Suzuki Track Days per Rizla GSX-R

Waren de afgelopen jaren buitenlandse circuits als Francorchamps en Nürburgring toneel voor de Suzuki Riders Day, dit jaar was de keuze gevallen in eigen land, het prachtig in de duinen gelegen circuitpark Zandvoort om precies te zijn. En niet een (zoals bij de meeste merken cq. importeurs gebruikelijk  is), maar twee dagen achter elkaar kon Suzuki rijdend Nederland zich uitleven op dit prachtige circuit. Onder leiding van Motorsport Lifestyle,  die met regelmaat rijvaardigheidstrainingen organiseren op dat circuit,  had Suzuki importeur BV Nimag op 21 en 22 juli dit jaar van alles uit de kast getrokken. Zo was in de pitbox een big screen vanwaar de SBK wedstrijd van Brno live kon worden gevolgd, was er gelegenheid om de Suzuki op de vermogenstestbank te zetten, kon je in het pauzeprogramma achterop bij Barry Venemen op de GSX-R750 (hoewel deze pret helaas van korte duur was) en kon je als bijrijder meerijden in een Suzuki Swift raceauto. Mocht je ooit die kans krijgen, doen. Man-oh-man wat kan er met zo'n Swift belachelijk laat geremd worden, maar dat even terzijde.

Maar er was meer. Zo was er een zeer fraai gespoten GSX-R1000 te bewonderen. Gespoten in exact dezelfde kleurtstelling als John Hopkins GSV-R Rizla MotoGP racer en hoofdprijs van Motor Magazine’s GP manager spel. Met name dat laatste was dat wij met meer dan gewone interesse richting de Zandvoortse duinen waren getrokken. Ons verzoek om deze prachtige replica tijdens die Suzuki Track Days over het circuit te jagen werd door BV Nimag namelijk gehonoreerd.

Kijk, da’s niet mis...
Natuurlijk, we hadden met de GSX-R1000 al op het Australische Phillip Island kennis gemaakt maar hadden (hoe gek het ook klinkt) nog geen tijd gehad om Suzuki’s nieuwste vlaggenschip in Nederland aan de tand te voelen. Daarbij was ik persoonlijk heel erg benieuwd naar deze K7 versie, en dat de fiets daarbij als echte MotoGP replica was omgebouwd cq gespoten was daarbij de spreekwoordelijke slagroom op het toetje.

Terug even naar het evenement, want wij kunnen dit soort initiatieven alleen maar toejuichen. Niet vreemd dat steeds meer importeurs ervoor kiezen om voor kun klanten circuitdagen te organiseren. De een kiest daarbij voor een circuitdag ‘gratis bij een nieuwe Supersport’, een ander heeft als opzet: ‘zolang het maar ons merk is dat op de tank staat.’  Zo ook deze Suzuki Track Days, die voor een ieder met een Suzuki open stond. Zo kon het dus zijn dat je een Bandit, GSX1400 of zelfs een V-Strom over het Zandvoortse asfalt voorbij zag boenderen, maar – uiteraard – was het overgrote merendeel van de motoren er eentje uit de GSX-R familie. Rijders die voor deze ene (of twee, je kon natuurlijk ook beide dagen inschrijven) dag op veilige wijze hun fiets de sporen konden geven. Want zeg nou eerlijk, tegenwoordig is het op straat rijden met je snelle supersport 600, 750 of 1000cc een ware overlevingsslag geworden. Je bent net Rambo in een leren pak, gewapend met pk’s, stapels koppel en een enorme wegligging, met constant de vijand (lees: Koos Spee) op de loer. We bedoelen maar, geef je machtige supersport even flink de sporen en heden ten dage is de eerste versnelling al voldoende om je rijbewijs kwijt te raken. Iets waar die vermaledijde Karim ons ondertussen alles over heeft weten te vertellen (eigen schuld, had ie ons maar niet moeten verlaten), maar dat even terzijde.

