Verslag: Supermotoschool Marcel van Drunen

Tien jaar. Of iets in die buurt, maar laten we het op een rond getal houden. Tien jaar is het geleden dat we eens meededen aan een cursus supermotorijden bij Marcel van Drunen, veelvuldig supermotokoning der Lage Landen. Dat is meer dan lang genoeg om een complete racecarrière te beginnen, kampioen te worden en weer met pensioen te gaan, dus als Marcel ons vraagt het nog eens dunnetjes over te doen zeggen we daar geen nee tegen. Het mag wel weer eens.

Leren van de meester

Bovendien, twee dingen: het is altijd goed om je rijvaardigheid op te poetsen én we zijn sinds verleden jaar verknocht aan flat tracken… en daar is Supermoto rijden een uitstekende voorbereiding voor. Niet voor niets waren bij de Faakersee de snelste rijders stuk voor stuk supermotorijders. Mooi, noteer maar: wij komen eraan.

Tekst: Vincent Burger
Fotografie: Ed Smits

Midlandcircuit

En zo melden we ons dus op deze bewuste woensdagmorgen op het Midlandcircuit te Lelystad. Een verschil met de vorige keer in Valkenswaard, maar geen verkeerde. Destijds werd er nog gravel in het parcours opgenomen, nu rijden we de hele dag op asfalt. 'Okee mensen, let op, we rijden vandaag dus zónder zijwielen' Meneer in fluojas ziet het al helemaal zittenVoor beginners wel zo fijn. Overigens is Valkenswaard nog wel in gebruik als trainingslocatie, maar vandaag dus eventjes niet.

Er zijn ook overeenkomsten: de cursus wordt nog net zo Brabants losvast georganiseerd als destijds en de motoren zijn ook nauwelijks veranderd. Nog steeds staat een tiental Yamaha WR450 te wachten op de nietsvermoedende cursist en nog steeds hebben we er onwijs veel zin in.

Daarom wordt er na de gebruikelijke plichtplegingen als aanwezigheidslijsten en een krabbel voor de aansprakelijkheid eerst eens flink theorie gegeven en uit de doeken gedaan wat er vandaag op het programma staat. Dat is nogal wat, want na wennen aan de motor komen de oefeningen. Houding, sturen, schakelen, remmen, alles is anders dan je gewoonlijk gewend bent. ‘Die koppeling, gebruiken we niet. Nee ook niet een beetje, gewoon niét. Bij wegrijden en als je weer tot stilstand komt, anders blijf je er helemaal van af. Begrepen?’ Voordeel is dan weer wel dat we zonder koppeling kunnen opschakelen zoals we dat op sportmotoren ook al zo vaak doen en de slipperclutch doet de rest bij het terugschakelen. Is ook noodzakelijk, Oh kijk nou... gewoon alles goed! Alleen de snelheid kun je niet zien op een foto....want anders krijgen we later nooit het achterwiel aan het glijden. Dat is dan nog wel een klein verschil met destijds, toen hebben we nog geleerd hoe hetzelfde effect met een koppelingshendel kon worden verkregen. Tijden veranderen dus toch iets. Dat remmen is ook een mooie, dat gaat ook anders dan op een wegmotor. ‘Eigenlijk heb je vier remmen: de voorrem, de licht slepende achterrem, de motorrem en de extra wrijving van de glijdende achterband als die opzij sleept. Daar doe je het uiteindelijk voor, met zoveel remvermogen hoef je dus ook pas veel later te remmen dan je anders zou moeten en in een race is dat waar het grootste verschil vandaan komt. Hoe langer je gas open kunt houden, hoe sneller je rondgaat. Toch?’ Er wordt wel aandachtig geluisterd, maar ook is aan de gezichten af te lezen dat er onder de schedel al hard gewerkt wordt. ‘Wacht even, dus we moeten gas dicht, remmen, terugschakelen, insturen en de voet uitsteken… en dat allemaal tegelijk? Hoé dan!?’

Maar voor die vraag aan de orde komt, kunnen we eerst wat losse oefeningen doen. En omkleden, voor wie dat nog niet gedaan heeft. De groep wordt in tweeën gedeeld en met een handvol motoren per groep wordt er begonnen aan de les. Les één: rondjes rijden tot de voetsteun de grond raakt. Mijn favoriet. Of eigenlijk iedereen die het al eens is gelukt, het gaat namelijk om het trucje en de combinatie van een paar dingen. Lukt het je een keer, Zoiets dus. Maar dan nog platter. Instructeur doet even zijn veters vastdan kun je het eindeloos herhalen. Maar goed; belangrijkste: gas constant houden, anders gaat de motor alle kanten op door z’n lange veerwegen.. en kantelen, niet sturen. Dat laatste is misschien nog lastiger, omdat je de hoek om wilt ben je geneigd het stuur te draaien, wat dus precies niet de bedoeling is. Doe je dat, dan wipt de motor je zo over z’n voorwiel heen en da’s nie goed. Hou je het stuur echter netjes, dan draait de motor ook en nog best strak ook. Als laatste komt nog de juiste positie van de binnenste voet (altijd de knie tegen de tank houden en de zool vlak, gewicht erop en ietsje naar voren steken tegen het happen. Laat die zool maar roken, dat boeit niet, als je die poot maar stevig op de aarde zet. En doe je dat allemaal netjes, dan hoor je vanzelf het gerinkel van gefreesd aluminium op asfalt. Oefening geslaagd, door naar de volgende.

