Dubbeltest: Honda SH300i en SW-T600

Bovenstaande tekst zou in elk willekeurig tentje, kroegje, voetbalstadion, supermarkt of Avant Garde établissement binnen de grootstedelijke sociale zone op zijn plaats zijn. Ongeacht achtergrond, afkomst, dikte van je portemonnee of status van ‘bekende Romein’, iedereen rijdt scooter. Geen mitsen, geen maren, geen uitzonderingen, gewoon feit.

Nou hebben we bij Motorfreaks al eerder een lans gebroken voor scootergebruik, diep in ons hart zijn en blijven we toch vooral motorrijders. Aard van het beestje, kwestie van voorkeur, dat soort halfzachte excuses. En dat moet ook vooral ieder voor zich weten. Maar voor alles een tijd en een plaats. En Rome is nou eenmaal de plaats voor scooters. Meer nog dan Parijs dat was, al ben je ook daar bijzonder hip als je voor eens wél met de massa mee gaat. Overigens vinden scooters, vooral in onze hoofdstad en in bepaalde kringen toch nog best aftrek. Nergens zoveel als in de metropool van de Laars echter.

Geen plaats ter aard dan ook zo geschikt voor de introductie van de nieuwe SH300i. En als we er dan toch zijn, ook gelijk maar de vernieuwde SW-T 600. En laten we daar nou toch al zijn, stomtoevallig! Met alle gekheid op twee kleine wielen staan hier twee geheel nieuwe modellen, ieder met zijn eigen doelgroep. Binnen de scooterwereld kan het contrast haast niet groter; waar de één het met ‘slechts’ een 300 cc éénpittertje voornamelijk in de stad moet doen, pakt de ander een 600cc twin en richt zich op het forensen van flinke afstanden of zelfs groottoerisme. Noem ze David en Goliath, noem ze slagschip en surfplank, het moge duidelijk zijn. En behalve de precieze halvering van cilinderinhoud en –aantal als ook de bagagecapaciteit en het gewicht scheelt ook de aanschafprijs een factortje twee. Niks om samen mee op stap te gaan dus? Laat nou een goede eigenschap van een  motorscooter zijn veelzijdigheid zijn. Een eigenschap die we zelf nota bene diepgaand hebben onderzocht. Problemen? Wij zien ze niet.

SW-T600

En zo gebeurt het dat we ons bevinden aan de oevers van het Lago di Bracciano, net enkele tientallen kilometers buiten de hoofdstad.  Een nat glimmende SW-T staat te wachten op het moment dat de karavaan weer verder trekt, terug richting stad, richting droge en warme parkeergarage. Een lieve Honda dame vraagt me nog vol goede bedoelingen of ik misschien de buddy nog wil afdoen voordat ik ga zitten als ik mijn nog altijd zeiknatte lederen motorbroek aanwijs en het aanbod vriendelijk afsla. Ik neem de sleutel uit het contact,
open de bagageruimte en smijt er achteloos mijn rugzak in. Die hebben we eventjes niet nodig. Het ruim is ook eh, ruim genoeg. Onder het zadel is ruimte voor minstens één, wellicht twee integraalhelmen dus als die er niet in zitten, heb je een boel ruimte voor je boodschappen, blikken latex of waar je ook anders nog behoefte aan mocht hebben. Een bescheiden rugzakje en een paar volgezogen winterhandschoenen is dus geen enkel punt.  mocht het niet genoeg zijn, dan heeft de scooter nog twee vakjes aan de voorzijde net onder het stuur en is er nog een topkoffer beschikbaar in het accessoire assortiment. Hoef je je daar dus mooi geen zorgen om te maken.

Hoe groot het verschil is tussen een statische presentatie en daadwerkelijk rijden zal vandaag nog een paar keer blijken, met name de scooters moeten het flink ontgelden als de heren jounalisten zich na het technische praatje rond de nieuwe modellen verzamelen. ‘daar kun je toch nooit je voeten kwijt’, ‘dat randje gaat in de praktijk nog knap in de weg zitten’ ‘daar past toch nooit serieus iets in’? en ga zo maar door. Zo wordt onder andere de steun op het zadel onder vuur genomen als zijnde lastig voor langere rijders en spijtig dat het niet verstelbaar is. In werkelijkheid heeft maar één scooter een (snel) verstelbare steun en is het met de rest gewoon werken met wat je krijgt. In de weg zitten doet het echter niet. Kan me niet heugen me er erg aan gestoord te hebben. Nou is het mogelijk dat uw verslaggever hier eenvoudigweg niet lang genoeg voor is, maar dat houdt in dat tenzij je te ver boven maainiveau uitsteekt, je prima zitten kunt. Ook de voetruimte is dik in orde op de SW-T. Da's nog eens testen onder alledaagse omstandigheden Vooral voor niet-scooterrijders is dit ook weer een aparte ervaring, aangezien de associatie met een auto voor de hand ligt. Een auto waarbij de stoel verstelbaar is, welteverstaan. In de praktijk valt ook dit prima mee en komen je knieën vanzelf in een aangename knik te staan. zodanig zelfs dat je je schrap af kunt zetten, zou je eens willen proberen of het ABS wel naar behoren werkt.