Tekst: Leon Nap
Foto's: Vincent Burger, Ed Smits

Motorsport Lifestyle

Een kleine tweehonderd Suzuki rijders waren dat weekend dan ook richting circuitpark Zandvoort getogen om onder leiding van Motorsport Lifestyle op dit prachtige circuit te knallen. Na het gebruikelijke inschrijven en de technische keuring was er door Motorsport Lifestyle een indeling in vijf niveaus gemaakt, waarbij elke groep telkens twintig minuten lang over het 5,5 km lange circuit kon beuken. Nu is Circuitpark Zandvoort van origine een autocircuit, maar als sinds jaar en dag wordt er ook met motoren op gereden. Een baan die voor iedereen een uitdaging is, of je nu deelneemt met een circuitdag voor auto’s of een circuitdag voor motorfietsen: hoogteverschillen, lange doordraaiers en korte knikken wisselen elkaar in een rap tempo af en maken de baan tot een heerlijke uitdaging. Bochten als de Tarzan bocht, Hugenholtz of het Scheivlak zijn bochten waar je moet leren rijden. Vandaar dat Suzuki, om dit voor iedereen zo goed mogelijk in te vullen, had gekozen voor vijf verschillende niveaus waarin men kon rijden, van beginnend rijder tot gevorderde. Wat Suzuki (en Motorsport Lifestyle) goed hadden geregeld was de persoonlijke begeleiding die dit soort evenementen net dat beetje extra geven. De instructeurs gaven na elke sessie aanwijzingen wat er fout of juist goed was gegaan en kreeg je huiswerk mee voor de volgende sessie.

Goede organisatie

Op de Zaterdag was het behoorlijk warm en verzorgde het Suzuki team onder begeleiding van een aantal dames gratis versnaperingen in vorm van frisdrank, koffie, thee en natuurlijk lekker belegde broodjes. Kortom, aan alles was gedacht. Het enige waar je druk om hoefde te maken was dat je op tijd klaar moest staan voor de volgende sessie om er weer volgas tegen aan te gaan.

De Zondag verliep niet geheel vlekkeloos, met dank aan Pluvius die voor de verandering weer eens alle hemelsluizen had opengetrokken. Regen, regen en nog eens regen. Zelfs zoveel dat veel ‘coureurs’  (want dat ben je als je meedoet aan zo’n evenement, toch?) er voor kozen om niet te starten de eerste twee sessies. Een enkeling die zich voordeed als “echte” Rambo op regenbanden met zijn circuit-Suzuki reed een paar rondjes en hield het daarna voor gezien. En natuurlijk was er ook die enkeling die nog even het wereldrecord op een zeiknatte baan wilde neerzetten, hetgeen echter resulteerde in een wereldrecord “diep grindduiken in de Tarzanbocht”. Nadat Pluvius er weer van tussen was gegaan droogde de baan in no-time op, waardoor het feest weer van start kon gaan. Zeker de beginnende ‘ Suzuki-racers’  boekten de meest zichtbare progressie, hetgeen zich in de pits tijdens de vele rookpauzes vertaalde in heerlijk (sterke) verhalen, van “kijk m’n glimranden zijn weg” tot “ik heb schade aan me motorfiets. Oh ja wat dan? M’n steppies heb ik ff flink ingekort…”

Maar, we zeiden het al, er was nog een reden dat we naar het circuitpark Zandvoort waren afgekomen. Suzuki had namelijk een wel heel erg bijzondere GSX-R1000 meegenomen naar dit evenement: de GSX-R1000 Rizla MotoGP #21 replica, hoofdprijs van het GP manager spel van blad Motor Magazine. En daar mochten zowel Karim als ondergetekende ons dit weekend flink op uitleven. Dan istie tenminste goed ingereden… Hmmm, eens kijken of die #21 op de kuip zijn nummer eer aan zal doen. Om maar meteen met de deur in huis te vallen: zeker met John Hopkins’ handtekening op de tank voel je op het moment dat je op deze prachtige replica plaats neemt je automatisch al Hopper!

Hopkins style

Dat gevoel je behoorlijk kan bedriegen zouden we ’s zaterdags echter al snel achter komen. Hoe zeer we ons ook ‘John Hopkins’  voelden op de Rizla GSX-R1000, in volledig standaard – straat – setup konden wij niet vrolijk worden van het stuurgedrag van de fiets. De eerste drie sessies werden we dan ook bepaald geen vrienden: bij aanremmen voor de Tarzan, waar je met lichtsnelheid op afkomt (man-oh-man wat knalt deze Soes er op toeren vandoor), stuiterde de voorkant hevig en wilde de achterkant ons nog sneller voorbij komen dan Vermeulen dat bij Casey Stoner in de regen deed. Uitaccelereren met de honderd-tachtig-plus-pk’s was ook al geen pretje, de standaard straat banden waren na een rondje vier volledig over de zeik, oververhit en helemaal klaar met het geven van grip.

