Test Ducati XDiavel V4

Vos verliest haren, niet zijn streken

“Low Speed Excitement.” Met die woorden werd tien jaar geleden in San Diego de eerste XDiavel gelanceerd. Een slogan die vooral bedoeld leek om Amerikaanse cruiser-rijders gerust te stellen, maar die in de praktijk vooral als een typisch Italiaans understatement voelde. In de bergen rijdend achter voorrijder Beppe werd ons echter al snel duidelijk dat “low speed” met een flinke korrel zout moest worden genomen. Driecijferige snelheden waren eerder regel dan uitzondering (met een mijlenteller welteverstaan), en dat terwijl we met forward controls en een brede glimlach richting de horizon reden.

Die filosofie is met de nieuwe XDiavel V4 niet veranderd. Integendeel. De vos mag dan zijn haren verloren hebben — in de vorm van een V-twin — maar zijn streken zijn hem niet afgeleerd. Sterker nog: met de overstap naar het MotoGP-afgeleide V4 Granturismo-blok heeft Ducati de XDiavel niet alleen sneller, maar ook technologisch volwassener gemaakt. En dat maakt deze sportcruiser tot iets wat je eigenlijk nergens anders vindt.

Eerste indruk: vertrouwd, maar dan scherper

Plaatsgenomen op de nieuwe XDiavel V4 is het eerste gevoel opvallend herkenbaar. De zithouding is nog steeds typisch XDiavel: laag, relaxed, met je voeten naar voren en het stuur breed en licht naar je toe. Toch voelt alles net wat verfijnder. De zit is comfortabeler, dikker gevoerd, en zowel rijder als passagier hebben meer ruimte. Ducati heeft hier duidelijk geluisterd naar kritiek op de vorige generatie.

Wat meteen opvalt is het nieuwe 6,9 inch TFT-display. Dat is niet zomaar een upgrade, maar een sprong van een paar generaties. Het scherm is haarscherp, logisch ingedeeld en dankzij Optical Bonding perfect afleesbaar in fel zonlicht. Daarbij komen de nieuwe stuurknoppen, die eindelijk intuïtief zijn. Wie ooit met oudere Ducati-schakelaars heeft geworsteld, weet hoe welkom deze verandering is. De Italianen hebben het grofvuil buitengezet en gekozen voor een logische, moderne bediening. Dat lijkt een detail, maar in dagelijks gebruik maakt het een wereld van verschil.

Geluid: fluisteren en schreeuwen

Startknop in, V4 tot leven. Op het eerste gehoor lijkt de XDiavel V4 misschien wat aan karakter te hebben ingeboet. De rauwe, pulserende klap van de V-twin is verdwenen. Maar dat is slechts schijn. Het Granturismo-blok heeft een eigen soundtrack, die sterk afhankelijk is van gasstand, toerental en versnelling.

Bij rustig rijden, met lage belasting, kan de XDiavel verrassend stil zijn. Dat komt mede door de cilinderdeactivatie, waarbij de achterste cilinderbank uitschakelt. In dat geval klinkt de Ducati bijna als een grote twin, met een diep, laagfrequent gebrom. Geef je gas, dan schakelen alle vier de cilinders bij en verandert het geluid in iets wat je zonder schaamte “heerlijk asociaal” mag noemen. Hoger, scherper, agressiever — precies zoals je dat van een Ducati met sportieve aspiraties verwacht.

Het Twin Pulse-ontstekingsinterval en de speciaal ontwikkelde uitlaat zorgen ervoor dat de V4 niet klinisch klinkt, maar emotie behoudt. Het is anders dan een V-twin, maar zeker niet minder Ducati.

Absurd

Met 168 pk bij 10.750 tpm zet de XDiavel V4 zijn voorganger, de XDiavel 1260 met 156 pk, op papier al op achterstand. In de praktijk voelt dat verschil nog groter. De manier waarop deze machine snelheid opbouwt is ronduit verbijsterend.

Waar de V-twin al achterlijk sterk was, doet de V4 daar nog een flinke schep bovenop. De acceleratie richting driecijferige snelheden — en dan vooral die beginnend met een 2 — is niet normaal. Het gevoel om als een aap aan het stuur te hangen, met je voeten naar voren, terwijl de wereld in sneltreinvaart kleiner wordt, is even absurd als verslavend.