Maar wie niet luisteren wil moet maar ... gewoon even zitten en opletten

Trappen dat hok

Het blijft lang stil, zo hakt het rondje draaien er wel in. Of anders toch wel de enorme stap die in één oefening gemaakt wordt. Zo vallen de volgende oefeningen ineens een stuk mee. Lijnen kiezen, houding op de motor -overdreven inkantelen, kont naar de buiten/bovenzijde in de bocht, voor op de motor zitten voor de gewichtsverdeling en altijd die voet op de grond houden, op een paar uitzonderingen na- en dat aan elkaar rijgen. Dan komt de remoefening, op gehoor.
'Kijk en dan doe je dus zo en je hebt het voor elkaar. Simpel zat'. Eh... ja juist ja

'Nee, niks 'ik moet een Tomtom', je moet gewoon rijden. Linksom als het kan' Men doet het even voor: bijna stationair lopend komt de motor tot stilstand. De eerste pogingen van de cursisten: het blok giert het uit tegen maximale toeren. ‘Gas hélemaal dicht en laten slepen, die achterrem! En já, terug naar eerste versnelling. Geen tweede, eerste. Maakt niet uit hoe hard je gaat, je schakelt gewoon totdat je niet verder kunt. Opschakelen kun je altijd wel weer, maar als je goed afremt heb je die eerste vanzelf nodig. Je wilt het toch goed doen of niet? Trappen dat hok!’ En zo gaat het in goed Brabants door, hoewel het wel met een gepaste glimlach gezegd wordt. Met een bijzonder hese stem die er niet beter op wordt, dat dan weer wel….

Regen

Als het gaat regenen nemen we heel even een pauze, maar dat is meer omdat niemand waterdichte kleding aanheeft dan dat het de cursus zou dwarsbomen. Als eenmaal de hemelsluizen weer sluiten worden we direct weer de baan opgestuurd. ‘Even met z’n allen gaan rijden jongens, dan is het zo weer droog’. Slicks of niet, we zullen rijden. Nog een openbaring voor velen: de hoeveelheid grip die het rubber ook onder deze omstandigheden nog biedt. Wat nou, geen profiel? Profiel is voor mietjes. En hoewel een enkele motor stiekem wel is voorzien van een regenband, maakt het in de praktijk geen moer uit. Dat deed het met die regenband op het droge niet, dat doet het met de slicks op het nat ook niet. Zo lang je maar doet wat er gezegd wordt,
Wat, heeft het geregend dan? Waar dan? 'Ik-doe-het-wel-even-voor' deel 34

De snelse manier om de baan droog te krijgen is er overheen rijden. Echt waaral het geleerde netjes toepast – en dan met name het hoofdstuk zithouding en druk op de banden- blijven de banden gewoon hun grip houden. Alleen met aanremmen en uitaccelereren is veel verschil te merken, maar niemand die zich intussen nog druk maakt over een uitbrekend achterwiel. Gewoon gas geven en je gaat vooruit, remmen is als uitgelegd, maar gaat net even wat makkelijker. Komt mooi uit. Niet veel later is het inderdaad alweer bijna droog, op een paar plassen na. Mooi voor de foto, kunnen we daar weer mooi een paar spetters op maken. Intussen maken we nog steeds vorderingen en loopt de cursus meer en meer uit in een soort veredelde vrije training. Leuk voor de cursisten, want tijd in het zadel is toch waar je voor betaalt. Terwijl de rest z’n rondjes maakt, pikken de instructeurs telkens een cursist uit de menigte voor wat persoonlijk advies, een tipje of een trucje. We zijn al lang het niveau van de groepslessen ontgroeid, dus als je even geen tips krijgt, kun je gewoon je rondjes draaien. De progressie is goed te merken, als de verhoudingen merkbaar verschuiven. Wie in de ochtend nog niet vooruit te branden was, rijdt nu als een kogel rond of andersom als het net even niet meezit of iemand z’n rempunt mist. Dat is dan weer het voordeel van dit circuit, als je je vergist rij je hooguit een pilon omver of een stukje door het gras, het gaat nooit levensgevaarlijk hard en obstakels zijn er ook niet echt. Dat is dan weer het voordeel van deze omgeving.

Nog een keer...

Na afloop vraagt niemand zich meer af waarom iedereen met de auto is gekomen. Net als met een circuitcursus is het maar moeilijk om je in te houden en liefst staat iedereen de volgende morgen weer te popelen voor nóg zo’n dag. Reken maar dat Marktplaats een piek krijgt in zoektermen naar enduro’s, crossmotoren of kant en klare supermoto’s, maar dat gebeurt zo vaak. Nu alleen nog die voet verder naar voren en vlak op de grond. Ook in de 1300ste ronde. Hallo liesbreukZou je inzicht krijgen in de cijfers van marktplaats, dan weet je precies wanneer Marcel weer een cursusdag heeft ingepland. En dan te bedenken dat dit nog maar de beginnerscursus is. Wie wil, kan een gevorderdenles volgen of een van de andere opties die via de site van supermotorschool.nl worden aangeboden. En wie weet, hebben we vandaag wel samen gereden met een volgend Supermoto talent. Het is al eens eerder voorgekomen….

Meer informatie is te vinden op www.supermotorschool.nl, inclusief lesdata, prijzen en al het andere. Wil je een dagje raggen met een top spec supermoto, dan is Marcel van Drunen je man.

Precies honderd