Dunlop en Browne direct in duel
In de Lightweight was het vanaf de openingsronde een rechtstreeks duel tussen Michael Dunlop en Mike Browne. Bij Glen Helen had Dunlop twee seconden voorsprong, maar Browne bleef voortdurend in de buurt.
Aan het einde van de eerste ronde bedroeg het verschil nog slechts een halve seconde. Dunlop had 118,336 mph gereden, Browne 118,284 mph. Michael Sweeney volgde als derde, voor Chris Moore, Rhys Hardisty en Ryan Whitehall.
Paul Jordan, die aanvankelijk vierde lag, viel al bij Ballaugh Bridge uit.
Pitstop maakt het verschil
Net als eerder op de dag in de Formula One-race bleek de pitstop cruciaal. Dunlops stop verliep aanzienlijk sneller dan die van Browne.
Bij Glen Helen in de tweede ronde was het verschil daardoor ineens opgelopen tot 13,1 seconden. Niet veel later bedroeg de marge bij Ramsey al 16,6 seconden.
Brownes kansen op de overwinning verdwenen vervolgens volledig toen hij op de Mountain Mile uitviel. Daarmee kreeg Dunlop ineens een voorsprong van bijna twee minuten op de nieuwe nummer twee, Michael Sweeney.
Chris Moore lag op dat moment nog in de strijd om het podium, maar ook hij zou de finish niet halen. Moore viel in de laatste ronde bij Union Mills uit, waardoor Rhys Hardisty opschoof naar de derde plaats.
Dunlop sluit af met 119,081 mph
Dunlop liet het tempo ook met een ruime voorsprong niet zakken. In zijn slotronde noteerde hij 119,081 mph (191,64 km/u).
Daarmee won hij de Lightweight Classic TT voor het tweede jaar op rij. Zijn uiteindelijke voorsprong op Sweeney bedroeg liefst 3 minuten en 3 seconden.
Hardisty completeerde het podium en stond daarmee voor het eerst sinds 2015 weer op het Classic TT-podium.
Michael Grigson, Will Loder, Jeffrey Vromant en Steve Bayley waren de enige andere Lightweight-rijders die de finish bereikten.
Loughlin rekent af met record uit 1993
Minstens zo bijzonder was wat er tegelijkertijd in de Ultra-Lightweight gebeurde.
Joe Loughlin begon sterk en had na de eerste ronde 9,3 seconden voorsprong op Paul Cassidy. Owen Monaghan volgde op slechts 1,7 seconde van Cassidy.
Monaghan reed echter met een grotere tank en hoefde tijdens zijn pitstop niet bij te tanken. Daardoor nam hij in de tweede ronde de leiding over. Bij Glen Helen had hij zelfs 13 seconden voorsprong op Loughlin.
Loughlin begon dat verschil vervolgens sector voor sector weg te werken. Bij Ramsey was de achterstand teruggebracht tot 8,8 seconden en bij het ingaan van de laatste ronde resteerde nog slechts 3,2 seconden.
Bij Glen Helen had Loughlin de rollen volledig omgedraaid. Een achterstand was veranderd in een voorsprong van 2,4 seconden.
33 jaar oud record uit de boeken
Loughlin hield daarna niet meer in. Met een laatste ronde van 113,524 mph (182,70 km/u) bracht hij uiteindelijk 22,3 seconden marge op Monaghan.
Die 113,524 mph was bovendien de snelste ronde die ooit met een 400cc-machine op de Mountain Course is gereden.
Daarmee verdween een record uit 1993 uit de boeken. Jim Moodie reed destijds 112,40 mph, een gemiddelde dat 33 jaar standhield.
Owen Monaghan werd tweede en kwam eveneens boven de 111 mph uit. Paul Cassidy completeerde het podium.
Tom Snow eindigde als vijfde en was met een ronde van 103,032 mph de snelste 125cc-rijder.
Voor Dunlop betekende de Lightweight-zege zijn tweede overwinning van zondag, na zijn recordrace in de Formula One. Loughlin zorgde met zijn 400cc-record echter minstens zo goed voor een historisch moment.
