Droomreis
Eindelijk was het dan zo ver; 4 maanden op vakantie en dit allemaal samen met mijn vriendin op de motor. Te beginnen in Zuid-India. Na een vliegreis Amsterdam-Londen-Bangkok-Chennai sta ik eindelijk oog in oog met mijn vervoersmiddel voor de komende 6 weken; de onvervalste Enfield Bullet 350 Electra. Een motor die 50 jaar geleden door de Engelsen ontwikkeld is. Nadat zij met de productie zijn gestopt, zijn de Indiërs deze motor gewoon blijven produceren. Alleen is de motor nooit verder doorontwikkeld, zodoende zit je eigenlijk op een nieuwe, 50 jaar oude motor. Dit heeft wel een paar kleine gevolgen: Rempedaal zit links, koppelingspedaal zit rechts en het schakelpatroon is ook omgedraaid. Oftewel; 1 naar boven en de rest naar beneden.
SCHITTERENDE KLEURRIJKE WEGEN
Tekst: Maurice Moor
Foto’s: Martine Heyse
Bullet-train
Goed,de ijzeren zijkoffers worden er op gezet en gevuld en een reistas wordt op het bagagerek gebonden. Dit is al onze bagage voor de komende weken. Eenmaal op weg blijkt dat het verdomde moeilijk is om te wennen aan het omkeerde schakelpatroon. Lekker doortrekken in zijn tweede versnelling en dan hup eentje omhoog naar zijn drie. Mooi niet dus. Dit is terug naar de eerste versnelling, 
DE WEG IS NIET ALTIJD EVEN GOEDwat natuurlijk een hoop kabaal en opschuivende passagier tot gevolg heeft. Toch is het moeilijk om ingesleten gewoontes te veranderen, daarom gebeurt dit in het begin best wel vaak.
Ook moeilijk is dat de voetrem links zit. Dit heeft hetzelfde hardremmende gevolg als je je vergist. Je moet die voetrem echter wel gebruiken, want de voorrem zit er vooral als versiering op. Die levert amper remkracht en laat ik in Nederland nou eigenlijk alleen mijn voorrem gebruiken. Dit alles betekent dat je veel aandacht aan de bediening van de motor moet schenken, maar dit gaat natuurlijk ten koste van de aandacht die je aan het verkeer kan schenken. En geloof me, het verkeer in India verdient alle aandacht, die je het maar kan geven.
Hiërarchie Er is maar 1 officiële verkeers- regel in India; men rijdt in principe links. Of verkeer van links of rechts voorrang heeft, is bijvoorbeeld niet geregeld. Er zijn wel een hoop onofficiële regels. Grote voertuigen hebben voorrang op minder grote voertuigen, daardoor sta je met een motor niet heel hoog in de hiërarchie. Gelukkig zijn er in India wel heel veel motorfietsen, zodoende sta je er niet alleen voor. De Indiërs gebruiken zelf veel100 of 150 cc motoren, ze vervoeren er alles mee; huisraad, je handelswaar of gewoon je hele gezin. Nog een onofficiële regel. Bij een verkeersongeval met een buitenlander, heeft die altijd schuld. Oppassen dus.
ZO KAN JE MET HET HELE GEZIN OP VAKANTIE
Er zijn in India meer dan een miljard mensen en dat merk je natuurlijk ook op de weg. Ossenwagens, fietsers, voetgangers, loslopende geiten/honden/koeien/aapjes, vrachtwagens en bussen moeten allemaal gebruik maken van diezelfde weg. Ieder met zijn eigen tempo en dat betekent dat er constant ingehaald wordt. Dit gebeurt drie, vier dik naast elkaar, maar wonder boven wonder, gaat het meestal goed. Ook ik ga er na de eerste dagen een creatievere rijstijl op nahouden Een rijstijl die in Nederland binnen de kortste keren het inleveren van je rijbewijs zou betekenen. Maar je moet je aanpassen aan de gewoontes van het land, niet?
