Dubbeltest: Mash Dirt Tracker 125 en 50

Tekst: Vincent Burger
Fotografie: Vincent Burger, Ed Smits

Good busy

Hoe cool zijn deze dingen? Mash is al een tijd op de goede weg door motoren te bieden die andere merken niet hebben. Eigenlijk al hun modellen zijn volgens die regel gemaakt: mooie, nieuwe retro’s in een klasse waar anderen het nakijken hebben. Natuurlijk moet je dan ergens wel
Zelfs vanuit deze hoek moet je nog goed kijken (naar bijvoorbeeld het kenteken) wil je direct zien wat nou precies wat is

Het is pas in de details dat het makkelijker gaat. Zonder dollen: de grotere schijf is voor de 125, net als de schijfrem achter

Maar ja, als je dan dit ziet...kijk goed en je ziet een chokehendel zitten. Dat moet wel de 50cc zijneens een concessie doen, maar over het algemeen heb je gewoon een heel tof ding voor relatief weinig geld. En toen kwam de Dirt Track. Helemaal keiraak natuurlijk, want flat track is sowieso hot.  Maar dan ben je er nog niet helemaal. Want hoe gaaf is het om diezelfde, exact diezelfde machine het schoolplein op te rijden? Precies… daar maakten we dus eens een uitzondering voor.

Nou was het idee om ook meteen maar eens te kijken wat het verschil dan nog wél zou zijn. Als je de keus hebt tussen 50cc en 125, blijf je hoe dan ook in de kleinere regionen hangen. En omdat Ed nou eenmaal dichter bij startpunt IJsselstein woont, trok ondergetekende het lootje voor de 125cc. 

Niet gedacht dat we ooit nog iets zouden doen waarbij de 125cc de ‘zware’ zou zijn, dus dat hebben we dan ook meteen al in de pocket. Nou sluit IJsselstein aardig aan op de Lekdijk, m’n favoriete route naar Rotterdam en verder. Daarbij maakt het ook nog eens weinig uit waar je op rijdt, het is altijd leuk. Alleen is dat voor de chef wel anders, die moet eerst uitzoeken waar hij eigenlijk wel en vooral niet mag rijden, met zijn nieuw verworven status als bromfietser. Eenmaal op de dijk (andere kant op) is dat geen probleem, maar zie daar eerst maar eens te komen. Ach, het zijn kleine obstakeltjes. 

...dus ik knal daar die bocht door..

Voor mij is het echter geen punt en al snel speer ik al slingerend huiswaarts. En natuurlijk, het is een 125je, maar in no time weet ik ook weer hoe ik dat destijds op m’n eigen eerste motor deed: werken voor elke kilometer op de teller en die nooit meer, of slechts bij hoge uitzondering pas opgeven. En dan komt de zitpositie nog best aardig uit ook. Als een echte tracker zit je pal bóvenop het
Dus dan denk je 'gaaf, tof bruggetje, daar kun je leuk overheen springen!'

...zegt die Burger 'laat mij ook eens effe'.... vlakke zadel, met niks dat je in de weg zit. Het stuur is een beetje wennen op de weg, maar weet alvast dat dat ook redelijk authentiek ‘tracker style’ is geplaatst, dus als je eens gaat spelen in een weiland, de tuin van je ouders of op een gravelbaan, heb je dat alvast wel mee. En verder is het gewoon leunen en knallen. Het geluid is ook nog niet eens echt vervelend, dus voor je het weet heb je echt het idee dat ’t heel wat is. Maak je aan grondspeling maar geen zorgen, die is veel groter dan je halen zult. Kan ook komen door de smaller dan gebruikelijke 150 bandjes, waardoor je ook minder plat hoeft dan met een dikke slof, maar hoe dan ook is ’t echt eindeloos vegen voordat er ook maar iets in de buurt van de weg komt. En door. 

Beetje jammer eigenlijk dat er geen zesde versnelling op zit. Maar ja, na zo een uurtje op haren en snaren doorgeknald te zijn, vind je het ook jammer dat er geen zwaarder blokje in zit. En hoewel het precies de bedoeling was te bewijzen dat dát nou net niét nodig is (die stelling blijft ook staan) is de rest van de motor gewoon goed genoeg om het aan te kunnen. En je wilt nou eenmaal gewoon harder… dat wil je altijd. In realiteit hangt de top ergens tussen de 105 en 115 kilometer per uur, afhankelijk van de windrichting. Niks mis mee, maar wel goed om te weten, maak je geen illusies. 