Na afloop van de eerste 20 minuten gingen we dan ook naarstig op zoek naar een betere setup, en werden daarbij geholpen door niemand minder dan ex-Barry Veneman monteur Erik, die ons vanaf dat moment met raad en daad zou bijstaan. Heerlijk, zo’n privé monteur die  je kan helpen om een beresterke ‘ MotoGP replica’ als deze GSX-R hard rond het hobbelige en moeilijke circuitpark Zandvoort te krijgen. Elke sessie werd het beter, het leek wel echte MotoGP, “Erik,…bij het uit acceleren pompt de schokbreker, wat is jou idee? “ ”Nou laten we de compressie wat meer geven en kijken hoe dat gaat…” Met het steeds beter aanvoelen van de fiets groeide ons zelfvertrouwen en wisten we de fiets steeds harder rond te sturen. Hetgeen de levensduur van de achterband niet bepaald ten goede kwam. Na elk drie maal twintig minuten gereden te hebben met de GSX-R was de Bridgestone BT015 achterband finaal afgeschreven. Zowel links als rechts waren de slijtnokken weggesmeerd over het hete grijze asfalt van Zandvoort. Kortom, tijd voor racerubber in vorm van vertrouwde Pirelli Supercorsa’s.

Onvoorstelbaar, hoeveel invloed een band kan hebben op het rijkarakter van een fiets. Voelde de GSX-R in de derde sessie ‘wel goed’ aan, in de vierde sessie voelde de fiets nagenoeg perfect aan. Puur het straatrubber in vorm van de BT-015 bleek niet de juiste keuze te zijn voor op het circuit. Nu zullen die banden voor recreatief gebruik prima voldoen, maar ga je er vol tegen aan dan merk je dat de fiets vraagt om meer grip, iets wat een Supercorsa perfect kan bieden.

De match was dan ook compleet en de vette 1000 braakte zijn paarden uit als of het een lieve lust was, voorspelbaar,  controleerbaar en o-zo smeuïg, werkelijk onverstelbaar. Suzuki’s “Own the racetrack”  wordt werkelijkheid en wat deze replica betreft je voelt als een ware Hopkins op deze prachtige machine, hij ziet er niet alleen machtig uit maar rijdt ook zo!

Alleen het geluid, het Titanium uitlaatsysteem mag dan wel prachtig zijn vormgegeven, maar was nog stiller dan een standaard GSX-R. Nu zaten bij deze fiets de dB-killers nog wel op z’n plek, maar voor ons had het best wel een ‘onsje meer’ mogen zijn. Maar goed, dat was dan ook een van de weinige minpunten die we aan deze fiets konden ontdekken.

Alles klopt! Zon, circuit, Beukende pk’s wachtend op de draai van je rechterhand, de geur van verbrand rubber en het pompen van adrenaline tijdens de rondjes… Dat openbare weg rijden en de hele dag maar de Rambo uithangen, met de achterliggende gedachte dat je het toch altijd verliest van Koos en zijn vrienden (die ergens in het struikgewas loeren om je geld te kunnen afpakken), is dan toch eigenlijk helemaal niks in vergelijking met een evenement als dit. Koos: we doen niet meer mee aan die greppelgraaijerij-praktijken… laat ons maar op het circuit rijden zoals tijdens deze Suzuki Track Days, da’s leuker, veiliger en goedkoper. Onze keus is gemaakt…

Het is 2008, Suzuki Track Days op Zandvoort en we lopen richting pitbox, waar de fiets van Vermeulen, 800cc met 250pk, voor ons klaar staat. Ons pak hangt al klaar, de motor wordt opgewarmd en nadat het pak is dichtgeritst stappen we op de MotoGP fiets. Met vierduizend toeren stationair klakken we de fiets in eerste versnelling,  laten zachtjes de koppeling opkomen en horen een vreemd piepgeluid dat steeds luider wordt… Shit, met het zweet op ’t voorhoofd worden we wakker… het was de wekker. Ach, als mens moet je altijd blijven dromen. Toch?