogrammeerde modi zoals Sport, Road en Wet, waarbij elke modus volledig individueel configureerbaar blijft. Daardoor kunnen rijders praktisch elk elektronisch hulpmiddel afzonderlijk instellen of uitschakelen.

Het dashboard zelf bestaat uit een volledig digitaal 5 inch TFT-kleurenscherm met een resolutie van 800 x 480 pixels in 16:9-formaat. Ducati voorziet verschillende weergaves voor straat- en circuitgebruik. In trackmodus worden onder andere rondetijden, gekozen riding mode, tractiecontrole-instellingen en schakelindicator prominenter weergegeven. Daarnaast ondersteunt het systeem Ducati Multimedia System-connectiviteit, turn-by-turn navigatie, cruise control, verwarmde handvatten en Lap Timer Pro als optionele functies.

SP-afwerking

Qua afwerking blijft Ducati trouw aan zijn premiumimago. De SP-versie krijgt een lithium-ion batterij, een carbon voorspatbord, specifieke SP-kleurstelling en graphics en hoogwaardige componenten over de volledige motorfiets. Het aluminium monocoque frame draagt sterk bij aan het lage gewicht en de compacte geometrie. De wielbasis bedraagt 1.514 mm, de balhoofdhoek 26 graden en de naloop 110 mm.

Folembray

Circuit Folembray blijkt een ideale locatie om het speelse en krachtige karakter bloot te leggen. Het korte Franse circuit bestaat uit een opeenvolging van snelle en trage bochten, korte rechte stukken en technische richtingswissels waarbij een motorfiets vooral wendbaarheid, remstabiliteit en acceleratie moet combineren.

Zodra je opstapt merk je direct hoe extreem compact de Hypermotard aanvoelt. De smalle tankpartij, het brede stuur en de hoge zithouding van 880 millimeter geven me onmiddellijk het gevoel van een supermoto, maar na de eerste sessie moet ik die mening al wat herzien. Maak er gerust een opgefokte supermoto met superbike-elektronica van.

De motor reageert bijzonder direct op het ride-by-wire-gashendel. Bij het uitkomen van tragere bochten schiet de Ducati met enorme agressie vooruit en de korte gearing versterkt dat explosieve karakter nog extra. In tweede versnelling, met een uitgeschakelde wheeliecontrole, wil het voorwiel voortdurend loskomen van het asfalt. Zelfs in derde wil het voorwiel nog wel eens liften.

Met Ducati Wheelie Control ingeschakeld wordt het voorwiel onder controle gehouden, maar het systeem laat op standje 1 of 2 voldoende speelruimte voor rijders zoals ik die graag een motor bewust licht willen houden. De slipperclutch en standaard Ducati Quick Shift Up/Down 2.0 zorgen ervoor dat op- en terugschakelen bijzonder snel en vloeiend verlopen, zonder de stabiliteit van het chassis te verstoren.

Het brede stuur geeft enorm veel hefboomwerking en maakt insturen haast instinctief. Je denkt aan de apex en de Ducati ligt er al.

Öhlins en laag gewicht

Wat de SP-versie echt onderscheidt van de standaard Hypermotard V2 is het hoogwaardige rijwielgedeelte. Vooraan monteert Ducati een volledig instelbare 48 mm Öhlins upside-down voorvork met 170 mm veerweg, terwijl achteraan een volledig instelbare Öhlins monoshock met 160 mm veerweg gemonteerd wordt. Zowel compressie, rebound als veervoorspanning zijn volledig instelbaar.

De combinatie met de gesmede aluminium velgen maakt een enorm verschil in stuurgedrag. De rijklare massa zonder brandstof bedraagt slechts 177 kilogram voor de SP-versie. Daardoor voelt de motor extreem lichtvoetig aan en verandert hij bliksemsnel van richting.

Na wat aanpassing aan de demping stuurt de voorkant scherp en precies, terwijl de achterkant opvallend veel feedback geeft bij hard uitaccelereren. Waar veel moderne motoren steriel efficiënt geworden zijn, blijft de Hypermotard voortdurend communiceren. Je voelt beweging, gripopbouw en gewichtsverplaatsing letterlijk door het chassis heen.

Controle én speelruimte

De Ducati Traction Control werkt bijzonder verfijnd en grijpt subtiel in wanneer het achterwiel tractie begint te verliezen. Vooral tijdens het uitaccelereren van tragere bochten laat het systeem gecontroleerde slides toe zonder abrupt vermogen weg te nemen, terwijl dikke zwarte strepen van de Pirelli Diablo Rosso IV Corsa’s op het asfalt achterblijven.

