Winters groottoerisme
Als twee ware pelgrims op reis naar onbestemde en onherbergzame gebieden doorklieven de moderne ruiters op hun stalen rossen de terroriserende weersomstandigheden, onzeker over wat hen nog te wachten staat. Voorwielen zoeken zich een baan in de almaar aangroeiende sneeuwlaag, de aanwezige stroomlijn wordt zoveel mogelijk benut om een luwte in de storm te klieven. Als nu de brandstofvoorraad maar toereikend is, als nu de concentratie nog maar opgebracht kan worden, als… Moeder natuur is nietsontziend en blijft onverbiddelijk in het kastijden van het dynamische duo. Dit kon wel eens een heel lange dag worden…
Geen idee over wie dat gaat, niet ons in ieder geval. Okselfris vertrokken van huis is de eerstvolgende stop in een vloek en een zucht bereikt, de tweede al niet veel later. Alsof het niets is stapelen de kilometers zich op en als na een dikke 300 kilometer de eerste motor voor het eerst een indicatie geeft dat de benzinevoorraad aangevuld dient te worden stappen we al net zo fris af als we diezelfde morgen opgestegen waren. “Ik kan me niet voorstellen dat we nú al zoveel gereden hebben, jij?” “Ik zit mijn koffie nog na te kauwen. Niet echt dus”. Koud? Verwaaid? Niets van dat alles. Alleen het gebrek aan een muziekje en wat gebabbel onderweg bevestigt dat we wel degelijk per motorfiets onderweg zijn voor wat op papier een ‘barre tocht’ zou moeten zijn. Eventjes voor de kertsfeer naar Winterberg, het klinkt als een onderneming. Het idee was er redelijk snel. “we moeten nog iets doen in de winter”. Dan doe je snel twee dingen: uitvinden wie er zo gek is om in dit seizoen een stel motoren ter beschikking te stellen en een doel bepalen. Een winterartikel, daar hoort sneeuw en sfeer bij, twee zaken die in ons eigen land ver te zoeken zijn. Of je zou naar een kerstmarkt moeten, maar dat idee werd om bepaalde redenen al snel van tafel geveegd. Echte sneeuw moest het zijn en dus moet je weten waar je dat halen kunt. In Winterberg dus, Duitslands ‘freak of nature’ temidden van de verder redeijk meteorologisch normaal werkende Sauerland. Vanwege zijn ligging dé plaats om ‘voor een dagje’ naartoe te rijden vanuit het vaderland, ondanks een toch niet onontkenbare 370 kilometer vanaf Rotterdam. Ach, twee keer trappen en je bent er.
Tekst: Vincent Burger
Foto's: Vincent Burger, Edwin Loos
2: Wat anders dan...
Het uiteindelijke wapentuig ligt ook redelijk voor de hand. Enerzijds is er Kawasaki’s supertoerfiets 1400 GTR, met ABS, geheel uitgerust voor een missie als deze. Met een goed vertegenwoordigde 155 paarden in je rechterhand meer dan voldoende stuwkracht om het hele pakket snel voorwaarts te projecteren. En met motoren van deze omvang –de ZZR mag het met dezelfde krachtbron doen en ook daar valt weinig te klagen over het geleverde menu- is een turbinewaardige ervaring niets dan vanzelfsprekend. Zithouding is ook meer dan ok, evenals de bescherming. Uiteraard. En sinds onze escapade in de Franse Alpen weten we dat er ook meer dan een flink robbertje mee te vegen valt, zelfs als desbetreffende motor slechts een Franse 100 paarden aan boord heeft. Straatje keren op een alpenpas? Het valt binnen de mogelijkheden. Voeg daar een paar kleine opties als een (naar verluid) grotere –verstelbare- ruit, een ander zadel en een topkoffer bij de toch al zeer goedgevulde zijkoffers en je hebt een koninklijke rit.