Ducati claimt een 0-100 km/h sprint in minder dan drie seconden. Op een cruiser. Met een 240 mm achterband. Dat zijn cijfers die tot voor kort waren voorbehouden aan superbikes en hypernakeds. Hier krijg je het in een pakket dat eruitziet als een Italiaanse interpretatie van een Amerikaanse muscle cruiser.

Koppel en souplesse: karakterverschil met de V-twin

Op papier levert de V4 iets minder koppel dan de oude V-twin: 126 Nm bij 7.500 tpm versus 129 Nm bij 5.000 tpm. Dat lijkt een klein verschil, maar het karakter is duidelijk anders.

De V-twin was onderin een brute hamer. De V4 is daar iets minder soepel. Onderin loopt hij als een draak, met minder vergevingsgezindheid bij lage toerentallen. In de praktijk betekent dat dat rustig door een dertig-zone rollen bijna een Mission Impossible is. Zestig kilometer per uur gaat nog nét, maar dan liefst in de derde of zelfs vierde versnelling. Een dertig-zone? Vergeet het maar, tenzij je graag met koppeling en schokkerig gas speelt.

Daar staat tegenover dat zodra je het blok wat meer ruimte geeft, de V4 explodeert van leven. De vermogensopbouw is lineair, maar de intensiteit waarmee het gebeurt is indrukwekkend. Pure acceleratie? Niemand gaat hier het gemis van drie Newtonmeter voelen.

Handling: benchmark in een vreemd segment

Cruisers staan niet bekend om hun stuurkwaliteiten. De XDiavel heeft dat cliché altijd al belachelijk gemaakt, en de V4 doet daar nog een schep bovenop. Sturen doet de XDiavel V4 nog steeds als een malle. Voor cruiser-begrippen, maar eerlijk is eerlijk: ook daarbuiten maakt hij indruk.

Dankzij het relatief lage gewicht (229 kg rijklaar zonder brandstof), het aluminium monocoque frame en de contra-roterende krukas voelt de motor opvallend lichtvoetig aan. Het gyroscopisch effect van de draaiende massa wordt verminderd, wat resulteert in een machine die sneller instuurt en makkelijker van lijn verandert dan je op basis van zijn uiterlijk zou verwachten.

In vergelijking met zijn voorganger is de V4 nog scherper. En vergeleken met de oervaders van het segment — Harley-Davidson V-Rod, Yamaha V-Max en Suzuki M1800 Intruder — steekt de Ducati er met kop en schouders bovenuit. Die modellen zijn inmiddels uit productie, maar zelfs in hun beste dagen waren ze niet zo uitgebalanceerd als deze XDiavel V4.

De volledig instelbare 50 mm upside-down voorvork en de cantilever-achterdemper zorgen voor voldoende steun, zelfs wanneer je het tempo flink opvoert. Het blijft een cruiser, met een lange wielbasis en een brede achterband, maar binnen dat kader is dit ronduit indrukwekkend.

Superbike remmen

De Brembo Stylema remklauwen met 330 mm schijven zijn overkill op papier, maar in de praktijk precies wat je wilt met dit soort prestaties. Ducati claimt piekvertragingen van 11,5 m/s² — cijfers die normaal gesproken bij racefietsen horen.

De remmen voelen krachtig, goed doseerbaar en vooral stabiel, ook wanneer je hard in de ankers moet terwijl de motor niet helemaal recht staat. Het bochten-ABS is verfijnd afgesteld en geeft veel vertrouwen. Dit is geen cruiser die je voorzichtig moet behandelen; dit is een machine die uitnodigt om stevig te rijden, met een remsysteem dat daar volledig op berekend is.

Elektronica op hetzelfde niveau

Waar de eerste XDiavel al goed bedeeld was, gaat de V4 nog een stap verder. Drie Power Modes, vier Riding Modes (Sport, Touring, Urban en Wet), tractiecontrole, wheelie control, bochten-ABS, launch control, quickshifter up/down, cruise control — het is een lijst die je eerder bij een Panigale dan bij een cruiser verwacht.

Opvallend is hoe bruikbaar zelfs de Wet-modus is. In Nederland kom je daar al ruimschoots aan je trekken. Dat wil zeggen: als je rijbewijs je lief is. Zelfs in de meest tamme instelling blijft de XDiavel V4 een extreem snelle motorfiets.

