Gewoon doen!
Als je nou een serieuze duik in het zand wilt nemen, waar zou je dat dan mee doen? Denk niet dat je direct denkt aan bijvoorbeeld de nieuwe Scrambler 1200… toch is dat precies wat we vandaag gaan doen. Je kunt het namelijk ook anders zien. Triumph gelooft zo sterk in het potentieel van de Scrambler, dat je er veel meer mee kunt dan je op het eerste gezicht zou denken. En dat gaan we nu dus doen.
Maar het mooie is dat je dat zelf ook kunt uitproberen. We zijn in het pittoreske Loon op Zand bij Experience Island, het speeltuintje van Gerard Rond, zo’n beetje het maatpak voor alle zand- en modderactiviteiten. Hier trainen zelfs Dakardeelnemers, dus reken maar dat het ruig kan worden. Maar goed, Triumph heeft deze locatie dus gekozen voor de Nederlandse vleugel van de Adventure Experience (de Belgische variant speelt zich af op het binnenterrein van circuit Zolder), een dagcursus om je te laten zien wat er allemaal mogelijk is met de Triumph Adventures. En omdat de Scrambler nu ook tot in de puntjes is uitgerust, kun je die ook eventueel uitproberen. En dat is een mooie combinatie voor ons om uit te proberen. Zo kunnen we tegelijkertijd kijken wat die experience nou precies inhoudt en bovendien eindelijk zelf de Scrambler eens aan de tand voelen. Let’s go!
Tekst: Vincent Burger
Fotografie: Triumph/Guus de Graaf
In het zand
Tja, waar te beginnen… bij de motor of bij het evenement? Nou is het wel zo dat we die Triumph vandaag ook echt alleen maar in het zand kunnen proberen, maar het belooft al heel wat. Wat ik er vooraf bij dacht was toch een sterke spagaat, vooral over het plan van Triumph om hun classic hoog op de poten te zetten en er mee het zand in te gaan, terwijl ze ook nog een perfect functionerende Tiger hebben. Inclusief alle gadgets die je verzinnen kunt, wat de Scrambler dus ook heeft. Sterker nog, er zit een joekel van een upside down vork in, een set Monoblocs en speciaal hiervoor heeft Triumph nog eens extra
Niks mis mee, de week breken door in de zandbak te spelen haar best gedaan op het nieuwste van het nieuwste, zoals bijvoorbeeld ook bediening van je GoPro, vanaf het stuur. Dat gaat best ver… Trouwens, het dashboard is natuurlijk ook volledig TFT. Wel met de voor Triumph bekende keuzevrijheid in het uiterlijk van het display, maar er zit dus geen fysieke zwiepende wijzer meer in. Noem het een stijlbreuk, noem het voortschrijdend inzicht, het is wel een deel van die spagaat. Want wat is dit nou eigenlijk, alles bij elkaar? De meest moderne Triumph Adventure motor op dit moment, maar tegelijkertijd een retrobike? Oei jongens, hoe moet je dit nou uitleggen? Wat zou Steve McQueen er van denken?
Daar komt nog bij dat de Scrambler, net als veel andere Adventures overigens, heel stevig heeft ontbeten en dus ook een flink aantal kilo’s aan de start brengt. Dus zomaar ‘effe’ gaan we dat vandaag niet doen. Maar dat is ook niet de bedoeling. ‘We krijgen hier ook wel eens vragen van crossers, of ze met hun mx motor ook mee mogen doen. Dat doen we expres niet. Het is geen wedstrijd, we gaan niet om het hardst, het gaat nu puur om de vaardigheden en het ontdekken van de mogelijkheden van de motor, aldus Luc Branten, die het Nederlandse deel van de Experience op zich neemt. Zijn Belgische collega Bert Vanherf is er vandaag voor de gelegenheid bij, maar fungeert als achterrijder. ‘Daarom hebben we expliciet vermeld dat deelname voor Allroads is. En het is aan jezelf of dat dan je eigen motor is of één van de motoren die we hier hebben staan’. En die motoren zijn heel duidelijk niet geprepareerd op welke manier dan ook. Er zijn wel een paar Scramblers met wat grover noppenwerk, maar ook dat zijn gewone wegbanden, 
In Loon op Zand hébben ze een grote zandbak. Da's toch veel leuker dan een dagje Efteling?zij het met een tof profieltje. De rest, waaronder de motor waar ik me over ontferm, staat zelfs gewoon op de standaard Allroadbanden waar je dus net zo goed een lange vakantie over de weg mee kunt rijden. Het profiel ziet er grappig uit, maar aan diepte of ander voordeel in het onverhard net zoveel gebrek als een Supercorsa.