Wat valt daar tegenover te zetten anders dan BMW’s eigen Alpenkreuzer en winterbikkel bij uitstek: de R 1200 GS. Voorzien van alle opties en zaken die je op een motor als deze maar enigszins kunt gebruiken; van de spaakwielen (die er gewoon op hóren, je kunt lullen als Brugman maar de gietwieloptie staat misschien leuk in de showroom; het hóórt niet), ABS, ESA en het nieuwe traction control systeem ASC en onontbeerlijk handvatverwarming. Een goed begin is waar het om gaat en hoe anders draai je minstens een ton per jaar? Gooi er nog een set koffers ‘enigeered by BMW’ bij en niets houdt je meer tegen. Zelfs onze eigen Tomtom past eenmaal gemonteerd zo in het plaatje, dat kan geen toeval zijn. Ten eerste het feit dat BMW het tellerframe zo heeft gefabriceerd als ze heeft plus de daar ‘toevallig’ uit ontstane ruimte die precies door een GPS apparaat gevuld wordt, dat kan geen toeval meer zijn.
Stof tot nadenken
Eenmaal op pad met de twee motoren is het eerste wat opvalt de totaal verschillende insteek van de twee. Waar de BMW haast de standaard is geworden van hoe een ‘echte motor’ er uit zou moeten zien en je er dus ook op zult moeten klimmen om vervolgens in alle weelde het brede stuur recht voor je te vinden, is de Kawasaki in eerste instantie nogal….laag. Het stuur is smaller en lager en de rest van de motorfiets bevindt zich gevoelsmatig nog stukken daaronder. Dankzij het ietwat aparte stuurgedrag wordt dat zelfs nog eens benadrukt. Na een korte uitwisseling van vriendelijkheden zoals het hoort wordt direct de gang erin gezet richting het oosten. De GTR lijkt enigszins looiïg te reageren op stuurinput en zal duidelijk niet snel te boek staan als flitsende machine. Dit heeft echter op de snelweg een pluskant: de machine zal zich door niets of niemand laten verstoren en rijdt dan ook als in één kaarsrechte lijn door. Een klein beetje spelen met de verstelbare ruit en je vindt met kinderlijk gemak de ideale stand tussen windruis, druk op je helm en wind in de rug. Typisch trouwens dat zodra een ruit verstelbaar is, je hier eigenlijk continu mee zit te spelen.
Als het nou nog niet genoeg is kun je beter de bus nemenTegelijkertijd zal het je op een motor met vaste (of min of meer vaste) ruit minder dan worst wezen. Bij de eerste openbaring van het rijcomfort komt het vervangingszadel van de Kawasaki als sterkste punt naar boven; het ding is knalhard maar staat daardoor juist garant voor dagenlange ritten, en nóg zul je naar alle waarschijnlijkheid met een honger naar meer waar alleen Hyena’s en andere aaseters de omvang van begrijpen. Valt nog mee dat er geen ‘offisjel asessory pour la Toer de Frans’ op staat….het zou zomaar kunnen. Edwin stapt met een ander gevoel van de BMW af. Aangezien hij al meerdere kilometers op de GTR gereden heeft vallen juist de andere zithouding, gewichtsverdeling, stuureigenschappen en het blok op. “Wat zit er een beweging in dat ding! De Kawa heeft ook een cardan, maar daar merk je helemaal niets van, dit beweegt, kantelt, doet van alles. Maar hij stuurt wél en dat kun je van de GTR niet zeggen”. Klopt, de GTR heeft iets vreemds onder de leden waar meerdere GTR’s last van hebben; looiïg sturen. Alsof je met een lege voorband rijdt wil de motor maar met moeite een bocht in. Eenmaal in de bocht liggend is er weinig aan de hand, maar je blijft trekken en het gevoel houden dat je, als je iets te ver zou gaan, ‘over het voorwiel’ heen zou knikken. Dat gedrag was op een andere GTR al eens opgevallen en zelfs iemand anders was er bij weer een andere ook al over begonnen. Echter, de GTR die we in Frankrijk reden was volledig verschoond van dit gedrag en ook Arco had dit bij de eerste test niet opgemerkt. Wel viel hem de hoge bandenspanning (te lezen in het overdadig informatieve display) op, waarbij de verklaring van de importeur op dat moment was dat dat vanwege de uitzonderlijk hoge wieldruk was. Kan dus zijn dat de motor hier gewoon gevoelig voor is. En anders is er nog ruim voldoende aan de vering te rommelen om het goed te krijgen. We weten dat het kán. Echter, we waren op een missie en niet van plan deze door iets onbenulligs als dit te laten verstoren. Winterberg lonkt!