De bediening via het TFT-scherm en de nieuwe stuurknoppen werkt intuïtief. Bluetooth-connectiviteit, smartphone-integratie en optionele turn-by-turn navigatie maken het geheel af. Dit is niet alleen een spierbundel, maar ook een moderne, connected motorfiets.

Comfort en ergonomie: meer dan een showpony

Ducati heeft duidelijk moeite gedaan om de XDiavel V4 niet alleen sneller, maar ook comfortabeler te maken. De zithoogte blijft met 770 mm laag, maar de zit zelf is dikker en beter gevormd. De achtervering heeft meer veerweg, wat vooral op slechter wegdek merkbaar is.

Ook de passagier profiteert: een breder, langer en dikker zitje en een standaard grab handle maken duo-rijden minder een straf dan bij veel andere sportcruisers. Met de juiste accessoires — zoals koffers, een hogere ruit en een rugsteun — kun je van de XDiavel zelfs een verrassend capabele sport-touring cruiser maken.

Voor wie sportiever wil rijden, zijn er achteruit geplaatste voetsteunen verkrijgbaar. En wie liever solo rijdt, kan kiezen voor een single-seat tail fairing. Ducati speelt hier slim in op de uiteenlopende wensen van kopers.

Design: muscle met Italiaanse flair

Over smaak valt te twisten, maar over de impact van de XDiavel V4 niet. Dit is een motor die aandacht opeist. De lijnen zijn gespierd, laag en tegelijkertijd elegant. Supercar-invloeden zijn duidelijk zichtbaar, net als de Amerikaanse muscle car-referenties in de wielen en de brede achterband.

De vier uitlaten zijn een statement op zich, net als de enkelzijdige swingarm die de enorme 240/45 achterband volledig in het zicht laat. De nieuwe kleuren Burning Red en Black Lava geven de motor een exclusieve uitstraling. Vooral Burning Red is interessant: voor het eerst is de XDiavel in rood verkrijgbaar, maar niet in het klassieke Ducati-rood. Het is warmer, dieper, en past goed bij het luxe, brute karakter van de motor.

Prijs: superlatief in euro’s

Superlatief is de XDiavel V4 in bijna alles. Helaas geldt dat ook voor de prijs. Waar de allereerste XDiavel in 2016 voor “slechts” € 23.990 over de toonbank ging, moet voor deze V4 maar liefst € 35.590 worden afgetikt.

Dat is een forse sprong. Natuurlijk: alles is duurder geworden, en je krijgt er een compleet nieuw platform, een V4-motor, high-end elektronica en premium afwerking voor terug. Maar het maakt de XDiavel V4 wel een motor voor een veel kleiner publiek.

Aan de andere kant: misschien maakt dat hem juist extra aantrekkelijk. Voor die happy few die zonder met de ogen te knipperen 35k op tafel kunnen leggen, is dit geen rationele aankoop. Dit is een emotionele. Een statement. Een speeltje voor mensen die al veel hebben gezien — en nu iets willen dat écht anders is.

Conclusie: uniek, extreem en compromisloos

De Ducati XDiavel V4 is geen motor voor iedereen. Hij is te extreem, te duur en te uitgesproken om een allemansvriend te zijn. Maar dat is juist zijn kracht.

Hij combineert cruiser-looks en -houding met prestaties die dichter bij een superbike dan bij een traditionele cruiser liggen. Hij stuurt beter dan hij er ooit uit zou mogen zien, remt als een racefiets en accelereert alsof de wetten van de fysica slechts vrijblijvende suggesties zijn.

De vos heeft zijn haren verloren — de V-twin is weg — maar zijn streken zijn gebleven. Sterker nog: ze zijn aangescherpt. De XDiavel V4 is in alle opzichten het superlatief van zijn voorganger. Sneller, geavanceerder, comfortabeler en exclusiever.

Of dat € 35.590 waard is? Dat moet iedereen voor zichzelf bepalen. Maar één ding is zeker: wie erop rijdt, zal “Low Speed Excitement” voortaan met een heel andere betekenis interpreteren. Want deze Ducati bewijst opnieuw dat “low speed” op z’n Italiaans vooral betekent: alles behalve langzaam.

Tekst: Ed Smits
Fotografie: Ducati

Technische gegevens