Daarnaast beschikt de SP-versie over Ducati Power Launch voor optimale starts, een Pit Limiter voor circuitgebruik en Engine Brake Control waarmee de intensiteit van de motorrem instelbaar wordt. Het Bosch Cornering ABS laat eveneens verschillende instellingen toe, inclusief een meer sportieve modus waarbij het achterwiel gedeeltelijk vrijer kan bewegen tijdens hard remmen. Voor de liefhebber is de ABS van het achterwiel zelfs volledig uitschakelbaar.

Brembo-remmen

En hard remmen, dat kan met deze Hypermotard. De remprestaties zijn echt indrukwekkend. Ducati monteert op de SP-versie Brembo M50 monoblock remklauwen gecombineerd met dubbele 320 mm semi-zwevende schijven vooraan. Achteraan zit een 245 mm schijf met tweezuigerremklauw.

Zelfs na meerdere sessies blijft de remdruk constant en zonder fading. Gezien het lage gewicht van deze SP-versie zorgt dat voor uitzonderlijke remprestaties. Ik heb mijn gebruikelijke brake markers allemaal kunnen opschuiven, waarbij de Hypermotard zich tot diep in de bocht stevig laat vertragen.

Zelfs na meerdere intensieve sessies blijft de remkracht constant en uitstekend doseerbaar. Bij hard remmen voel je de achterzijde licht en bewegelijk worden en die speelse achterkant vormt misschien wel de essentie van de nieuwe Hypermotard. Ducati heeft duidelijk niet geprobeerd om een brave naked bike te bouwen. Integendeel.

Fysiek werken

Met de juiste elektronische instellingen laat de motor gecontroleerde wheelies, lichte slides en agressieve acceleraties toe zonder ooit volledig chaotisch te worden. Je rijdt deze Ducati niet zoals een klassieke superbike. Je werkt actief met het lichaam, gooit de machine agressief de bocht in en accelereert vroeg en hard uit de apex. Dat vergt uiteraard wel de nodige fysieke inzet.

Na enkele intensieve sessies voel je duidelijk dat dit geen relaxte allrounder is, maar een machine die energie van zijn rijder verlangt. Wat vooral indruk maakt is hoe compleet het totaalpakket geworden is. De combinatie van een krachtige maar bruikbare V2, een extreem licht chassis, hoogwaardige vering en verfijnde elektronica maakt van de Hypermotard V2 SP een van de meest entertainende motoren van het moment.

Hij is sneller dan je verwacht, agressiever dan de cijfers doen vermoeden en verslavend speels zodra je vertrouwen opbouwt.

Niet perfect

Toch is niet alles perfect. De hoge zithouding vraagt uiteraard wel enige gewenning en zal voor kleinere rijders niet heel praktisch zijn. Ondanks de aanzienlijke rijhoogte is de grondspeling toch wel een dingetje waar je rekening mee moet houden mocht je er, net als ik, het circuit mee op willen gaan.

Ik reed zelf al vrij snel de rechtse voetsteun tegen de grond. Gelukkig scharniert deze mee naar boven, maar het achterrempedaaltje dat vervolgens volgt scharniert niet mee. Een poging om de rijhoogte wat te verhogen met extra veervoorspanning aan zowel voor- als achterzijde veranderde helaas niet zo heel veel.

De enige echte mogelijkheid was dus de hellingshoek wat beperken zodat er aan het einde van het weekend nog een voetsteun en rempedaal over was. Ondanks dit ging het toch best nog wel aardig vooruit.

Voor degenen die Folembray kennen: ik kon er constante tijden in de 57’ers en 58’ers mee draaien, met als allersnelste zelfs een 56’er. Het tijdsverlies in de bochten werd dus goedgemaakt met vroege acceleratie en ultralaat remmen. Wat een fun.

Grote kans dat een beginnend circuitrijder ook niet direct tegen de wat beperkte grondspeling aanloopt. Om het helemaal in het juiste perspectief te plaatsen: tijdens mijn straatrit heb ik geen enkele beperking ondervonden van deze voetsteunhoogte.

De windbescherming is uiteraard nihil. Op secundaire en binnendoorwegen speelt dat nauwelijks een rol, maar zodra je lange stukken autobaan rijdt – wat overigens prima kan dankzij de cruise control – zul je de rijwind voor lief moeten nemen.

Straatimpressie

Vanaf Ron terug naar huis is het eerste dat me opvalt hoe ontzettend gebruiksvriendelijk de zithouding is. Of beter gezegd: gebruiksvriendelijker dan ik op voorhand had verwacht. En dan met name voor wat de zithoogte betreft.

Ondanks een forse 880 mm weet ik zonder problemen met één voet contact met moeder aarde te maken, zonder scheef op het zadel te moeten zitten. De zithouding zelf is precies zoals je van een supermotard verwachten mag: kort, alsof je op het voorwiel zit, met een breed stuur en sportief geplaatste voetsteunen.

