Test: Triumph Thruxton Cafe

Tekst: Vincent Burger
Fotografie: Ed Smits 

Vanzelfsprekend

Je hebt retro, je hebt klassiekers, je hebt goede pogingen, bijna goede pogingen en je hebt Triumph. Zo is het ongeveer; de Thruxton modellen of liever de twins van het Britse merk, staan zowat los van alles wat andere merken te bieden hebben. Leuk, zo’n R NineT, zo’n Scrambler of zo’n XSR, maar als je die noemt vergeet je bijna dat Triumph al jarenlang motoren in dezelfde klasse maakt. Omdat het zo vanzelfsprekend is. Niks meer aan doen. KlaarTriumph is haast synoniem geworden aan de klassieke twin en dus denk je er niet eens meer over na. Dan heb je iets goed gedaan. Maar dat betekent niet dat Triumph niet vernieuwt, verbetert, innoveert en doorontwikkelt. Een nieuwe incarnatie en opnieuw de spijker pal op de kop is de Thruxton Café. Zo kloppend dat je nauwelijks beseft dat het nieuw is.

Weet je nog, de Garage van Eef? Over het gevoel van nostalgie en het daaraan verbonden idee wanneer je op een passende motor zit, je ineens wéét hoe het was, hoe het voelde, wat motorrijden in vervlogen dagen moest betekenen? Dát gevoel, precies dat, is een direct gevolg van het rijden met de Thruxton. Sterker, ik heb het geschreven met de motor voor de deur. Nou speelt daar een bepaalde mate van nostalgie in mee, of liever: het loopt ervan over. Daar lagen mijn roots, daar ben ik mee opgegroeid. Als ik me voorstel hoe het destijds, als dreumes van een paar jaar oud, was dan heb ik weer levendig dat beeld voor me. Die gruizige foto’s, maar vooral de herinnering. Aan de stad en de polder zoals die er destijds bij lag, de weidse ruimte die zelfs west Nederland toen nog kende. Zoveel jaren en ontelbaar veel ritten over de wegen in de omgeving later was het mijn beurt, op mijn van m’n spaarcentjes bijeengesprokkelde RD125. 115 max, maar daardoor ook wel overál 115 max. Dat kon toen nog zou ik bijna willen zeggen. Dat iedereen zo’n fase doorgaat hebben we het maar even niet over en al die ‘opgeschoten etters’ van tegenwoordig zijn vanzelfsprekend echt totaal niet te vergelijken met mijn generatiegenoten, om maar wat te zeggen. Maar ook de wegen van toen waren er nog. Toen ik eindelijk zélf mocht motorrijden heb ik in de loop van de jaren elk pad wel bezocht, elke route weleens verkend, die ik vroeger achterop ook al eens gezien had. En het was heerlijk. Eigenlijk moet horen en zien je nu vergaan natuurlijk. Maar voor de buren houden we het toch maar een beetje netjes. We willen nog vaker terug kunnen komenEn dat is er nu wel redelijk vanaf, dankzij bouwdrift, gemeente-uitbreiding, verkeersdrukte, nieuwe rotondes, omgelegde N-wegen en noem allemaal maar op. Ik heb op punten om me heen gekeken en me totaal niet meer kunnen oriënteren, zo veranderd was het landschap… op hooguit tien kilometer van huis. Dan is het leuk als je op een andere manier weer terug kunt.

Terug naar toen. Bekende plekjes, dorpjes waar de tijd heeft stilgestaan of… een motor die het gevoel terugbrengt. Sommige motoren lenen zich daar nou eenmaal beter voor dan anderen en dat is vaak ook hun kracht. Neem bijvoorbeeld Mash, die maken niet anders. Met als topstuk de TT40, die gewoon alles compleet maakt, tot het tekort aan vermogen aan toe. Een R NineT kan het ook, op een compleet andere manier. De R NineT Scrambler geeft je direct weer het gevoel hoe het moet zijn geweest met een eerlijke no nonsense motor te rijden. Breed kaal stuur voor de richting,
Bij een klassiek neusje horen klassieke tellers. En nog meedraaiend ook

Aan details geen gebrek. Die injectie weet iedereen inmiddels, maar blijft een mooi gezicht