EEN VAN DE VELE DORPJES WAAR WE DOORHEEN REDEN
Nu kan ik de Bullet ook wat beter beoordelen. Uiteraard is 18 pk niet veel (zeker met twee man en bagage), maar dat is in India ruim voldoende. Harder dan 80 is toch levensgevaarlijk. Het zadel is lekker breed en comfortabel. De achterrem remt toch vrij hard. De stampende eencilinder maakt een geweldig geluid, die ploft er lekker rustig op los. De De Bullet is zeer zuinig; 1 op 35 is goed haalbaar. Met olie is die niet zo zuinig. Een liter op 500 km is wel veel te noemen. Dit verklaart tevens de witte rook die uit de uitlaat komt.
Tempels en rijstvelden
TEMPELBERG IN MAMMALLAPURAM
We rijden langs de kust zuidwaarts. In Mammallapuram, een toeristisch plaatsje, komen we op adem na de drukte van Chennai. We wennen snel aan het leefritme, het lekker, maar spicy voedsel en de Indiase sfeer. Er staat een mooi klein tempeltje langs de kust en er is een soort rotscomplex waarover verspreid een aantal heiligdommen liggen.
Via de voormalige Franse kolonie Pondicherry trekken we meer landinwaarts. Het landschap waar we doorheen rijden is vaak adembenemend mooi. Soms knallend groene rijstvelden, dan weer mooie uitzichten op de bergweggetjes in het binnenland van Zuid-India. We bezoeken de steden Chidambaram, Tanjore en Trichy. Deze steden hebben prachtige tempelcomplexen. Terra, wit of veelkleurig, maar allemaal groot, met hoge toegangspoorten en meerdere binnenplaatsen. In sommige kan je zelfs de dienst meemaken.
In de grote steden lijkt het alsof het nooit rustig wordt, er wordt 24 uur per dag geleefd, en het warme stof plakt aan je huid. Leuker zijn de kleine dorpjes waar je onderweg stopt om wat te drinken. Twee blanken op een motorfiets zien ze niet vaak en we zijn dan ook een ware attractie. Mannen komen steevast een praatje maken en willen graag op de foto met zo'n Hollandse, blonde reus. Vrouwen blijven wat meer op de achtergrond, ze steken in hun mooie, gekleurde gewaden fel af in het land. Kleding die alleen door Indiase vrouwen gracieus gedragen kan worden, hoewel menige Europese vrouw, reizend in India, daar anders over blijkt te denken.
IEDEREEN GAAT GRAAG OP DE FOTO
Bergen en wildparken
Na de warmte van de steden is de afkoeling in de bergen aangenaam. De 'hillstations' Kodaikanal en Ooty liggen op zo'n 2300 meter, waar het 's nachts zelf tegen het vriespunt is! De Indiërs zien Kodaikanal als een echte vakantiebestemming en het is de favoriete plaats voor de huwelijksreis. Ons trekt vooral de omgeving, de bergweggetjes en de dorpjes waar je prachtige tochten kunt maken. Zuid-India heeft bovendien veel wildparken waar de weg soms gewoon doorheen loopt en de herten voor je neus de weg over steken.
BERGWANDELING IN COORG
Aangezien de bewegwijzering vaak ontbreekt of alleen in het Hindi staat, is het lastig om de juiste weg te vinden. Buiten de steden spreken niet veel mensen Engels (en wij geen Hindi) en als ze de weg niet weten, of je niet begrijpen, wijzen ze toch in een bepaalde richting, meestal rechtdoor. Toegeven, dat je de weg niet weet is namelijk een schande. Wel zijn de mensen vreselijk vriendelijk. Het komt voor dat als je de weg vraagt, ze een tijdje met je meerijden om je de goede kant te wijzen.
SOMS REGENT HET OOK IN INDIA
Tijdens het schuilen voor een tropische regenbui rook je een sigaret met Indiërs die, net als wij, een bushokje of theezaakje in gevlucht zijn. Het water komt ineens met bakken uit de hemel, maar stopt ook bijna net zo abrupt, waarna het verkeer ook meteen weer op gang komt.