Hoewel die, gezien de slijtage op Folembray, wel wat hoger geplaatst hadden mogen worden.

Vurige hengst

Het tweede dat me opvalt is dat de motor best vermoeiend rijdt. Rijd je rustig, dan voelt de voorkant erg nerveus aan en heeft de Hyper de neiging om in de bocht te vallen, waardoor je bocht na bocht te vroeg instuurt. Ook gaat de extreme ‘op z’n neus’ zithouding dan tegen je werken.

Ga je daarentegen flink op het gas, dan moet je juist je gewicht zo ver mogelijk naar voren verplaatsen in een poging het voorwiel aan de grond te houden.

Op papier lijken de verschillen tussen de high-tune en low-tune specificaties van de nieuwe V2 erg klein, met 120 pk voor de Hypermotard tegenover 111 pk voor de Monster, maar neem van mij aan: het is een wereld van verschil.

Waar de Monster eerder dit jaar uit mijn hand at, reageert de Hypermotard op elke beweging van mijn rechterpols als een vurige hengst die alleen maar wil steigeren. Tot aan de derde versnelling toe, tenzij je hem in Urban of Rain-modus zet waarin het vermogen is afgeroomd.

Harder dan de Streetfighter

Naarmate de kilometers vorderen raak ik echter meer en meer van het idee achter de Hypermotard overtuigd. Qua sportiviteit zou ik ‘m wel willen positioneren als de overtreffende trap is van de Streetfighter V2. Sportiever, extremer, meer hardcore. Dat idee. Dat ademt de fiets van voor tot achter helemaal uit.

Op circuit mag de grondspeling dan een issue zijn, op de openbare weg zul je echt verdomd goed je best moeten doen om met die beperking te worden geconfronteerd. D’r is echter wel een grote maar. Waar de Monster een zeer breed toepassingsgebied heeft en je ook met de Streetfighter V2 het prima ‘rustig an’ kunt doen, is de Hyperstrada alleen in z’n element wanneer je ‘van-dik-hout’ aan het knallen bent.

Daar staat tegenover dat ik er wel van overtuigd ben dat, zo heeft een 2.000 km trip met de Hyperstrada twaalf jaar geleden dwars door Thailand mij geleerd, met een paar kleine aanpassingen ook deze Hypermotard V2 een heerlijke reisgenoot kan zijn, net als de generatie uit 2014 was. Maar goed, dan hadden ze ‘m eigenlijk wel een grotere tankinhoud moeten geven, want met 12,5 liter sta je nu elke 200 kilometer bij de pomp.

Conclusie

De 2026 Ducati Hypermotard V2 SP voelt zonder twijfel lichter, scherper en explosiever aan dan zijn voorganger. Toch is het zeker geen alledaagse motor voor iedereen. Precies daardoor voelt hij vandaag uniek aan in een markt waarin veel motorfietsen steeds meer op elkaar beginnen te lijken en steeds sterieler en efficiënter aanvoelen.

Deze V2-Duc heeft, ondanks dat hij makkelijk te rijden is, een ondeugend hooligan-karakter. Hij nodigt uit tot wheelies, late rempunten en agressieve acceleraties, maar vraagt daarvoor wel betrokkenheid, fysieke inzet en een zekere bereidheid om jezelf uit te dagen.

Maar dan komt het onverbloemd speelse karakter ook echt helemaal tot zijn recht. De combinatie van laag gewicht, hoogwaardige Öhlins-vering, explosieve V2-krachtbron en geavanceerde elektronica maakt deze machine een entertainende sportieve fiets.

Geen idee waar je deze motor nu precies moet positioneren in de motormarkt, maar de Hypermotard V2 SP is geen motor die je koopt met je verstand. Het is een machine die volledig draait rond emotie, sensatie en rijplezier in zijn puurste vorm.

Een adrenalinemachine die me telkens met een brede grijns onder de helm terug de pits in liet rijden, en me met een nog bredere grijns weer aan een volgende sessie liet beginnen.

Pure fun!

Pluspunten

• Extreem speels en verslavend rijgedrag
• Explosieve V2-krachtbron
• Hoogwaardige Öhlins-vering
• Zeer complete elektronica
• Messcherp stuurgedrag
• Indrukwekkende Brembo-remmen
• Verrassend bruikbaar op straat
• Laag gewicht voelbaar in alles

Minpunten

• Beperkte grondspeling op circuit
• Vrij vermoeiend bij sportief rijden
• Nauwelijks windbescherming
• Zenuwachtig karakter bij rustig tempo
• Hoge zithoogte kan intimiderend zijn