Stereovering werkt gewoon. En past in het plaatje, net zoals de rubberen hoezen voor dikke rauwe boxer voor de snelheid, klaar. Vorig jaar heb ik nog een endurance race gereden op een sterk verbouwde CB900 Bol d’Or. Echter dan dat wordt het dan ook echt niet, inclusief onderbemeten remmen, een overbemeten koppeling (man wat was dat zwaar), hoog gewicht, smalle bandjes en een blok om met veel respect mee om te gaan. En als absoluut summum een kuip waar je met je helm volledig in verdwijnen kon. Dat beeld, dat idee dat je rondom in die plexiglazen bubbel zit, dát is het. Dit was niet bijna echt, dit was écht echt. Maar goed, dat was toen, dat was een racer zonder kenteken. Zoiets. De een kan dat beter dan de ander, de Thruxton is de absolute kers op de taart. Nóg beter dan de Mash, nog chiquer, nog beter afgewerkt, nog foutlozer. Daar kun je direct de vraag bij stellen of het wel hoort, een smetteloze, foutloze machine… en dan heb je een punt, maar soms moet je gewoon in de bubbel blijven en dan kan het nauwelijks perfect genoeg.  Het zijn de details, het is het gebrek aan storende factoren die anders mogelijk je aandacht opeisen, dagdromen op dit niveau heeft dat soort negativisme helemaal niet nodig. Dus als je dan eens in de bubbel van het stuurkuipje kruipt en een onvervormd beeld ziet door de ruit, dan is dat gewoon waanzinnig.  De lijnen van de kuip nog net wat strakker, het groen wat groener, de twin wat twinner – wat dat ook mag betekenen.

Voelen, ruiken, proeven

Het is moeilijk het niet over het uiterlijk te hebben. Toch wil ik dat het liefst proberen, omdat je zelf ook wel kunt zien hoe de motor eruitziet. Daar heb je mij niet voor nodig. En tóch… toch vallen de foto’s tegen. Je mist de diepte, je kunt er niet omheen lopen, je kunt het niet voelen. Dit is een motor die je moet voelen,
Tankdop netjes verstopt, spiegels... ach, die heb je niet nodig

Diep, maar niet te luid. Euro4 reflectoren kun je ook 'klassiek' noemen, die had m'n pa ook al ruiken en proeven. Horen misschien ook en dat gaat prima. Nou is het ook een 1200cc tweecilinder, bepaald niet kinderachtig. Maar er is meer: Triumph weet ook hoe je moet sound engineeren. En dan moeten we even terugschakelen naar -sorry- de Monster 797. Want hoe goed dat ding ook moge zijn, hoe ‘echt’ en hoe terug naar z’n roots, één ding was wel degelijk heel erg mis: het geluid. Veel te gedempt en nauwelijks ook maar belofte van verbetering.

Niet veel later een Scrambler Café Racer gereden met een Termi demper: zelfde probleem, maar dan iets luider. Alsof je een ER-6 probeert “goed” te laten klinken met een luide uitlaat… gaat niet gebeuren. Maar anyway, precies dat wat je dus mist bij de ene motor, krijg je zomaar aangereikt bij de andere. De diepe brom, het geluid dat je wéét dat je met een zware (je ware) te maken hebt, precies dat heeft Hinckley tot in de puntjes weten te finetunen. En dan gaat het niet over volume of klappen, maar juist datgene wat je hoort tússen die klappen. Je weet genoeg.

Maar er komt nog meer. Was ik even niet op voorbereid zelfs. Op een of andere vreemde manier was er bij mij het idee ingeslopen dat de motor dan ook maar zo moest rijden als de genoemde Mash of, nou ja, op z’n eigen manier, de Bol d’Or:  ‘genoeg’ maar geen overdonderend vermogen. Wat schetste mijn verbazing dan ook toen de motor me werkelijk vooruit sleurde, de eerste keer Oh daar heb je 'm hoor, de nozem. Komt weer een dienst verstoren met zijn motorfiets...dat ik ‘m eens flink de sporen gaf. Het industrieterrein waar Triumph Benelux zich bevindt wordt ontsloten door een weg die over een klein bruggetje loopt. Altijd geinig, op een Tiger of Speed/Street Triple altijd een mooie gelegenheid om nog één keertje een mooie hups te maken, voordat het einde verhaal is en je met eigen vervoer weer huiswaarts gaat. Maar doe dat met de Thruxton en je wordt getrakteerd op een meterslange, meer dan vloeiende wheelie. Per direct ben je zelf Jean Manchzek, als je je er tenminste op gekleed hebt. Anders doe je dat thuis wel. Vergeet de koffie, eerst moet die ouwe leren jas weer tevoorschijn.