De droge bui die we abusievelijk aanzagen voor een opklaring waait over en stort ons weer volop in het duister van kilometersdikke bewolking. Dat kekke ééncilindertje ziet er plots een stuk minder aantrekkelijk uit zo zonder Holledeerscherm (optioneel wel verkrijgbaar) terwijl ik mijn rug nog maar eens recht achter de ruit van de SW-T. Zei daar iemand iets? Ondanks dat de 600 cc twin nog best goed reageert, is de motorrem gewoon niet vergelijkbaar met die van een handgeschakelde bak en dat speelt ‘m nu we niet constant aan het gas hangen te trekken toch parten. Kenmerk van rijden in een
groep is het harmonica effect als een voorganger net niet zo snel blijkt te gaan als zijn achterligger denkt of deze nog niet gezien heeft dat er een bocht aankomt die wat vertraging vraagt. Bij motorfietsen is zoiets nog goed op te vangen met schakelen en gas dicht draaien, op de scooter is de rem gewoon noodzaak. Ook al omdat je door het gebrek aan schakelmomenten continu aan het accelereren bent als je eens wél gas geeft. Deze onwennige snelheidsbeleving hebben we jaren terug al eens aangekaart en is ook op de Honda’s weer gewoon aanwezig. Aard van het beestje misschien, het vergt gewenning en je moet er van houden. In dit geval ligt het aan de basis van een flink potje flipperen, enkel de bellen en scores ontbreken.

Maar geflipper of niet, het combined ABS werkt weer als vanouds. Het kost zelfs nog opvallend veel moeite om het ABS überhaupt nodig te hebben, laat staat dat het onder de indruk raakt. In alle gevallen sta je dankzij de ‘C’ gewoon heel erg snel stil. Wel geeft de achterrem merkbaar meer sjoege dan voor; beetje betuttelend maar het werkt. Onthoud nou eens dat je niet met een motorfiets onderweg bent, verdorie!

SH300i

Nee, dan de SH300i. Eenmaal gearriveerd bij de fotolokatie annex motorwissel zijn de enthousiaste commentaren niet van de lucht. En dat is opvallend, want dat commentaar komt uit dezelfde personen die nog geen 24 uur eerder flink aan het piepen waren over het ding. En het machientje ziet er dan ook uit als een veredelde damesfiets, helemaal met de speciaal benadrukte ‘vlakke vloer’ en het haakje voor je boodschappen en/of handtas. Enige wat nog ontbreekt is een draadstalen boodschappenmandje aan de voorkant, al dan niet verrijkt met een kleurrijk plastic bloemenlint. Maar dat was dus voornamelijk vóórdat er mee gereden werd.

Zelf al meer bekend met scooterrijden als fenomeen en watervlug manoeuvreren in Rome in het bijzonder (Vespa met handschakeling uiteraard, what else?) is deze omslag geen verrassing. Meer een bevestiging en dus het beste compliment wat Honda zich kan wensen. Als zelfs deze mensen, gewend aan 200 pk sterke superbikes, zich een blaasberoerte kunnen lachen op scootertjes van slechts 27 pk, stel je dan eens voor wat iemand met een Italiaans paspoort er mee aankan. Niet dat dat een vereiste is, slechts enkele meters zijn nodig om te weten hoeveel er met deze machientjes mogelijk is. Het gebrek aan gewicht, de relatief steile balhoofdhoek gecombineerd met de wijde stuuruitslag en de zitpositie vallen op zodanige wijze in de smaak dat je al snel gewoon wéét wat je kunt, nog voordat je het doet. is echter nog één puntje… dat geldt vanzelfsprekend vooral in de binnenstad en momenteel begeven we ons nog in een landelijk stuk Italië. En dat is nou precies waar de SH300 zijn laatste troefkaart uitspeelt; die 27 pk zijn namelijk ruim voldoende om de snelheid in acceptabel tempo naar 130 en hoger op te voeren. Het feit dat de scooter is behept met twee flink grote wielen staat garant voor een ruim voldoende stabiliteit bij deze snelheden, zonder daarvoor in te hoeven boeten bij lager tempo. Prima compromisje dus.