Tof ding dus

Maar goed. Tof ding dus! Met een mooi radiaal pompje aan het stuur, die bandjes die ook nog eens het juiste patroon hebben, het toffe nummerschild voorop, het is helemaal af. Omdat het een 125cc is, hoeft Mash geen ABS te gebruiken maar is een gelinkt remsysteem voldoende, waarvan akte. Werkt echter wel gewoon en waarom zou het ook niet?  Conclusie:
Waarom is die brommer cool? Omdat die een kickstarter heeft

Ziet 'ie het of ziet 'ie het niet?

Opnieuw de details. Een lichtere schokbreker en axiale pomp (met vast reservoir)

versus schokbreker met piggyback reservoir, radiale pomp met los reservoir... wat overigens toch minder knap staat zo over de dijk naar huis is het een prima ding. En je gebruikt er nog nauwelijks benzine mee ook! Dus zoek je een motor voor erbij, dan is dit een heel goed idee.

En op de snelweg? Dat proberen we de volgende dag, als onze grote race op het programma staat. Dat hele stuk terug naar Wijk bij Duurstede, omdat daar iemand schijnt te wonen met een 50cc Mash. Wie verzint dat… Maar goed, spring op de fiets, trap naar de stalling, til de motor op om ‘m om te draaien, contact, starten, gás. En weg zijn we. 

1, 2, 3, 4 en voordat de oprit op gelijk niveau met de snelweg is hebben we de vijfde versnelling ingeschakeld om die de komende veertig minuten niet meer los te laten. Het kan wat van je geduld vragen, maar je komt er wel. Stap even over het idee dat je bijna de hele tijd het ding maximaal uitwringt en je bent helemaal oké. Of eigenlijk ben je veel beter af met zo’n ding, zelfs in de file hoef je maar nauwelijks gas terug te nemen. Bovendien ben je smal, licht en wendbaar, het ideale recept om in letterlijk elk gaatje te passen. Dat moet je die gast met z’n GS nog zien doen…. Anders gezegd, en dat is natuurlijk ook wel een beetje wat je van tevoren kon weten, is de Mash veel meer in z’n element als het druk is of je niet continu zo hard hoeft te rijden. In de stad. In de file. In de Urban Jungle dus. Anders zou je wel een andere motor kopen, dus om ‘m daar op af te rekenen is ook weer niet eerlijk. 

Maar dan het hoofdprogramma! Met een top van wel 65 kilometer per uur (niet doorvertellen, dit exemplaar loopt een paar stappen harder dan standaard) moet de kleine 50cc nog best wat tegengas kunnen geven tegen de zware 125. Dus dat moeten we uitproberen! Nou hebben we ons daar even het hoofd over gebroken, maar zijn uiteindelijk op een goed en reëel format gekomen. Met een route van 15 kilometer hebben we een leuk rondje uitgezet; niet te kort, maar ook niet te lang want dan zou het nog veel langer duren. Gelijk starten, gas geven en pas wanneer we elkaar weer tegenkomen ''Dus ik blaf daar die dijk af'...gaat het gas er af. Inclusief tegenliggers, fietsers, onverwachte verkeersdeelnemers of overstekend vee en zelfs een spoorwegovergang is het aan! Dit is een race. Het lijkt sterk op de Eco Challenge van een poosje terug, maar is nog net wat intenser. Sowieso omdat het gewoon een volgas race is, maar ook omdat de motoren die we toen gebruikten gas óver hadden om in geval van een benarde situatie even uit de brand te helpen…. Nu is de max ook gewoon de max, dus zou je achter een auto komen en net niet in kunnen halen, dan is dat je pech.  Maar goed, ik zit op de 125 en het is dus aan mij om te zien hoe snel ik die brommer weer in het vizier heb. Een ronde gaat voorbij. Dat had ik ingecalculeerd. Ik zie onderweg een paar mensen verbaasd opkijken, benieuwd wat ze straks denken als we voor de zoveelste keer langsvliegen…. Beter dus dat ik er snel een eind aan maak. Maar goed, het is de eerste ronde, dus ik ken de weg nog niet goed. Een paar blinde bochten betekenen een voorzichtige aanpak en dus ook gas terug, maar de schade is beperkt. 