Geen probleem, aldus Luc, dus we doen maar net alsof we dat niet gezien hebben. Wel wordt bij alle motoren het ABS uitgezet of indien aanwezig, de setting Off Road Pro geselecteerd, zodat de motoren ook echt zo reageren als wij dat willen. Een motor die afslaat omdat de tractiecontrole dat wil, kunnen we nu even niet gebruiken. Net zomin als een motor die de rem loslaat omdat het ABS vindt dat er iets blokkeert. Heuvelaf kan dat een dingetje zijn.
Geen probleem
Dus, eenmaal de voorzorgsmaatregelen getroffen kunnen we op pad. Eerst maar eens een rondje rond het meer. Daarna krijgt de groep instructie over remmen, koppeling, sturen en houding, zoals bij elke offroadtraining. Wat mij nog het meeste opvalt is hoe zeer de uitlaat mijn rechterbeen naar buiten dwingt als ik wil gaan staan. Zittend is het geen probleem, maar wil ik rechtop staan, dan zal ik mijn voet moeten verplaatsen. 
Lijkt zo nét alsof ik het vaker heb gedaanHet is één van die dingen waarbij je stiekem toch merkt dat het een compromis is; Triumph classics zijn gaaf, hardcore offroadrijden is een totaal andere tak van sport.
Ik zal er aan moeten wennen of omheen moeten werken, want we gaan er niet moeilijk over doen. Na eerst wat probeerwerk met een slalom en stapvoets rijden, wordt het steeds stapsgewijs iets ingewikkelder. Of tenminste, zo klinkt het wel. Heuvel op, steile heuvel op, ook weer af, heuvel met een bocht, afdaling met een bocht, heuvel met afdaling, wasbord met slingers, allemaal eng enger engst…. Totdat je het daadwerkelijk doét. Misschien valt dat nog het meest op; hoe vaak je na een volgende stap achteraf denkt ‘joh, was dat alles?’ Maar dat geeft maar aan hoe het programma is opgebouwd. Zelfs de lunchpauze is netjes ingelast. Je weet wel, zeker als je met iets zo intensief bezig bent als wij nu, ga je helemaal hypergefocust en happy richting lunch, heel toevallig ook een langer ritje dan die korte stukjes die je zojuist tussen twee uitdagingen gedaan hebt dus je kunt eeeeeindelijk een beetje gas geven en je vindt het nog leuk ook. Dan de lunch, uurtje, misschien net wat meer, en dan weer terug waar je gebleven bent. En dan komt het…. Hoe ging het ook alweer? Wat moest je nou ook alweer niet vergeten? En er gaat altijd iemand de mist in. Lachen joh. Lekker er omheen staan en blij zin dat jij het niet zelf was, terwijl je langzaam in je achterhoofd terughaalt wat je ’s morgens geleerd had en wat er nu mis ging. Oh ja.
Behalve nu dan. Geen crashes, geen spektakel. Of liever; eigenlijk wel, want we gaan gewoon verder waar we gebleven waren. Die vette obstakels waar we tot nu toe alleen maar langs gereden waren. Helaas laten we dat ene treinstel dat niet alleen voor decoratie dient toch links liggen, maar eigenlijk alleen maar omdat we misschien iets zouden raken. ‘Ik had het al gecheckt, maar ik weet nog niet 
En dan te bedenken dat we geeneens met noppenbanden aan het rijden zijnhelemaal hoeveel grondspeling we precies hebben met deze motoren’, aldus onze Luc. Aan de uitdaging zou het niet gelegen hebben. En wat die banden betreft, daar hebben we tot nu toe ook nog geen enkel probleem mee gehad.