Nou zit je met je rugzakje op de SH in eerste instantie toch een beetje te hannesen; je zou ‘m aan de haak kunnen hangen en tussen je voeten op de laadvloer leggen, maar daarvoor is met motorlaarzen van gemiddelde afmeting weinig plek voor. Ook zul je daar je gewone Van Bommeltjes niet snel aan wagen, plus dat het gewoon beter moet kunnen. Maar niet onder het zadel; juist die vlakke vloer is er schuldig aan dat alles wat normaliter dáár zit, nu onder het zadel gepropt moet worden met een snel slinkende bagageruimte tot gevolg. 

Honda zelf heeft daar echter direct een aardige oplossing voor; de topkoffer krijg je er standaard bij. Probleem opgelost. Ook de SH is voorzien van combined ABS, wat het gebruik van het motortje als wapen tegen congestie enkel bevordert.  Nu houdt niets je meer tegen je als ware kamikaze in een gaatje van enkele decimeters te storten; mocht er onverhoopt iets veranderen, kun je gewoon vol in de ankers. Op elke ondergrond, bij elk weer. Honda heeft er hard aan gewerkt de SH een ‘typisch scooter’-achtige feel te geven. Zo is het hele stuur in kunststof gekapseld, met de tellers geintegreerd, zelfs de schakelaars hebben hun eigen plekje in het plastic. Best retro zo. Die tellers bieden overigens meer dan voldoende informatie; geen toerenteller zoals de SW-T wel heeft, maar wie zit daar nou op te wachten? En stiekem wordt bij het omdraaien van het contact wel even aangegeven dat we met een volledig digitaal dashboard te maken hebben; net als bij veel luxere modellen gaan alle wijzers eerst een keer heen en weer voordat ze tot rust komen op de correcte positie. 

Maar goed, we hebben wel iets beters te doen dan op de teller te letten. Hoe snel kom je met een groep motorrijders de middagspits van Rome door? Geef ze een SH300 en het antwoord is ‘razend’. Als een stel volleerde Ghostriders –of iets toepasselijker: paparazzi- blaast het zootje ongeregeld met een ‘ieder voor zich en God voor ons allen’ dwars door al het overige verkeer wat de stad ons toewerpt. En aangezien hier de betekenis van ‘inhalen doe je links’ nog steeds vertaald moet worden voegen we de daad bij het woord en aat een ieder gewoon voor elk beschikbare gaatje. Niet alleen omdat het kan, omdat het zo hóórt. Langs het politiebureau even vriendelijk glimlachen en da’s alles. Hoezo, een introductie doe je het liefst ver bij de stad vandaan? Mooi niet, dan mis je het beste deel. Overigens geldt dit inderdaad voornamelijk voor de kleine SH300, maar de helft van de groep rijdt nog steeds op de ‘good old’ SW-T en valt ondanks verwoede pogingen niet af te schudden. Ga je je eigenlijk afvragen voor welke van de twee dat nu echt een compliment is. Toch is het oordeel unaniem dat met name de SH300 zich hier beter thuis voelt dan een kat in een zonnige vensterbank. Het is dus een kwestie van tijd  voordat we in onze hoofd- en substeden overspoeld worden door witte Honda’s, al dan niet voorzien van een ruit.

 Conclusie

Zowel de SW-T 600 als de SH300i hebben zich, ondanks de barre weers- en verkeersomstandigheden, van hun allerbeste kant kunnen laten zien. Te bedenken dat beide scooters voor een deel van de route niet bepaald in hun ‘comfort zone’ werkten en bovendien het barre weer er nog een schepje bovenop gooide en desondanks er zoveel voedoening uit gehaald kan worden, houdt alleen maar in dat het onder andere omstandigheden nóg beter kan worden. Natuurlijk, het blijven scooters, maar dat is nou eenmaal de essentie van het hele verhaal. Het rijbewijs mag dan wel hetzelfde zijn, elke andere vergelijking houdt daar op. Wen er aan en leef er mee. Dan kun je daarna eens gebruik maken van de voordelen en voor je het weet wil je, zeker in de stad, niets anders. Zo, dat is er uit.

Technische gegevens