Ronde twee en ik ga hoofdrekenen. Vooraf zou ik denken dat ik er wel twee nodig heb voordat ik de baas inhaal, maar dat wordt natuurlijk vanzelf meer. Strikt genomen zou ik precies twee keer zo snel moeten zijn om exact na twee ronden weer op hetzelfde punt te staan, maar dat gaat nooit lukken. Om te beginnen ga ik niet exact twee keer zo hard, mijn top is dat niet eens en ik rij ook geen topsnelheid, laat staan een volledige ronde… en daarnaast zijn er nog andere factoren. Verkeer, bochten en –moment,
Carburateur versus injectie. Met alle charmes die daar bij horen

Stel nou dat je zo bij een barbecue parkeert en een paar pilsjes later nog eens kijkt.. er steekt een trein over- bijvoorbeeld een dichte slagboom. Dat geldt ook voor de chef, maar nooit exact hetzelfde. Dus oké, ik geef ‘m nog een ronde extra. Inmiddels ken ik de route aardig uit mijn hoofd, er zijn veel stukken waar je aardig voor je uit kunt kijken. Daar moet uiteindelijk een Mash opduiken, die ik vervolgens langzaam binnen kan hengelen. Maar voorlopig zie ik nog niks. Een paar keer lijkt het erop, maar blijkt dat uiteindelijk toch wat anders te zijn. Maar goed, wat is dan wél reëel? Geen idee... en heb ik eigenlijk wel de juiste route onthouden? Heeft hij een sluiproute gevonden? Staat hij achter een boom z’n lul uit de broek te lachen? Ik heb werkelijk geen flauw idee. Nog maar een rondje dan. Na vier stop ik. Of misschien vijf. Dan wordt het wel een beetje vervelend en ik weet niet of de bewoners het daar mee eens zijn, maar waarschijnlijk wel. Die plantsoenmedewerkers beginnen alvast aardig vreemd te kijken. 

Eeeh.... denk niet dat je zó de meisjes scoort op het schoolplein, Ed

De vierde ronde

Ronde vier. Ik begin toch wel een beetje alternatieve plannen te maken. Stop ik na deze ronde? Stop ik na de volgende? Of juist niet? Het begint al aardig lang te duren. Dijk af, keerpunt, het spring-bruggetje, blinde bocht, nog steeds helemaal niks. Echt maf... als ik weer over het spoor ben zie ik in de verte iets rijden. En het is geen tegenligger, dus het zou nog kunnen ook. Maar waarom zag ik dat dan net nog niet? Als ik iets verder rij, komt het al snel dichterbij. Het is ‘m. En ik haal hem ook echt snel in, wat ik dan ook wel weer bizar vind. Wel vier ronden nodig hebben, maar toch nog zo snel op ‘m Het is een Tracker, dus we rijden 'm als Tracker. Althans, toch een keertje, voor de fotoinlopen als hij dan eindelijk in de buurt is… maar goed, hij is met alle macht aan het proberen plat op de tank zoveel mogelijk snelheid vast te houden, dus hij kijkt niet in z’n spiegels. Mooi zo. Dan kan ik tenminste heel krap langsvliegen als ik ‘m inhaal. En het is nog geen tweehonderd meter van ons beginpunt, dus echt veel scheelt het niet, op de kop af vier ronden, zestig kilometer. Maar het is gelukt.

Wat dit zegt over één van beide machines? Helemaal niks. Dat je dus nog een flinke bak lol kunt hebben met weinig. Dat je dus nog goed je best moet doen om een ‘simpel 50cc’tje’ bij te houden of in te halen. Dat je met alles wel een wedstrijdje kunt houden. Maar ook: dat het eigenlijk best wel heel toffe dingen zijn. 

Want zoals gebruikelijk zijn de grote verhalen naderhand niet van de lucht. Waarbij een van de belangrijkste wel is dat Ed door iedere tegenliggende motorrijder gewoon werd gegroet. En ken je het groeten een beetje, dan weet je ook de doodzonde als je ooit eens een bromfiets aan zou zien voor een motor. Wen er maar aan, het is met de Tracker namelijk aan de orde van de dag.

En terecht. Want kijk nog eens. En nog eens goed. Als je dan eindelijk gewend bent aan het idee dat Mash een motor daadwerkelijk zó in productie brengt, hoe onwijs cool het ding is, dan is er nog maar één ding dat nóg vetter is. En dat is die 50cc. We hebben net beschreven hoe gaaf de Tracker op zich al is, maar realiseer je dan dat de kleine versie op een paar details na echt precies hetzelfde is, dat maakt ‘m tot een winnaar vanaf de start. Sterker, de bromfiets heeft ook nog een kickstarter. Bám.

Voor het plaatje, zeker weten

Technische gegevens