Dat is grotendeels te danken aan goede instructie en je kop erbij houden. Ergens in het terrein ligt een stukje wat ruwweg als een parcours te rijden is en wordt derhalve ook ‘crossbaantje’ genoemd. En nadat we eerst rustig de route eens verkennen, mogen we er een tijd lustig op los rijden. Logisch dat je dan wat meer gas geeft, en de volgende ronde nog ietsje meer. Totdat je merkt dat er een grens is. Niet aan wat kan, de brommers hebben power en koppel zát, maar waar het eerst mákkelijker wordt met wat meer snelheid – je pakt een kombocht wat mooier, je rijdt net wat vlotter over een lastig stukje heen, je snijdt een combinatie wat vloeiender – wordt het daarna stiekem weer moeilijker. En dan merk je dat het ook aankomt op timing, gascontrole en gewichtsverplaatsing. 
Volgende keer zwembroek meenemen, ook aan water geen gebrek hierzoEn als je daar net een beetje naast zit, kan dat grote gevolgen hebben. En die worden groter naarmate de snelheid toeneemt. Weer wat geleerd.
Maar goed, die stomme Scrambler laat zich dus wél even van z’n allerbeste kant zien. Já hij is zwaar en já je mag flink aan de bak, maar blij je binnen je eigen kunnen, dan is de motor zo mak als een lammetje en trekt je overal doorheen. Nou merk je uiteindelijk wel dat de banden een klein beetje de limiet aangeven, met wat meer noppen zou je waarschijnlijk verder komen, maar zoals ze zijn kom je toch al verbazend ver. Een 1200cc twin heeft dan ook nogal wat bottom power en dat maakt ‘m heel geschikt voor dit werk. Komt ook nog bij dat het geen hoog getuned ding is, maar juist een lekker lui, lekker smeuïg ding en dat maakt ‘m een stuk minder intimiderend. En dat terwijl hij verder dus wél is uitgerust met de beste spullen voor ’t werk. Dat klinkt heel tegenstrijdig en dat is het misschien stiekem, tussen de regels door ook, maar dan bedenk ik me dat hier eigenlijk iets heel anders gaande is.
Grenzen doorbreken
Met de Scrambler doorbreekt Triumph namelijk stiekem –of nu dan iets minder stiekem- een grens die we tot nu toe niet gekend hebben. Als je namelijk je wegmotor een retrosausje kunt geven zonder daarvoor sommige graag geziene zaken wiltopgeven – iets wat we vorig jaar bij de reuze-retrotest nota bene zélf hebben ontdekt – dan kan dat met andere machines ook. Zoals in dit geval een Adventure. Zelf doen?
Een cursusdag kost je € 270,- inclusief Triumph. Wil je liever op je eigen motor rijden, dan kost het nog maar € 150,- Er is keuze uit de Tiger 800, Tiger 1200, Scrambler 1200 XC, Scrambler 1200 XE en Street Scrambler en ook gelegenheid om tussendoor aan andere modellen te snuffelen. De cursus wordt gegeven tussen maart en oktober in Loon op Zand of Zolder. Voor meer informatie, inschrijven of gewoon een spervuur aan vragen aan de Triumph medewerkers kun je terecht bij https://www.triumphmotorcycles.nl/public-content-nl/riding-experiences
Doen!De Scrambler is dus niet zozeer een classic met spaakwielen en allroadbanden, maar nog veel meer een tot in de puntjes verzorgde, high end Adventure met retrolooks. En dat is iets compleet anders. En dat maakt het nog leuker, want als Triumph het dus lukt om zoiets als dit voor elkaar te krijgen én te verkopen, wat betekent dat wel niet voor andere takken van sport? Wat dacht je van een retroracer, compleet met Métisse of Featherbedframe, Rickman kuip en weet ik wat nog meer? Nee, geen Bonneville, maar nóg gekker, een echte retro circuitfiets? Waarom niet? Waarom geen Kneeler er bij (daar weet ik dan weer wel een antwoord op, maar we zijn aan het filosoferen)? Waarom niet? Gewoon doén!