DE WEGEN HEBBEN HET ZWAAR TE VERDUREN ONDER DE REGEN
Forten en paleizen
Aan de kleurige en warme westkust (Kerala) maakten we een tocht in een 'houseboat' over de backwaters (kanalenstelsel) en bezoeken Cochin; een levendige stad waar van alles te zien is. Cochin heeft een Portugees, Engels en zelf Nederlands verleden. Je kunt het Dutch Palace bezoeken. 's Avonds lekker vis eten aan de haven met letterlijk een potje bier. Omdat het verboden is om bier te schenken in de restaurantjes krijg je het in een theepot met beker, zodat een toevallig passerende politieagent dit niet opmerkt.
VERLICHTE MYSORE PALEIS BIJ NACHT
In Mysore staat het prachtige paleis van de marahaja. Op zondagavond is het verlicht met 97.000 lampjes, een sprookje voor Indiërs en toeristen. In het absoluut niet toeristisch Gingee staat een prachtig fort hoog op een berg, klaar om als filmdecor te dienen. Het mooiste en kleurrijkste vonden we toch het bijna on-Indiaas rustige gebied van de Kodagu plateau hills (Coorg). Daar kan je rondtoeren zonder veel ander verkeer tegen te komen, slapen in nagenoeg onvindbare guesthouses en een biertje kopen bij de likor-store in het dorp.
Tsunami
CHAOS OP HET STRAND
Aan het eind van onze vakantie besluiten we nog een paar dagen rustig aan te doen aan de oost-kust van Tamil Nadu. Lekker even relaxen aan de zee, in het inmiddels bekende Mammallapuram. Dit pakt heel anders uit. Op tweede kerstdag om 6.30 voel ik wat lichte aardschokken. Dat was voor het eerst dat ik dat van mijn leven voelde, dus ik was niet echt verontrust. Het schijnt in India nou eenmaal vaker voor te komen. Om ongeveer 9.00 uur zag ik opeens allemaal mensen met paniek in hun ogen rennen. Ik keek waar zij naartoe keken en zag tot mijn schrik de zee op de begane grond door het hotel heen stromen. Ons hotel stond zo"n 500 meter van de kust vandaan. Wijzelf zaten op de eerste verdieping. Langs de trap naar beneden ging niet meer, omdat daar het water al te hoog stond. Ik schreeuwde naar mijn vriendin dat we moesten vluchten en we zijn toen via een schuurtje naast het hotel naar beneden gesprongen aan de niet-zeekant van het hotel. Ik zag nog hoe mijn brave Bullet (die op de begane grond van het hotel stond) werd overstroomd door water. Ik begreep, omdat ik de aardschokken had gevoeld, dat dit een vloedgolf moet zijn geweest en dat de hotels en restaurants die dichter bij het water stonden veel erger getroffen moesten zijn. Daarop zijn we toen naar het strand gelopen. Wat we daar zagen was ongelofelijk. Het begon met een boot die in een tempel was geboord.
EEN BOOT WAS DOOR DE TEMPEL GESLAGEN
Het restaurant waar we de vorige dag hadden gegeten was er gewoon niet meer. Alleen een stukje van de fundering en stukjes muur stonden er nog. Overal lagen vissersbootjes. Toen we daar liepen begon het water weer gevaarlijk snel te stijgen. We besloten toen om maar naar de 'tempelberg', die 20 meter hoog is, te gaan. Een groot deel van de bevolking zat daar al. We hebben daar een hele tijd gezeten en naar Nederland gebeld om te horen wat er gebeurd was. Nadat we zeker wisten dat het veilig was, zijn we weer naar beneden gegaan. Uiteraard wilde de motor niet meer starten. Op het moment dat ik dat probeerde spoot er zeewater uit de uitlaat. Maar nadat het water eruit was gelopen en een nieuwe bougie erin was gegaan deed die het toch weer. Wat een geweldige motor.
HET RESTAURANT WAAR WE DE AVOND ERVOOR HADDEN GEGETEN
We zijn naar Chennai teruggereden, motor ingeleverd en met gemengde gevoelens naar Bangkok gevlogen om van daaruit naar Laos te gaan. De immense tragedie die we op het eind hebben meegemaakt, mag niet overschaduwen dat India een apart en prachtig land is, met meest vriendelijke mensen. En de Bullet? Die verdient eigenlijk een standbeeld en ik vind het leuk dat die (als 500cc) weer verkocht wordt in Europa.