Vermogen genoeg dus, bovendien is daar nog van alles aan te doen ook. Want onderhuids is de motor natuurlijk wel nieuw, inclusief nieuwe hippe elektronica: mappings, ABS, tractiecontrole, het is er allemaal. En bovendien ook nog eens heel eenvoudig te vinden en te selecteren, maar neem me niet kwalijk als ik het daar bij laat. Voor kennisgeving aangenomen, maar nu zetten we even alles op Max (of min, zo lang het maar maximaal plezier oplevert) en kijken er niet meer naar om. Het is waanzinnig weer, dus waarom ook niet. Maar eigenlijk zou je ook nog wel zonder kunnen. Zo was ’t vroeger immers ook, toch? Bovendien is het blok zó soepel, dat je zelden verrast zult worden. Op het zeer meevallende vermogen na dan. Maar dat komt er dus van onderuit al aan en bouwt heel netjes, zonder dipjes of pieken op. Brits, bijna. Misschien niet superspannend, maar Dit zou ik dus elke dag, de hele dag kunnen doen. Misschien nog iets dieper wegduikenergens kom je op het punt dat het ook niet spannender hoéft. Neem de CB1100, ook zo’n motor waarop je je koning van de weg voelt, zo lang je niet te veel gaat pushen. Sterker nog, dat wil je niet eens. Dat past niet in het plaatje. Hetzelfde gebeurt nu bij de Thruxton, met dat verschil dat het wel ietsje harder kan. Dankzij die torpedoneus. Maar ja, ook hier is té niet de bedoeling. Alles met mate, dan is het goed.  Hard rijden kan ook met mate, dat is het probleem niet. Wil je een record halen, pik dan eerst je klassieke raceoverall even op. Kun je ook heel erg veel kick uit halen, maar veel leuker is weg van de snelweg.

Natuurlijk is de Thruxton niet de meest flitsend sturende machine, maar dat zou opnieuw een onwijze stijlbreuk zijn. Vinden we dus ook niet nodig. Het allermooist is als je op mooie vloeiende wegen kunt rijden, op een tempo dat je met één of hooguit twee versnellingen kunt volhouden. Soms wil je schakelen, soms hoeft het niet. Voor het blok hoeft het sowieso niet, maar misschien is het wel leuk om mooi klassiek af en toe op de motorrem tussen de bergen te echoën. En weer op het gas, en weer terug... en zo voort. De remmen zijn oké, adequaat zelfs, maar happen ook weer niet al te hard. Maar ja, wat je remt moet je er ook weer bij zien te krijgen en bovendien: hoe harder je remt, hoe minder vloeiend je rijdt. Je hebt geen R1, dus dan mag je onthaasten. En slingeren, of liever: zwieren. Aanrijden, insturen, vasthouden, uitaccelereren, overgooien en herhalen. Dat werk.

Gelukkig zijn er nog wegen zat waarbij dat kan. Een beetje overzichtelijk om verrassingen te voorkomen, geen haakse T-splitsingen en je bent dik tevreden. Heb je de getekende helden van A-Ha’s Take on Me altijd stoer gevonden, zo kun je jezelf ook voelen met het juiste materiaal. Een goed begin is een Thruxton. Moet je wel een beetje voor sparen, maar dan heb je ook wat.

Conclusie

Het heeft even geduurd, maar terugkijkend op die paar zomerdagen dat de Triumph voor de deur geparkeerd stond, kan ik niet anders dan mooi weer voorstellen. Geen idee of dat klopt, met de zomer die we achter de rug hebben moet daar wel een bewolkte of zelfs verregende dag bij zitten, maar die kan ik me gewoon niet meer herinneren. Dat we ons tegenwoordig meer en meer door nieuwbouwwijken moeten worstelen voordat we op ‘dat ene’ weggetje terechtkomen, ik neem het voor lief. Dat een passagier zich maar moet redden bij iemand anders achterop, kan me niet boeien. En dat ik iemand anders opscheep met mijn bagage zal me ook helemaal worst wezen. Het liefst stap ik nu op en rij zo snel mogelijk naar Ardennen, Eifel of Alpen. Of misschien nog liever, naar de ferry om zo snel mogelijk de Britse wegen onveilig te maken. Zo gek is het niet dat deze motor daar z’n oorsprong vond.

Technische gegevens